"Η νήψη κατά τη διάρκεια της νύχτας" (Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης)

(Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης)

Εάν υποθέσωμε ότι γνωρίσαμε όλα τα προηγούμενα, αλλά δεν τα εφαρμόσαμε στη ζωή μας, τώρα τι μπορούμε να κάνουμε; Την απάντηση μας την δίνει ο άγιος Ησύχιος με το μικρό αλλά περιεκτικώτατο σε νόημα κεφάλαιο που ακολουθεί, χρησιμοποιώντας έναν ψαλμικό στίχο του Δαβίδ.

Άγιος Ησύχιος:

Ει επίστασαι και εδόθη σοι εις τας πρωίας παρεστάναι και εποπτεύεσθαι, αλλά και εποπτεύειν, οίδας ό λέγων. ει δε ου, νήφε και λάβης.

Μετάφραση:

Αν γνωρίζεις και σου δόθηκε η χάρη το πρωί να στέκεσαι εμπρός στο Θεό και να εξετάζεσαι, αλλά και να εξετάζεις τον εαυτό σου, εννοείς τι λέω για τη νήψη. Αν όχι, έχε νήψη και θα λάβεις την χάρη.

Ερμηνεία

Εάν δεν έχεις αποκτήσει αυτή την υπέροχη και μοναδική κατάσταση, για την οποία αξίζει κανείς να πεθαίνει και να ζει, τότε εφάρμοσε αυτό που λέει ο Ψαλμωδός: Να σηκώνεσαι την νύχτα και να παρίστασαι ενώπιον του Θεού, για να σε βλέπει ο Θεός και να τον βλέπεις και συ. Η καλύτερη αναγνώρισις των ιχνών του Θεού, η ανακάλυψίς του, γίνεται την νύχτα. Εάν νήφεις έτσι, οπωσδήποτε θα λάβεις, και η εμπειρία σου αυτή θα σε συνοδεύει σε όλη την ζωή σου.

Μεγαλεία και θαύματα απορρέουν από την νήψη και την ευχή. Ο άνθρωπος γίνεται ξένος κόσμος, παράδεισος αληθινός. Χρειάζεται όμως μία προϋπόθεσις: η νυχτερινή ζωή. Χωρίς αυτή, είναι αδύνατον να έχεις κάποια γεύση, κάποια γλυκύτητα στην πνευματική σου ζωή, κάποια εμπειρία ή γνώση. Δεν θα παίρνεις τίποτε από τον Θεό, οπότε θα ζεις με εντελώς εξωτερικά πράγματα, με κάποιες δραστηριότητες, με κάποιες γνώμες.

Ει επίστασαι και εδόθη σοι. Εάν, λέγει ο άγιος, γνωρίζεις να παρίστασαι εις τας πρωίας ενώπιον του Θεού, και να σου δόθηκε το να σε δει - και εποπτεύεσθαι - ο Θεός, αλλά και να εποπτεύεις, να τον βλέπεις, τότε οίδας ο λέγω, καταλαβαίνεις αυτά που σου λέγω, τα χαίρεσαι, τα ζεις.

Όταν ο Φίλιππος γνώρισε τον Χριστόν, είπε στον Ναθαναήλ: "Έρχου και ίδε". Αλλά ο Ναθαναήλ του απήντησε: Πώς είναι δυνατόν να προέλθει από τη Ναζαρέτ προφήτης; Εν συνεχεία - λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης-, ο Ιησούς "είδε" τον Ναθαναήλ να έρχεται προς Αυτόν και είπε: "Ίδε αληθής Ισραηλίτης". Τότε ο Ναθαναήλ πληροφορήθηκε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, και ανεφώνησε: "Ραββί, συ ει ο Υιός του Θεού". Λόγω της απλότητος της καρδιάς του, αμέσως ανεγνώρισε το δεύτερο πρόσωπο της θεότητος, τον Υιόν του Θεού.

Το γεγονός αυτό έχει άμεση σχέση με το κείμενό μας, όπως και η συνάντηση εκείνου του μαθητού, ο οποίος είπε στον Χριστόν, Διδάσκαλε, θέλω να σε ακολουθήσω. Ο Χριστός του απήντησε τότε, "αι αλώπεκες φωλεούς έχουσι και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις, ο δε Υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη". Που να με βρεις, του λέγει, αφού δεν έχω κατάλλυμα; Μην ψάχνεις να με βρεις κάπου, όπου νομίζεις εσύ, αλλά κάπως. Βρες τον τρόπο που θα σε οδηγήσει σε μένα. Εδώ βρίσκεται το βαθύ πρόβλημα του ανθρώπου. Γι' αυτό λέγει ο άγιος, αν γνωρίζεις και αν σου δόθηκε το να παρίστασαι εις τον Θεόν.

Το νόημα του χωρίου είναι ότι η παρουσία του Θεού δεν είναι ορατή στην ζωή μας. Διότι μπορείς να βλέπεις τα ίχνη του λέοντος, της τίγρεως, του πανθηρος, αλλά δεν μπορείς να δεις τα ίχνη του Θεού. Μπορείς να παρακολουθήσεις ακόμη και τα ίχνη του πτηνού, τον Θεόν όμως πρέπει να τον βλέπεις πέρα από κάθε νοσσιά, πέρα από κάθε τόπο· χρειάζεται με κάτι άλλο να τον ζητήσεις, για να τον βρεις.

Ας θυμηθούμε και τους δύο μαθητές του Ιωάννου, που ακολούθησαν τον Ιησού. Όταν Εκείνος τους ρώτησε "τι ζητείτε", διότι έπρεπε να αποκτήσουν την γνώση, το ει επίστασαι, για το πρόσωπο του Χριστού, αυτοί απήντησαν: "Ραββί, που μένεις;". Και τότε πήγαν μαζί με τον Ιησού στο σπίτι του και ενεθυμούντο αργότερα ακόμη και την ώρα κατά την οποία έζησαν τα ωραιότερα βιώματα της ζωής τους. δεν ήταν όμως το σπίτι που τους χάρισε τα βιώματα, αλλά ο Χριστός τον οποίον εγνώρισαν.

Ει επίστασαι και εδόθη σοι. Η φράσις αυτή δημιουργεί φοβερή ένταση μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Είναι μία παρότρυνσις, ένα ευγενές παρακέλευσμα του αγίου προς τον άνθρωπο , σαν να του λέγει: Σου συνέβη καμιά φορά να σε δει ο Θεός; τον αντελήφθης; πέρασε μέσα από την καρδιά σου ο Χριστός και ρίγησες ολόκληρος; όχι από ενθουσιαστικό κίνημα, όχι από μία συγκίνηση, αλλά ένοιωσες πραγματικά την εποπτεία του Θεού, το βλέμμα του να καρφώνεται επάνω σου; Μια φορά εάν σου συνέβη αυτό, αρκεί. Παράλληλα όμως η φράσις αυτή είναι και μία επίπληξις: Μα, δεν γνωρίζεις τον Θεόν; δεν τον γεύθηκες; δεν τον έζησες; ζεις χωρίς αυτόν, σαν νεκρός; δεν δοκίμασες ακόμη να τον βρεις; Δεν προσπάθησες το πρωί να στέκεσαι εμπρός στο Θεό και να εξετάζεσαι αλλά και να εξετάζεις τον εαυτό σου; Εάν ναι, τότε καταλαβαίνεις αυτό που σου λέω.

Το ανωτέρω χωρίο είναι παρμένο από τον πέμπτο ψαλμό, "το πρωί εισακούση της φωνής μου, το πρωί παραστήσομαί σοι και επόψει με", που τον διαβάζουμε στην Πρώτη ώρα. Η εμπειρία που είχε ο ψαλμωδός εκατοντάδες χρόνια πριν από εμάς, ισχύει μέχρι σήμερα. Είναι η εμπειρία της Εκκλησίας, όλων των αγίων και ποτέ δεν ανακαλείται. Κανένας δεν μπορεί να βρει τον Θεό, αν την νύχτα δεν συναυλίζεται μαζί του, παραμένοντας άγρυπνος μέχρι το πρωί.

Ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης για τους Οικουμενικούς Πατριάρχες Δημήτριο και Βαρθολομαίο

άρθρο της Ιστοσελίδας Katanixi.gr

«Τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη… τόν φάγανε οἱ Ἀμερικάνοι! Θέλουνε νά βάλουνε δικό τους»

Ἐπί πολλά χρόνια ἐρευνούσαμε νά βροῦμε μία ἔστω μαρτυρία, πού νά προέρχεται ἀπό ἕναν Ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά τόν ξενόφερτο καί ἀντορθόδοξο ρόλο τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Μέ τήν Χάρη τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας καί τήν ἀνεκτίμητη βοήθεια πολύτιμων συνεργατῶν μας, βρέθηκε ἐπιτέλους μία πάρα πολύ σημαντική, φοβερή καί συνάμα τραγική μαρτυρία, πού προέρχεται ἀπό τόν σύγχρονο, δημοφιλή καί διορατικό Ἅγιο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, τόν Ὄσιο καί Θεοφόρο Πατέρα ἡμῶν Πορφύριο τόν Καυσοκαλυβίτη, γιά τούς Οἰκουμενικούς Πατριάρχες κυρό Δημήτριο καί Βαρθολομαῖο, τήν ὁποία καί θά παραθέσουμε. Δοξάζουμε τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό καί τόν Ἀναστάντα Κύριό μας καί ἀναπέμπουμε ὕμνους, δεήσεις καί εὐχαριστηρίους προσρήσεις στόν σύγχρονο Ἅγιό μας, Ὅσιο Πορφύριο, γι’αὐτήν τήν ἀνακάλυψη καί ἀποκάλυψη.

1. Ἡ διήγηση τοῦ ὑποτακτικοῦ τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου
Στό βιβλίο μέ τίτλο «Ὁ Ὅσιος Πορφύριος ὁ Προφήτης. Μαρτυρίες», τόμος Β΄, ἔκδοση Ἁγιοπαυλίτικου Ἱεροῦ Κελλίου Ἁγίων Θεοδώρων, Ἅγιον Ὄρος 2018, στή σελίδα 145, διαβάζουμε τήν ἑξῆς διήγηση ἑνός ὑποτακτικοῦ τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου :
«Λίγους μῆνες πρίν τήν κοίμησή του (τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου), καθόμασταν στό Κελλί καί συνομιλούσαμε. Ξαφνικά τίναξε τό κεφάλι πρός τά πίσω καί συνοφρυώθηκε, λέγοντας :
– Ὥωω…!
– Τί ἔπαθες Γέροντα; Τί ἔγινε…;
– Τόν φάγανε…!!!
– Ποιόν φάγανε;
– Τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη… τόν φάγανε οἱ Ἀμερικάνοι! Θέλουνε νά βάλουνε δικό τους.
Ὁ Ἅγιος τό εἶδε τήν ἴδια στιγμή, πού συνέβη. Μετά ἀνακοινώθηκε ἐπίσημα ἡ κοίμησή του».
Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Κων/λεως (ἐπί 19 ἔτη στόν Θρόνο) κ. κ. Δημήτριος κοιμήθηκε στίς 2 Ὀκτωβρίου 1991, σέ ἡλικία 77 ἐτῶν, μέ διάγνωση : ‘’ὀξύ ἱσχαιμικό ἐπεισόδιο’’. Ἀκριβῶς δύο μῆνες πρίν τήν κοίμηση τοῦ Ἁγίου (2-12-1991).

2. Ἀνάλυση τῆς φράσεως τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου : «Τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη… τόν φάγανε οἱ Ἀμερικάνοι! Θέλουνε νά βάλουνε δικό τους».

Ὁ Ὅσιος Πορφύριος, λοιπόν, ἐνῶ σωματικῶς βρισκόταν στό Κελλί του μέ τόν ὑποτακτικό του, νοερῶς, μέ τό διορατικό χάρισμα, πού τοῦ δώρισε ὁ Χριστός, βρισκόταν στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί ἔβλεπε τί ἀκριβῶς γινόταν. Ἡ μαρτυρία τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου εἶναι πολύ νευραλγική, διότι μᾶς πληροφορεῖ γιά δύο πράγματα :
Πρῶτον, ὅτι οἱ Ἀμερικάνοι ‘’φάγανε’’, δηλαδή σκοτώσανε, τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κυρό Δημήτριο, ἀφοῦ τοῦ προκάλεσαν ὀξύ ἱσχαιμικό ἐπεισόδιο. Εἶναι γνωστό ὅτι ὁ Πατριάρχης κυρός Δημήτριος προέβη κι αὐτός μέ τή σειρά του σέ ἀπαράδεκτα καί ἀντικανονικά οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα. Αὐτά, ὅμως, ἐν σχέσει μέ τά οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα τοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρα ἦταν ἠπιότερα καί γίνονταν, ὄχι ἰδίᾳ βουλῇ καί ἐκουσίᾳ θελήσει τοῦ κυροῦ Δημητρίου, ἀλλά ὑπό τήν ἀσφυκτικότατη πίεση τοῦ περιβάλλοντός του, στό ὁποῖο ἐδέσποζαν ὁ μέγας οἰκουμενιστής, συνοδοιπόρος τοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρα, Μητροπολίτης Χαλκηδόνος κυρός Μελίτων Χατζῆς, Γέροντας τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος τότε ὡς μητροπολίτης Φιλαδελφείας ἀπό τό 1973 ὡς τό 1990 ὑπῆρξε διευθυντής τοῦ Ἰδιαίτερου Γραφείου τοῦ Πατριάρχου κυροῦ Δημητρίου, κατευθύνων οὐσιαστικῶς τίς κινήσεις τοῦ ταπεινοῦ καί ἁπλοῦ Πατριάρχου. Ὁ Πατριάρχης κυρός Δημήτριος μέ τόν ἤπιο χαρακτήρα του κατάφερε νά μετριάσει καί νά δαμάσει τόν ἤδη καλπάζοντα Οἰκουμενισμό τοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρα. Αὐτός, λοιπόν, ἦταν ὁ κύριος λόγος, πού οἱ Ἀμερικανοί τόν ‘’φάγανε’’.
Δεύτερον, – πού εἶναι καί τό σημαντικότερο – ὅτι οἱ Ἀμερικάνοι ἤθελαν μετά τόν Δημήτριο νά βάλουν δικό τους Πατριάρχη. Εἴκοσι μόλις μέρες μετά τήν κοίμηση τοῦ κυροῦ Δημητρίου στίς 2-10-1991, Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἔγινε ὁ κ. Βαρθολομαῖος στίς 22-10-1991. Ἄρα, σύμφωνα με τον Ὅσιο Πορφύριο, οἱ Ἀμερικάνοι βάλανε δικό τους Πατριάρχη, δηλαδή τόν Βαρθολομαῖο. Μέ πόνο καί θλίψη διαπιστώνουμε ὅτι δυστυχῶς ὁ μέν κ. Βαρθολομαῖος εἶναι ὁ Πατριάρχης τῶν Ἀμερικάνων, ὁ Ἀμερικανικός Πατριάρχης, ὁ Ἀμερικανοκίνητος Πατριάρχης, ὁ ἐκλεκτός τῆς Ἀμερικῆς στό πάλαι ποτέ περίπυστο Φανάρι, πού μέχρι τόν 19^ο αἰ. ἀποτελοῦσε τήν κοιτίδα τῆς Ὀρθοδοξίας, τό δέ Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἔχει μεταλλαχθεῖ σέ Ἀμερικανικό προτεκτοράτο.
3. Ἀθηναγόρας : ὁ πρῶτος Ἀμερικανικός Οἰκουμενικός Πατριάρχης
Βέβαια, δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά μιᾶς τόσο κορυφαίας ὅσο καί καθοριστικῆς ἐκδηλώσεως τοῦ ἐνεργοῦ ἐνδιαφέροντος καί ἐνασχολήσεως τῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς μέ τίς ὑποθέσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ὑπενθυμίζουμε τήν ἐπιλογή καί ἐπιβολή τό 1948 στόν θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ μέχρι τότε Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς καί μετέπειτα μεγάλου οἰκουμενιστοῦ καί μασόνου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρα¹, ὁ ὁποῖος κατέφθασε στό Φανάρι μέ τό ἰδιωτικό ἀεροπλάνο τοῦ τότε Προέδρου τῆς Ἀμερικῆς Χάρυ Τρούμαν.

4. Γεγονότα ἀποδεικτικά τῆς πλήρους ταυτίσεως τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου μέ τήν Ἀμερική
Πολλοί, βεβαίως, θά μποροῦσαν νά ὑποστηρίξουν ὅτι εἶναι ἐντελῶς αὐθαίρετος ὁ ἰσχυρισμός ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶναι ὁ δικός τους Πατριάρχης, πού ἤθελαν νά βάλουν οἱ Ἀμερικάνοι. Τό γεγονός, ὅμως, ὅτι ὁ Ὅσιος Πορφύριος μέ τήν φράση «θέλουνε νά βάλουνε τόν δικό τους» ἐννοεῖ τόν νῦν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο συνεπικουρεῖται καί ἐνισχύεται ἀπό πλῆθος ἀτράνταχτων ἀποδείξεων, ἀπό τίς ὁποῖες καταφαίνεται ἡ προώθηση ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο τῶν σκοπῶν καί στόχων τῆς Ἀμερικῆς. Ἄς ἀναφέρουμε τίς βασικότερες :
1) Πιστός στήν Ἀμερικανική πολιτική, ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος δέν δίστασε νά δηλώσει τήν ἀπόλυτη ταύτιση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μέ τήν Ἀμερική. Μετά τήν συνάντησή του μέ τόν Ἀμερικανό πρεσβευτή στήν Ἀθήνα κ. Ντανιέλ Σπέκχαρντ στίς 14 Μαΐου 2008, δήλωσε :«Καί τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί ἡ Ἀμερική ὑπηρετοῦν τά ἴδια ἰδανικά τῆς εἰρήνης, τῆς ἐλευθερίας καί τῆς δικαιοσύνης»².
2) Οἱ ἀλλεπάλληλες συναντήσεις τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου μέ τούς πρώην Προέδρους τῆς Ἀμερικῆς Τζόρτζ Μπούς³, Μπίλ Κλίντον⁴ καί Μπάρακ Ὀμπάμα⁵, μέ τόν πρώην Ἀντιπρόεδρο τῆς Ἀμερικῆς Τζό Μπάιντεν⁶, μέ τόν Ἀμερικανό Πρέσβυ στην Ἀθήνα Τζέφρυ Πάιατ⁷ κ.ἄ., οἱ ὁποῖοι στήριξαν παντοειδῶς καί ποικιλοτρόπως τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο.
3) Ἡ ὁμιλία τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου στήν Ἑβραϊκή Συναγωγή «Park East Synagogue» στή Νέα Ὑόρκη στίς 28-10-2009, ὅπου μεταξύ ἄλλων ἀπεκάλεσε τήν Συναγωγή εὐλογημένη⁸.
4) Ἡ προσφώνηση τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου στόν Μουχτάρ Κέντ, ἰδιοκτήτη τῆς Coca Cola Enterpises Inc., στήν Ἀτλάντα τῆς Τζώρτζια τῶν Η.Π.Α. στις 29-10-2009, στόν ὁποῖο δώρισε ἕνα Κοράνι, τό ὁποῖο ἀπεκάλεσε ἅγιο⁹.
5) Ἡ Κολυμπάρια ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016) τελοῦσε ὑπό τόν ἀπόλυτο Ἀμερικανικό ἔλεγχο¹⁰ (ἐντονότατη παρουσία τῶν πρακτόρων δυτικῶν Ὑπηρεσιῶν Πληροφοριῶν, τοῦ ἀμερικανικοῦ στοιχείου, τῆς Ἐλισάβετ Προδρόμου, αὐστηρότατα μέτρα ἀσφαλείας «τύπου CIA»).

6) Τέλος, ἡ δημιουργία τῆς νέας κακοκεφάλου καί σχισματικῆς ψευδοεκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὑπό τόν ἀχειροτόνητο καί μή ἔχοντα ἱερωσύνη καί ἀποστολική διαδοχή, σχισματικό ψευδομητροπολίτη Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας Ἐπιφάνιο, μέ ἀπόλυτη εὐθύνη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου καί τῶν σύν αὐτῷ, οἱ ὁποῖοι ἐντελῶς ἀντικανονικά καί μονομερῶς προέβησαν στήν ἀπόδοση τῆς ψευδοαυτοκεφαλίας καί τοῦ Τόμου της, ἔτυχε τῆς ἀπολύτου στηρίξεως τοῦ Ἀμερικανικοῦ παράγοντα¹¹.
5. Ἀπομόνωση : Τό ἀποτέλεσμα τῆς Ἀμερικανικῆς πολιτικῆς τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου
Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, πού ὑποστήριξε τήν αἵρεση καί τόν Οἰκουμενισμό καί νόμιζε ὅτι ἡ ἀμερικανική στήριξη τόν ἔκανε παντοδύναμο, βρίσκεται τώρα, μόλις περίπου τρία χρόνια μετά τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης καί περίπου ἕξι μῆνες μετά τήν ἀπόδοση τῆς Οὐκρανικῆς ψευδοαυτοκεφαλίας, ἐντελῶς μόνος του, χωρίς καμία Τοπική Ἐκκλησία στό πλευρό του. Ἀλήθεια, ποιά Ὀρθοδοξία, ἐκτός ἀπό τήν ἀμερικανική, ἐκπροσωπεῖ αὐτός, πού δέν τά ἔχει καλά οὔτε μέ τούς Ἕλληνες οὔτε μέ τούς Ρώσους; Ὁ ἀμερικανικός Πατριάρχης μένει μόνος του, ἐκπρόσωπος τῶν ἀντιχρίστων ἀμερικανικῶν καί νατοϊκών συμφερόντων, τά οποία, βέβαια, θά τόν πετάξουν κι αὐτά, ἐφ’ὅσον πλέον δέν ἐκπροσωπεῖ τίποτε καί ἄρα δέν τούς εἶναι χρήσιμος.
Ἑπομένως, ἡ ἀνωτέρω ἀποκαλυπτική μαρτυρία τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτη δέν ἀφήνει ἀπολύτως κανένα περιθώριο ἀμφισβητήσεώς της. Αὐτός, πού θά προβεῖ στήν ἀμφισβήτησή της, θά κατατάξει δυστυχῶς τόν ἑαυτό του στήν χορεία τῶν πατρομάχων, ἁγιομάχων καί μεταπατερικῶν.
6. Ἀντίθεση καί σύγκρουση ἤ συμφωνία μεταξύ τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου καί τῶν Ὁσίων Παϊσίου Ἁγιορείτου καί Ἰακώβου Τσαλίκη περί τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου;
Πολλοί θά μποροῦσαν νά ὑποστηρίξουν ὅτι ἡ ἀνωτέρω ἀρνητική ἐναντίον τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου μαρτυρία τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου εἶναι μόνο μία καί γι’αὐτό ἀνίσχυρη καί ἀδύναμη, ὑποβοηθούμενοι ἐπίσης καί ἀπό τό γεγονός ὅτι οἱ δύο σύγχρονοι τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ Ὅσιοι Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης καί Ἰάκωβος Τσαλίκης ὁ ἐν Εὐβοίᾳ ἐξεφράσθησαν, ὅπως λέγεται, θετικότατα περί τοῦ προσώπου τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Μήπως, λοιπόν, ἐδῶ ὑπάρχει ἀντίθεση καί σύγκρουση ἀπόψεων ἀνάμεσα στούς τρεῖς αὐτούς συγχρόνους Ἁγίους; Ἄς δοῦμε, ὅμως, ξεχωριστά τίς δύο περιπτώσεις.
7. Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης γιά τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο
Ὁ κ. Βαρθολομαίος ἐπισκέφθηκε τό Ἅγιον Ὄρος ἀμέσως μετά τήν ἐκλογή καί ἐνθρόνισή του ὡς Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, δηλαδή λίγο μετά τίς 22-10-1991. Λέγεται ὅτι τότε ο Ὅσιος Παϊσιος εἶπε ὅτι : «Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε αὐτά τά δύσκολα χρόνια τόν καλύτερο Πατριάρχη»¹². Ἐπίσης, ὑπάρχει ἕνα βίντεο ἀπό τήν ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου στήν Ἱερά Μονή Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους στίς 07-11-1992, ὅπου φαίνεται ὅτι ὁ τότε μοναχός Παΐσιος ἀσπάζεται τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο¹³. Ἐπίσης, λέγεται ὅτι τόν Μάιο τοῦ 1994 ὁ Ὅσιος Παϊσιος εἶπε ὅτι «ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶναι ὅ,τι καλύτερο ἔδωσε ὁ Θεός στήν Ὀρθοδοξία τά τελευταῖα χρόνια»¹⁴. Τέλος, κυκλοφορεῖ καί μία φωτογραφία τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου μέ τόν Ὅσιο Παϊσιο, πού πολλοί λέγουν ὅτι εἶναι φωτομοντάζ.
8. Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος ὁ Τσαλίκης γιά τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο
Στό βιβλίο τοῦ κ. Στυλιανοῦ Γ. Παπαδόπουλου με τίτλο «Ὁ μακαριστός Ἰάκωβος Τσαλίκης», ἔκδοση Πατέρων τῆς Ἱ. Μ. Ὁσίου Δαβίδ τοῦ Γέροντος, γράφονται τά κάτωθι :
«Ὁ τότε Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Βαρθολομαῖος στίς 2 Ὀκτώβρη 1989 λειτούργησε στή Μονή τοῦ Ὁσίου Δαβίδ τοῦ Γέροντος. Χάρηκε ἰδιαίτερα ὁ Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης καί τοῦ «προφήτεψε» μέ βεβαιότητα, ὅταν ἀκόμη ὁ Πατριάρχης Δημήτριος δέν εἶχε ἰδιαίτερο πρόβλημα ὑγείας :
– «Ἐσύ θά γίνεις Πατριάρχης! Θά ποιμάνεις τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καί σοῦ εὔχομαι, σάν Πατριάρχης, νά ἐπισκεφτεῖς τό μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαβίδ».
Σέ δύο χρόνια γεννήθηκε πρόβλημα νέου Πατριάρχη. Ὁ ταπεινός Δημήτριος εἶχε κοιμηθεῖ. Τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1991, ὁ Γέροντας Ἰάκωβος ρώτησε τόν π. Π. κι ἔμαθε ὅτι πολλά, γιά τήν ἐκλογή, ἐξαρτῶνται ἀπό τό ἄν ἡ τουρκική κυβέρνηση θ’ ἀφαιρέσει ὀνόματα συνοδικῶν μητροπολιτῶν ἀπό τόν κατάλογο ὑποψηφίων.
Τότε κατέβηκε στό ναό καί προσευχήθηκε στόν ὅσιο Δαβίδ. Βγῆκε καί εἶπε στόν π. Π. :
– «Ἐγώ, πάτερ μου, ἔκανα προσευχή στόν Ὅσιο καί του εἶπα : ἐσύ, ἅγιε Δαβίδ, μ’ ἄκουσες σέ ὅσα ἔχω ζητήσει. Δέν ξέρω τί θά κάνεις, πήγαινε στήν Τουρκία καί μπέρδεψε τούς Τούρκους καί τά χαρτιά τους. Καί φρόντισε νά βγεῖ ὁ πατήρ Βαρθολομαῖος Πατριάρχης»!
Ἀργότερα, ὅταν τοῦ ἀνακοίνωσαν ὅτι ἐξελέγη Πατριάρχης ὁ Βαρθολομαῖος, ἔλαμψε ἀπό χαρά, σηκώθηκε ὄρθιος, ἔκανε τό Σταυρό του καί εἶπε τρεῖς φορές «Δόξα σοί ὁ Θεός»!
Ἐπί τῶν ἀνωτέρω ἔχουμε νά παρατηρήσουμε τά ἑξῆς :
Οἱ ἀνωτέρω δηλώσεις τῶν Ὁσίων Παϊσίου καί Ἰακώβου ἔγιναν τήν περίοδο ἀπό τό 1989 ἕως τό 1994. Αὐτή τήν περίοδο ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ὡς Μητροπολίτης Φιλαδελφείας καί νέος Οἰκουμενικός Πατριάρχης, εἶχε ἤδη πραγματοποιήσει τά πρώτα του βήματα πρός τόν Οἰκουμενισμό¹⁵, τά ὁποῖα ἐν συγκρίσει μέ τά ἐν ἔργῳ καί λόγῳ ἀλματώδη οἰκουμενιστικά βήματα (παρουσία Παπῶν στίς θρονικές ἑορτές, συμπροσευχές μέ αἱρετικούς καί ἀλλοθρήκους, οἰκουμενιστικοί διάλογοι, ὑπογραφή κοινῶν κειμένων, ψευδοσύνοδος Κρήτης, Οὐκρανικό ζήτημα), πού πραγματοποίησε ἀπό τότε μέχρι σήμερα, μποροῦν νά θεωρηθοῦν ὡς νηπιακά καί μικροῦ βεληνεκοῦς. Φαίνεται ὅτι πιθανόν οἱ Ὅσιοι, ἐπειδή ἀσχολοῦνταν περισσότερο μέ τά μοναχικά τους καθήκοντα, νά μήν γνώριζαν λεπτομερειακῶς τήν μέχρι τότε πορεία τοῦ κ. Βαρθολομαίου καί ἀπό τήν μεγάλη τους ἀγάπη πρός τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί τήν Ὀρθοδοξία νά διετύπωσαν τά ἀνωτέρω. Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι ἀκόμη καί οἱ Ἅγιοι, πού ὅσο ζοῦσαν ἐπί γῆς δέν θεωροῦσαν τούς ἑαυτούς τους ὡς Ἁγίους, δέν κατέχουν τό ἀλάθητο, ἀλλά ἀντιθέτως σέ ἀρκετές ἐκτιμήσεις τους, ὡς ἄνθρωποι, ἔπεσαν ἔξω καί ἔσφαλαν, χωρίς βεβαίως αὐτό νά μειώνει καθόλου τήν ἁγιότητά τους. Εἴμαστε πεπεισμένοι ὅτι, ἐάν οἱ Ὅσιοι Παΐσιος καί Ἰάκωβος ζοῦσαν σήμερα καί ἔβλεπαν τά μέχρι τῆς σήμερον οἰκουμενιστικά ἔργα καί τίς ἡμέρες τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ὁπωσδήποτε θά διαφωνοῦσαν, θά τόν ἤλεγχαν καί θά ἀνασκεύαζαν τίς πρώιμες τοποθετήσεις τους. Ἄλλωστε, ἡ ὅλη πρακτική τοῦ βίου αὐτῶν τῶν συγχρόνων Ἁγίων μαρτυρεῖ περί τῆς ἐμμονῆς στήν ἀποκλειστικότητα καί μοναδικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς κιβωτοῦ σωτηρίας, τῆς ἀποφυγῆς τῶν συμπροσευχῶν μέ αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους, τῆς μή ἀναγνωρίσεως τῶν αἱρέσεων ὡς Ἐκκλησιῶν καί τῶν αἱρετικῶν ὡς ἐχόντων ἔγκυρο βάπτισμα, Χάρη, ἀποστολική διαδοχή, ἱερωσύνη καί μυστήρια, γεγονός τό ὁποῖο ἔρχεται σέ σφοδρή ἀντιπαράθεση μέ τό συγκρητιστικό, διαχριστιανικό, διαθρησκειακό καί οἰκουμενιστικό μοντέλο, τό ὁποῖο καλλιεργεῖ καί ἀναπτύσσει ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος.
Ἑπομένως, θεωροῦμε ὅτι, παρά τήν φαινομενική ἀντίθεση καί σύγκρουση τῶν διατυπωθεισῶν ἐκτιμήσεων περί τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου ἀνάμεσα στόν Ὅσιο Πορφύριο, ἡ μαρτυρία τοῦ ὁποίου τυγχάνει πιό ἀξιόπιστη, καί τούς Ὁσίους Παΐσιο καί Ἰάκωβο, οὐσιαστικά ὑπάρχει συμφωνία ἀνάμεσά του, ἡ ὁποία πηγάζει ἀπό τό κοινό Ὀρθόδοξο φρόνημά τους, τούς ἀντιαιρετικούς ἀγῶνες τους καί τήν ἀπορριπτική στάση τους ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ¹⁶.
9. Εὔλογα ἐρωτήματα
Ἔχοντας, λοιπόν, ἀποδείξει τήν ἀμερικανική ἐξάρτηση τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, σύμφωνα μέ τήν μαρτυρία τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου, θά θέλαμε νά θέσουμε τρεῖς εὔλογες ἐρωτήσεις :
α) Οἱ Προκαθήμενοι τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν (ἐκτός τοῦ Μόσχας Κυρίλλου), οἱ Ἀρχιεπίσκοποι καί οἱ Μητροπολῖτες τῶν ἐπαρχιῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, οἱ Ἡγούμενοι καί οἱ Ἱερομόναχοι τῶν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί τῶν μετοχίων τους καί τῶν Σταυροπηγιακῶν Μονῶν καί οἱ Μητροπολῖτες τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, δέν τούς τύπτει ἡ συνείδηση νά μνημονεύουν τοιοῦτον Πατριάρχη κατά τίς ἁγιότατες στιγμές τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν καί τῆς Θείας Λειτουργίας ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων;
β) Δέν θά ἔπρεπε μία Ὀρθόδοξη Σύνοδος καί δή Πανορθόδοξη νά εὐαισθητοποιηθεῖ καί νά ἀσχοληθεῖ ἐπιτέλους μέ τό θέμα «Πατριάρχης Βαρθολομαῖος»;
γ) Δεδομένου ὅτι ἡ Τουρκία καί ὁ Πρόεδρός της Ἐρντογάν βρίσκονται μέν σέ σφοδρότατη σύγκρουση μέ τήν Ἀμερική, τήν ΕΕ καί τό ΝΑΤΟ, προσεγγίζουν δέ καί συνάπτουν συνεργασία μέ τήν Ρωσία, τό Πατριαρχεῖο τῆς ὁποίας ἔχει προχωρήσει σέ διακοπή κοινωνίας μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί σέ διακοπή μνημονεύσεως τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ἐξαιτίας τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος, τί θά πράξει τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος σέ περίπτωση πού ἡ Τουρκία καί ὁ Ἐρντογάν ζητήσουν τήν ἐκδίωξη τοῦ Πατριαρχείου ἀπό τήν χώρα τους, λόγῳ τῆς ἀμερικανικῆς ἐξαρτήσεώς του;
Ἐπίλογος
Κατακλείουμε το παρόν κείμενό μας, καταθέτοντας με πόνο και θλίψη, με ἀλήθεια και ἀγάπη, ὅτι εἶναι πράγματι θλιβερό καί συνάμα τραγικό τό φαινόμενο ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης νά ἐργαλειοποιεῖται πρός ὀφελος τῶν ἀμερικανικῶν συμφερόντων καί μαζί μ’αὐτόν νά συμπαρασύρεται τόσο τό πάλαι ποτέ περίπυστο Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ὅσο καί ἡ οἰκουμενική Ὀρθοδοξία μέ ἀπρόβλεπτες καί ζημιογόνες συνέπειες. Εὐχῆς ἔργον καί ἔνθερμη προσευχή μας εἶναι ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός μας νά ὁδηγήσει τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὥστε νά ἀποτινάξει ἐπιτέλους τόν ἀμερικανικό, νατοϊκό καί οἰκουμενιστικό ζυγό, νά βασισθεῖ ἀποκελιστικά καί μόνο στήν Ὀρθόδοξη πίστη καί νά ἀναζητήσει ἔννομες καί ἔνθεες συμμαχίες μέ τά Ὀρθόδοξα κράτη, δημιουργῶντας ἕνα ἰσχυρό διορθόδοξο πόλο, πού θά ἀποτελέσει τό ἀντίπαλον δέος στήν ἀμερικανική, εὐρωπαϊκή καί νατοϊκή πολιτική, πρός δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι δοξαζομένου Θεοῦ, τῆς Ἐκκλησίας Του καί τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας.

• 1 Σχ. βλ. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, «Ὁ μέγας Οἰκουμενιστής Οἰκουμενικός Πατριάρχης κυρός Ἀθηναγόρας», 19-4-2018, https://www.katanixis.gr/2018/04/blog-post_869.html, καί «Λεχθέντα και πραχθέντα τοῦ μεγάλου Οἰκουμενιστοῦ καί μασόνου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρα», 20-4-2018, https://www.katanixis.gr/2018/04/blog-post_854.html
• 2 ΑΡΧΙΜ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, «Ἡ πορεία τοῦ οἰκουμενικοῦ διαλόγου μέ βάση τήν ὀρθόδοξη πατερική διδασκαλία καί τήν δογματική ἐκκλησιολογική συνείδηση», Ἐν Συνειδήσει˙ Οἰκουμενισμός˙ ἱστορική καί κριτική προσέγγιση, ἔκδ. Ἱ. Μ. Μεγ. Μετεώρου, Ἅγια Μετέωρα, Ἰούνιος 2009, σ. 45
• 3 http://www.kathimerini.gr/113353/article/epikairothta/ellada/ti-syzhthsan-mpoys-kai-var8olomaios
• 4 https://www.in.gr/1999/11/18/world/synantisi-oikoymenikoy-patriarxi-kai-mpil-klinton-sto-fanari/
• 5 https://www.in.gr/2009/11/03/greece/me-ton-mparak-ompama-synantithike-o-oikoymenikos-patriarxis-sto-leyko-oiko/
• 6 https://www.onalert.gr/ellinotourkika/
• 7 https://www.in.gr/2018/06/06/greece/ton-vartholomaio-synantithike-o-paiat/
• 8 https://www.youtube.com/watch?v=LOpHM6CYVGs καί ecumenical-patriarch-bartholomew-meets-jewish-leaders-at-the-park-east-synagogue-speech-ellenic-subs.avi 34.17 Mb 13/11/2009, 22:49 καί vartholomaios-speech.pdf 261.24 Kb 14/11/2009, 01:19 καί https://www.schizas.com/site3/images/stories/evraioi/vartholomaios-speech.pdf
• 9 https://www.youtube.com/watch?v=vd7R5dfMmm0
• 10 Σχ. βλ. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, «Ὁ ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας αἱρετικός κόσμος ἐπαινεῖ τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης» στήν §7 «Ἀμερική καί ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης», 16-6-2018, https://www.katanixis.gr/2018/06/blog-post_170.html
• 11 Σχ. βλ. ἐκπομπή στό διαδικτυακό κανάλι «ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤV» μέ τίτλο : «Νεώτερες ἐξελίξεις στό Οὐκρανικό ζήτημα», 15-1-2019, https://www.youtube.com/watch?v=5r_mumxZ0Hc
• 12 https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/1731-agios-pa%CF%8Asios-o-theos-mas-edose-ton-kalutero-patriarxi
• 13 https://www.youtube.com/watch?v=PTlo9QzpYPI, https://www.youtube.com/watch?v=tgda4o3Ci1U
• 14 https://choratouaxoritou.gr/?p=66833
• 15 Σχ. βλ. ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, Οἰκουμενιστῶν λεχθέντα καί πραχθέντα Α΄, Λεχθέντα καί πραχθέντα τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου (μέρος 1^ον), 22-4-2019, https://katanixi.gr/2019/04/22/σύναξις-ορθοδόξων-κληρικών-και-μοναχ-2/ καί (μέρος 2^ον ), 30-4-2019, https://katanixi.gr/2019/04/30/σύναξις-ορθοδόξων-κληρικών-και-μοναχ-3/
• 16 Σχ. βλ. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, «Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», ἐν περιοδικῷ Θεοδρομία ΙΖ² (Ἀπρίλιος-Ἰούνιος 2015) 291-298 καί «Οἱ σύγχρονοι ἅγιοι Ἰάκωβος Τσαλίκης καί Ἀμφιλόχιος Μακρής πολέμιοι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», 12-9-2018, https://www.katanixis.gr/2018/09/blog-post_18.html

18.05.2019 Ημερίδα: "Η Ορθοδοξία απέναντι στη σύγχρονη άρνηση"

Ἡ "ΣΥΝΑΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ" μαζί μέ τήν ¨ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ¨

ὀργανώνουν

Ἡμερίδα στίς 18 Μαΐου 2019 καί ὥρα 3μμ-9μμ

στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας - αἴθουσα ¨Μελίνα Μερκούρη¨, ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Σεραφείμ διά τῶν εὐλογιῶν τοῦ ὁποίου καί τήν πραγματοποιοῦμε, μέ θέμα :

«Ἡ Ὀρθοδοξία ἀπέναντι στή σύγχρονη ἄρνηση»

Στόχοι τῆς Ἡμερίδος :

1) Ἡ ἐγρήγορση καί ἡ ἐνθάρρυνση γιά ποικίλη ἀντίσταση τῶν Ἑλλήνων ὀρθοδόξων πολιτῶν ἀπέναντι στήν διάλυση τοῦ τριπτύχου Θρησκεία-Πατρίδα-Οἰκογένεια διά τῆς λυσσαλέας κατεπείγουσας ἀναθεώρησης τοῦ Συντάγματος τῆς Ἑλλάδος.

2) Ἡ καταδίκη τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς προλειάνσεως τοῦ γιά τόν ἐρχομό τοῦ ἀντιχρίστου.

3) Ἡ ἐν Χριστῷ σθεναρή ἐπιμονή μας μέχρι τῆς δικαιώσεώς μας ὅτι τό ὄνομα τῆς Μακεδονίας μας εἶναι ἀδιαπραγμάτευτο, ἡ Ἱστορία τοῦ Γένους μας δέν ἐκχωρεῖται καί ἡ Μακεδονία εἶναι μία καί Ἑλληνική.

4) Ἡ κριτική τοῦ προσφάτου αὐτοκεφάλου τῆς ¨Ἐκκλησίας¨ τῆς Οὐκρανίας. Τό μοντέλο τῶν αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν εἶναι τό Αὐτοκέφαλο τοῦ 1850 διά τῆς Μείζονος Συνόδου. Ἐκκλησία, Λαός καί Πολιτεία ὀφείλουν νά βρίσκονται σέ σχέση συναλληλίας.

Βεβαίως καί ἡ προσευχή ἀπό τό σπίτι μας μετράει, βεβαίως καί ἡ συμμετοχή μας στά μυστήρια εἶναι τό πρῶτο ὡς πρός τήν ἀντιμετώπιση οἱωνδήποτε προβλημάτων, ἀλλά οἱ προφῆτες καί μάρτυρες τῆς Παλαιᾶς καί οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες τῆς Καινῆς Διαθήκης βγῆκαν στούς δρόμους, κήρυξαν, ρεζιλεύθηκαν, κοροϊδεύθηκαν, ἐμπαίχθηκαν, ἀλλά καί ὁμολόγησαν δημοσίᾳ ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων, ὅπως λέει τό Εὐαγγέλιο πού ὑποτίθεται ὅτι πιστεύουμε καί ἀκολουθοῦμε· μέχρι πού θυσιάστηκαν ἀπό ἀγάπη στόν Χριστό καί στό κατ’εἰκόνα δημιούργημά Του, τόν ἄνθρωπο. Ἐμεῖς;

Γι’ αὐτό καλοῦμε ὅλους τούς Ἕλληνες νά δώσουν δυναμικά τό παρόν τους στήν παροῦσα ἡμερίδα, διαδίδοντας καί σέ ἄλλους τό μήνυμα.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ὁ Ἀρχιμ. π. Παῦλος Δημητρακόπουλος, θεολόγος-συγγραφέας καί Δ/ντής Γραφείου Αἱρέσεων & παραθρησκειῶν Ἱ.Μ.Πειραιῶς, ὁ Γεώργιος Δ. Ποταμιάς, Σύμβουλος Ἐπικρατείας, ὁ Γεώργιος Ἀποστολάκης, Ἀρεοπαγίτης, ὁ Ἀνδρέας Μπλάνος, Ὑπτγος (εα), πρώην Δ/ντής Διεθνῶν Σχέσεων ΓΕΕΘΑ καί δημοσιογράφος τοῦ Ἀχελῶος TV καί ὁ Λάμπρος Σκόντζος, θεολόγος-συγγραφέας, μέ προεδρεύοντα τόν Πρωτοπρ. Γεώργιο Δ. Μεταλληνό ἀποτελοῦν τήν δυναμική ὁμάδα, διά τῶν ὁποίων θά διεξαχθεῖ ἠ ἐν λόγῳ Ἡμερίδα.

Οἱ ἐξαίρετοι ἐγκρατεῖς εἰσηγητές ὄχι μόνο κατέχουν τό ἀντικείμενο μέ τό ὁποῖο ἀσχολοῦνται, ἀλλά ἔχουν καί τήν ἱκανότητα διά τοῦ διαλόγου νά ἐξηγήσουν οἱαδήποτε ἀπορία ἐπί τῶν ἀντιστοίχων θεμάτων, τά ὁποῖα πραγματεύονται.

Ἡ Ἐστία θά διαθέσει πούλμαν γιά ὅποιον ἐνδιαφέρεται νά μεταβεί στό Σ.Ε.Φ. ἔναντι μικροῦ ἀντιτίμου. Τό πούλμαν θά ἀναχωρήσει ἀπό τήν ὁδό Παπαφλέσσα στίς 14.00 καί θά ἐπιστρέψει στό τέλος τῆς ἡμερίδας. Γιά πληροφορίες καλέστε στήν γραμματεία τῆς Ἐστίας Πατερικῶν Μελετῶν τηλ. 2108025211.

ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ

Σύναξη γιά τήν Ὀρθοδοξία & Εστία Πατερικών Μελετών

Πρόγραμμα

Α ΣΥΝΕΔΡΙΑ

15:00-15:30 Προσευχή -Ἔναρξη -Χαιρετισμοί

15:30-17:00 Α΄ Συνεδρία Προεδρεύων: Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός

15:30-15:55 Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ «Ὑφίσταται ἀναγκαιότης ἀλλαγῆς τοῦ συνταγματικοῦ πλαισίου σχέσεων Ἐκκλησίας – Πολιτείας, ἰσχύοντος τοῦ ἄρθρου 13 περί θρησκευτικῆς ἐλευθερίας στήν Ἑλλάδα; Μῦθοι καί Παρανοήσεις»

15:55-16:20 Γεώργιος Ἀποστολάκης, Ἀρεοπαγίτης «Ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέσα σέ μιά ¨θρησκευτικά οὐδέτερη¨ πολιτεία. Συνέπειες»

16:20-16:45 Γεώργιος Δ. Ποταμιάς, Σύμβουλος Ἐπικρατείας «Ο Γάμος καί ἡ Οἰκογένεια σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 21 τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος»

16:45-17:00 Συζήτηση

1700-1715 Διάλειμμα

Β ΣΥΝΕΔΡΙΑ

17:15-18:45 Β΄ Συνεδρία Προεδρεύων: Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός

17:15-17:40 Ἀρχιμ. π. Παῦλος Δημητρακόπουλος, θεολόγος-συγγραφέας, Δ/ντής Γραφείου Αἱρέσεων & παραθρησκειῶν Ἱ.Μ.Πειραιῶς «Οἰκουμενισμός: νεώτερες ἐξελίξεις ἀπό τή Σύνοδο τῆς Κρήτης μέχρι σήμερα»

17:40-18:05 Ἀνδρέας Μπλάνος, Ὑπτγος (εα), πρώην Δ/ντής Διεθνῶν Σχέσεων ΓΕΕΘΑ καί δημοσιογράφος τοῦ Ἀχελῶος TV «Τό Μακεδονικό ζήτημα. Παρελθόν, παρόν καί μέλλον»

18:05-18:30 Λάμπρος Σκόντζος, θεολόγος-συγγραφέας «Τό οὐκρανικό ζήτημα ὡς μεῖζον ἐκκλησιαστικό καί ἐκκλησιολογικό πρόβλημα. Προτάσεις»

18:30-18:45 Συζήτηση

18:45-19:00 Πορίσματα-Λήξη Ἡμερίδος

ΕΘΝΊΚὈΣ ΎΜΝὈΣ

Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν

Ι.Μ. Πειραιώς: "Αναστάσιμος θάνατος" ή Ανάσταση Ζωής;

• 

  ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
  ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

  Εν Πειραιεί τη 13η Μαΐου 2019

  «ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ» Ή ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ;

  Διανύουμε την αναστάσιμη περίοδο και βιώνουμε ο καθένας, κατά το μέτρο της πνευματικής του καταστάσεως, το κοσμοσωτήριο γεγονός της εκ νεκρών αναστάσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, την άρρητη χαρά και ευφροσύνη, η οποία πηγάζει από τον κενό τάφο. Εορτάζουμε με υπερβάλλουσα λαμπρότητα τα επινίκια της πιο μεγάλης και περιφανούς νίκης όλων των αιώνων, της νίκης κατά της φθοράς και του θανάτου, κατά της αμαρτίας και του διαβόλου. Εορτάζουμε το θάνατο του θανάτου μας, δια του θανάτου του Σωτήρα και Λυτρωτή μας Ιησού Χριστού. Ψάλλουμε ακατάπαυτα τον νικητήριο ύμνο του Πάσχα: «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος», και πληρούται κάθε κύτταρο της ύπαρξής μας με ουράνια αισιοδοξία και βεβαιότητα, ότι «Χριστός ανέστη και Άδης εσκυλεύθη», ότι, «μηδείς φοβείσθω θάνατον, ηλευθέρωσεν γαρ ημάς του Σωτήρος ο θάνατος. Έσβεσεν αυτόν, υπ’ αυτού κατεχόμενος. Εσκύλευσε τον Άδην, ο κατελθών εις τον Άδην. Επίκρανεν αυτόν, γευσάμενος της σαρκός αυτού», σύμφωνα με τον Ιερό Χρυσόστομο. Στη μεγαλειώδη και πανεφρόσυνη ακολουθία του Όρθρου της Αναστάσεως ψάλλουμε «εν ενί στόματι και μια καρδία», την αγία αυτή ημέρα: «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν Άδου την καθαίρεσιν», για να διαλαλήσουμε σε όλους τους κόσμους ότι νικήθηκε ο μεγαλύτερος και πλέον έχθιστος εχθρός μας, ο πικρός θάνατος και ότι χάρις στο κοσμοσωτήριο έργο του Κυρίου μας, στο ζωοποιό Του πάθος και την λαμπροφόρο ανάστασή Του, μπορούμε να μην πεθάνουμε τον αιώνιο πνευματικό θάνατο της αμαρτίας, αλλά από τώρα να περάσουμε στην αιώνια ζωή, εφόσον πιστεύουμε στο Νικητή του θανάτου και του αναθέτουμε την επί γης βιωτή μας.

  Όμως υπάρχουν δυστυχώς πολλοί συνάνθρωποί μας σήμερα, οι οποίοι εξακολουθούν να μένουν ξένοι και αμέτοχοι του φωτός και της χαράς της Αναστάσεως. Και όχι απλώς προσπαθούν απεγνωσμένα νααπαξιώσουν το γεγονός της Αναστάσεως, αλλά να πείσουν και τους άλλους, ότι οδεύουν προς το θάνατο, την ανυπαρξίακαι την εκμηδένιση, «χαίροντες» γι’ αυτή τους την ολέθρια πορεία, την οποία «βαπτίζουν» ως «πρόοδο», ως «επιστήμη», ως «αξιοπρέπεια»!

  Μια τέτοια περίπτωση διαπιστώσαμε σε πρόσφατο δημοσίευμα ανήμερα την Μεγάλη Παρασκευή, 24 Απριλίου ε.ε., στην εφημερίδα των Αθηνών «Φιλελεύθερος», με τον περίεργο τίτλο: «Αναστάσιμος θάνατος» και με αρθρογράφο τον κ. Ανδρέα Ζαμπούκα. Σύντομο το άρθρο του, αλλά μεστό απαισιοδοξίας και απιστίας, εμπνεόμενο από το άθεο φιλοσοφικό ρεύμα του γαλλικού Υπαρξισμού, ένας «ύμνος» στο θάνατο, όπως τον αισθάνεται και τον ζεί ο άθεος υπαρξιστής Γάλλος φιλόσοφος Αλμπέρ Καμύ. Γράφει: «Υπάρχει μόνο ένα πραγματικό σοβαρό φιλοσοφικό θέμα, κι αυτό είναι η αυτοκτονία. Να απαντήσεις στο ερώτημα αν αξίζει να ζεις». Την ώρα που ο Χριστός μας είχε απλωμένα τα πανάχραντα χέρια του, καρφωμένα στο ξύλο του σταυρού, για να μας απολυτρώσει από την δουλεία του διαβόλου, της αμαρτίας, και του θανάτου και η χριστιανική ανθρωπότητα βίωνε το Θείο Δράμα στο φρικτό Γολγοθά, ο αρθρογράφος εμπνεύστηκε να γράψει για την αυτοκτονία, η οποία σκοτώνει τη ζωή και οδηγεί στον αιώνιο θάνατο! Μνημονεύει το παρά πάνω απαισιόδοξο απόσπασμα ενός τραγικού αθέου φιλοσόφου, του Καμύ, επειδή πιστεύει και αυτός μαζί με τον Καμύ ότι η αυτοκτονία είναι το μόνο «πραγματικό σοβαρό φιλοσοφικό θέμα». Παρά κάτωπροσθέτειτη γνώμη ενός ακόμη στοχαστή, του κ. Δημήτρη Χριστοδούλου: «Τραβώντας για το θάνατο, πέρασα το ποτάμι, πέρασα από τη νύχτα μου κι απ’ τον πικρό καιρό», οποίος συμφωνεί και αυτός απόλυτα με τον Καμύ και τον αρθρογράφο. Η σοβαρότητα του φιλοσοφικού αυτού θέματος, κατά τους ισχυρισμούς του, οφείλεται στη δυσκολία να απαντήσει κανείς στο μεγάλο αυτό ερώτημα «αν αξίζει να ζεις» και επομένως αν η αυτοκτονία είναι προτιμότερη από τη ζωή. Είναι φανερό ότι ο αρθρογράφος ζεί μέσα σ’ ένα τρομακτικό πνευματικό σκοτάδι απελπισίας και απογνώσεως, μέχρι σημείου να θεωρεί την αυτοκτονία, μια ενδεχόμενη λύση, μια διέξοδο στα υπαρξιακά του αδιέξοδα. Έτσι ζεί και έτσι αισθάνεται ο κάθε άνθρωπος, που πεισματικά αρνείται να πιστεύσει στον αναστημένο Χριστό και να δεχθεί μέσα του το φως και την χαρά της Αναστάσεως. Βιώνει από τώρα μια πραγματική κόλαση, προγεύεται από τώρα το αιώνιο σκοτάδι και την αιώνια λύπη των κολασμένων.

Η εθνική προδοσία κατέληξε σε εθνική τραγωδία! . Voloudakis

 

Την ημέρα όπου ψάλλεται σε όλες τις Ορθόδοξες χώρες ο ευχαριστήριος Ακάθιστος ύμνος στην Υπέρμαχο Στρατηγό του Γένους μας, στην Παναγία μας, η Ελλάδα την επέλεξε για να βλασφημήσει και να εμπαίξει τον Θεό!

Την ημέρα του Ακαθίστου ύμνου του 2016, η σύγχρονη Ιστορία της πατρίδος μας την καταχώρησε ως την ημέρα όπου η Ελλάδα διέπραξε ανοσιούργημα υβρίζοντας τον Θεό! Έστρεψε τα νώτα της στον Πατέρα μας και κάλεσε με φανφάρες και τιμές τον γιο του Αρείου και του Ισκαριώτη!

Ο τόπος αναμένεται να γνωρίσει πολλά δεινά, μόνο από αυτή την επιλογή του! Η Χώρα αγνόησε την προκλητική, ανθελληνική και αντορθόδοξη στάση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και αυτός κάνει επίδειξη του οικουμενιστικού πνεύματος, που τον διακρίνει, επισκεπτόμενος από κοινού με τον πάπα, την Ελλάδα και το πολύπαθο Αιγαίο.

Οι Τούρκοι εκτός από τις εναέριες παραβιάσεις έχουν ακόμα ένα "χαρτί" να παίξουν σε βάρος της Ελλάδος. Με μοχλό πίεσης τα "παιχνίδια" του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως θα προσπαθήσουν να επιβάλλουν την Τουρκική υπηκοότητα στην πλειοψηφία των Ιεραρχών, ειδικά αν αυτοί υπαχθούν τελικά κάτω από την εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Φαναρίου. Μετά από αυτό, φυσικά, αναμένεται και συνέχεια.

Δυστυχώς, εκτός από τους προδότες στις τάξεις των πολιτικών, των στρατιωτικών, των αστυνομικών, των δημοσιογράφων, των αξιωματούχων και των διπλωματών, προστίθενται και οι προδότες της Πίστεως και της πατρίδος, που προέρχονται από τον κλήρο κι αυτό μετατρέπει την προδοσία σε εθνική τραγωδία!

Δεν θα προσθέσω τίποτε άλλο παρά μόνο τα λόγια ενός εκ των μαρτύρων, που ήσαν αυτόπτες κατά την Άλωση. Ο ιστορικός Γεώργιος Φραντζής, που είδε από κοντά τις φρικιαστικές στιγμές, γράφει: «Τις διηγήσεται τους τε κλαυθμούς και θρήνους; ει και εκ ξύλου άνθρωπος ή και εκ πέτρας ην, ουκ ηδύνατο μη θρηνήσαι! Ω, φρίξον ήλιε! Ω, στέναξον γη! Εάλω η Πόλις...!»

Ο Θεός να μας συγχωρέσει ως Έθνος!

ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ ΕΓΚΡΙΤΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΤΙΜΩΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ, ΕΠΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΩΝ ΣΧΕΤΙΚΩΝ ΜΕ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ

ΕΓΚΡΙΤΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΤΙΜΩΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ, ΕΠΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΩΝ ΣΧΕΤΙΚΩΝ ΜΕ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Από την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (Π.Ε.Θ.) μας εζητήθη η επιστημονική άποψή μας επί των παρακάτω ερωτημάτων και ειδικότερα εάν με βάση το ισχύον στην Ελλάδα νομικό καθεστώς:

1)    Το μάθημα των Θρησκευτικών επιβάλλεται να είναι αμιγώς Ορθόδοξο Χριστιανικό ή Πολυθρησκειακό;

2)       Τα νέα Προγράμματα Σπουδών (στο εξής Π.Σ.) Δημοτικού και Γυμνασίου, που εγκρίθηκαν προς πιλοτική εφαρμογή τους με την Αποφ. Υπ. Παιδείας 113/714/Γ2/3-10-2011, ΦΕΚ τ. Β΄2335/2011, ως και η Αναθεωρημένη εφαρμογή τους, η οποία δεν έχει υποβληθεί, μέχρι τώρα, προς έγκριση, ούτε έχει δημοσιευθεί στον ιστότοπο του Υπ. Παιδείας (Ψηφιακό Σχολείο), πλην όμως υπάρχει έντονο και λίαν ενεργό ενδιαφέρον συντακτών της προς εφαρμογή της, είναι σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, ένεκα του πολυθρησκειακού περιεχομένου τους και όχι αμιγούς Ορθοδόξου Χριστιανικού;

3)     Η Εκκλησία της Ελλάδος έχει λόγο και δικαίωμα για τον καθορισμό της ύλης του μαθήματος των Θρησκευτικών;

Επί των παραπάνω ερωτημάτων η επιστημονική μας άποψη είναι η ακόλουθη:

Ειδικότερα επί του πρώτου ερωτήματος:

1) Κατά τη διάταξη του άρθρου 16 § 2 του ισχύοντος Ελληνικού Συντάγματος Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλαση τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες. Εξάλλου κατά το τρίτο άρθρο του Συντάγματος, παράγραφός 1η, εδάφιο α΄και β΄ αυτής: «Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησία του Χριστού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Εκκλησία του Χριστού τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις». Οι διατάξεις αυτές συνιστούν εκδηλώσεις της νομικής ενέργειας του Προοιμίου του Ελληνικού Συντάγματος, έχοντος του Προοιμίου τούτου, ως ακολούθως:

«Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος».

Αποτελεί δε το Προοίμιο αυτό αναπόσπαστο τμήμα του Συντάγματος και δημοσιεύεται με τις λοιπές διατάξεις τούτου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, ως ενιαίο όλο, αφού αμέσως πριν από το Προοίμιο προτάσσονται οι λέξεις ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ και ο χρονικός προσδιορισμός του Συντάγματος (1975-2001) και αμέσως μετά ακολουθεί το κείμενο του Προοιμίου (βλ. σχετ. Βασ. Νικολόπουλου, Επιτ. Προέδρου Αρείου Πάγου, Δ/ρος Νομικής, Το προοίμιο του Συντάγματος και η νομική του αξιολόγηση, σελ. 17-18).

Παράλληλα  με τη διάταξη του άρθρου 1 εδάφ. α΄, του νόμου 1566/1985, με τον οποίο ρυθμίζεται - κυρίως και πρωτίστως - η λειτουργία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ορίζεται ότι ο σκοπός της εκπαίδευσης αυτής είναι να υποβοηθεί τους μαθητάς, όπως εκτός των άλλων «... διακατέχονται από πίστη στην πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της Ορθόδοξης Χριστιανικής παράδοσης. Στον ίδιο νόμο και ειδικότερα στο άρθρο αυτού 6 § 2, εκ. β΄, ορίζεται ότι το Λύκειο επιδιώκει την ολοκλήρωση των σκοπών της εκπαίδευσης. Ιδιαίτερα βοηθά τους μαθητάς... να συνειδητοποιήσουν την σημασία του Ορθόδοξου Χριστιανικού ήθους...».

Εξ άλλου, η διάταξη του άρθρου 1518 § 1 του Αστ. Κώδικος ορίζει ότι η επιμέλεια του προσώπου του τέκνου από τους γονείς του περιλαμβάνει, μεταξύ των άλλων και την εκπαίδευση του τέκνου, στην έννοια της οποίας - εκπαίδευσης - περιέχεται και η θρησκευτική τοιαύτη (βλ. εις Απ. Γεωργιάδη - Οικ. Δικ., σελ. 882, αρ. 16 εις Σύντομη Ερμ. Αστ. Κώδικος (Σ. Ε. Α. Κ.), τόμος 2ος, εκδ. 2013 και στις σε αμφότερα τα έργα αυτά σχετικές παραπομπές).

Ακολούθως, με το άρθρο 2 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα δικαιώματα του ανθρώπου υποχρεώνεται κάθε συμβαλλόμενο Κράτος (σε εφαρμογή του 9ου άρθρου αυτής της Συμβάσεως περί ελευθερίας της σκέψεως, συνειδήσεως και θρησκείας) να σέβεται το δικαίωμα των γονέων όπως εξασφαλίζουν την μόρφωση και την εκπαίδευση των τέκνων τους σύμφωνα με τις ίδιες αυτών, των γονέων, θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις (βλ. Οικ. Δικ. Απ. Γεωργιάδη - Μιχ. Σταθοπούλου και εις Σ.Ε.Α.Κ. Απ. Γεωργιάδη ό.π.). Τόσον η ως προαναφερθείσα Διεθνής Σύμβαση, όσο και το παραπάνω Πρώτο Πρωτόκολλο αυτής έχουν επικυρωθεί κατ’ άρθρο 28 § 1 του Συντάγματος της Ελλάδος με το ν. δ. 53/1974 και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου, και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου, απαγορευομένης ούτως πάσης προσβολής του εν λόγω ατομικού δικαιώματος των γονέων, μη δυναμένης συνεπώς της Πολιτείας να επιβάλει, νομοθετικώς ή άλλως πως, θρησκευτική αγωγή στα τέκνα τους διάφορον της θρησκευτικής πεποιθήσεως των γονέων τους.

Τα ανωτέρω, κατά συνέπεια, έχουν πλήρη εφαρμογή και ως προς το ως άνω δικαίωμα των ορθοδόξων γονέων, όπως τα ανήλικα τέκνα τους διδάσκονται το αμιγώς Ορθόδοξο Χριστιανικό μάθημα των θρησκευτικών στις σχολικές μονάδες της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαιδεύσεως, όπου αυτά φοιτούν.

Εν όψει όλων των προαναφερομένων διατάξεων, προκύπτει ότι το μάθημα των θρησκευτικών, κατά το ισχύον ελληνικό δίκαιο, επιβάλλεται να είναι αμιγώς το Ορθόδοξο Χριστιανικό, μη επιτρεπομένης οιασδήποτε μετατροπής του σε πολυθρησκευτικό και πάντως οποιασδήποτε νοθεύσεώς του με ξένο προς το αμιγές Ορθόδοξο Χριστιανικό περιεχόμενο του.

Τα ανωτέρω γίνονται δεκτά και από την σταθερή επί του θέματος τούτου νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας ( βλ. σχετ. τις σύμφωνες αποφάσεις του Σ.τ.Ε. 2176/1998, 3358/1995, 3353/1986, καθώς επίσης και στην 115/2012 πρόσφατη ακυρωτική ομόφωνη απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Εφετείου Χανίων, η οποία, ως αφορώσα σε θέματα εκπαιδευτικής διαδικασίας, όπως είναι και το παρόν, έχει ίση νομική ισχύ και ίσο κύρος με τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με τον νόμο 702/1997, όπως αυτός τροποποιήθηκε μεταγενεστέρως (βλ. σχετ. στην από 11/2/2013 Γνωμοδότηση του Δ/ρος Γ. Κρίππα).

Πέραν δε όλων αυτών, η εισαγωγή στην Ελληνική Εκπαίδευση μαθήματος Θρησκευτικών πολυθρησκευτικού συνιστά το ποινικό αδίκημα του προσηλυτισμού, κατ' άρθρο 4 του διατηρημένου σε ισχύ νόμου 1383/1938, καθόσον ένα τέτοιο μάθημα προσανατολίζεται δια του περιεχομένου του, ως εν προκειμένω, να οδηγήσει το μαθητή σε αμφισβήτηση περί του εάν η θρησκεία, την οπαία πρεσβεύει, είναι σωστή ή όχι ή πρέπει να την αμφισβητεί, έστω και απλώς προβληματιζόμενος. Συντρέχει δε ενταύθα και η επιβαρυντική περίπτωση της τρίτης παραγράφου του άρθρου 4 του εν λόγω αναγκ. νόμου και αυτό επειδή η διδασκαλία ενός τέτοιου μαθήματος θα γίνεται σε σχολικές μονάδες. Πρέπει δε να αναφερθεί ότι το αδίκημα τούτο τιμωρείται και στο στάδιο της απόπειράς του ως τετελεσμένο, τιμωρουμένου και του ηθικού αυτουργού(Α.Π. 103/1997), (βλ.  Δ/ρος  Γ.  Κρίππα, Μελέτη,  ad  hoc,  εις  Eπιθ.  Δημ.   &  Διοικ. Δικαίου,  έτ. 2014 σελ. 679-697 και ιδίου, Το έγκλημα του προσηλυτισμού ιδία από απόψεως ηθικής αυτουργίας, εις Ποινικά Χρονικά, τ΄λ, έτ. 1980, σελ. 313-321).

Τέλος, αναφορικά με το απαντώμενο πρώτο ερώτημα, παρίσταται αναγκαίο, να λεχθεί ως συνδεόμενο με τα παραπάνω, ότι σύμφωνα με το άρθρο 95 § 5 του Συντάγματος, «Η Διοίκηση έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής γεννά ευθύνη για κάθε αρμόδιο όργανο όπως ο νόμος ορίζει…». Σε εκτέλεση της διατάξεως αυτής, ως και της αντιστοίχου εκείνης του άρθρου 13 της ως προαναφέρεται Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, εξεδόθη ο νόμος 3068/2002 (Φ.Ε.Κ. Α΄ 274 και το Π.Δ/μα 61/2004 (Φ.Ε.Κ. Α΄ 54) και με τον οποίο, νόμο, προβλέπονται για τους παραβάτες χρηματική κύρωση  υπέρ του ενδιαφερομένου,  εισπραττόμενη και δι΄ αναγκαστικής εκτελέσεως κατά του κράτους. Παράλληλα με το άρθρο 5 του νόμου αυτού, ορίζεται ότι η μη συμπλήρωση των υποχρεώσεων που προβλέπονται στο κεφάλαιο Α΄ του νόμου τούτου ή η προτροπή σε μη εκπλήρωση, συνιστά ιδιαίτερο πειθαρχικό παράπτωμα για κάθε αρμόδιο υπάλληλο…».

Εξάλλου κατά το άρθρο 50 του Π.Δ/τος 18/1989 (Φ.Ε.Κ. Α΄ 8) περί κωδικοποίησης της νομοθεσίας για το Συμβούλιο Επικρατείας, οι Διοικητικές Αρχές, σε εκπλήρωση της ως άνω υποχρεώσεως τους από το άρθρο 95 § 5 του Συντάγματος, πρέπει να συμμορφώνονται με θετική ενέργεια προς το περιεχόμενο της αποφάσεως του Συμβουλίου ή να απέχουν από κάθε ενέργεια που είναι αντίθετη προς όσα κρίθηκαν από αυτό. Οποιαδήποτε πράξη της Διοίκησης που δε συμμορφώνεται προς την ακυρωτική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, όπως είναι οι προαναφερθείσες αποφάσεις του, 2761/1998, 3356/1995 και 3353/1986 που ορίζουν το μάθημα των Θρησκευτικών να είναι υποχρεωτικά Ορθόδοξο Χριστιανικό, είναι α κ υ ρ ω τ έ α. Ο παραβάτης εκτός από την ενδεχόμενη ποινική δίωξη κατά το άρθρο 259 του ποινικού Κώδικα για παράβαση καθήκοντος, υπέχει και προσωπική ευθύνη για αποζημίωση.

2) Επί του δεύτερου ερωτήματος που αφορά στο Αναθεωρημένο Πρόγραμμα σπουδών 2014  :

 Tο  αναθεωρημένο  Πρόγραμμα  Σπουδών  (ΠΣ) του 2014, όπως και το Π.Σ    του   2011  (Υπουργική   Απόφαση   113714/Γ2       3-10-2011,  ΦΕΚ β΄ 2335/2011), συνεξετάζει από την Γ΄ Δημοτικού, το Χριστιανισμό ταυτόχρονα και  ισότιμα  με  τον  Ιουδαϊσμό,  το Ισλάμ, τον  Ινδουισμό, το  Βουδισμό,  τον Ταοϊσμό - στη δε Α΄ Γυμνασίου προστίθεται και ο Κομφουκιανισμός (ΠΣ, σ, 113) - ως ένα  σύνολο,  που  το  αναφέρει  με  διάφορα  ονόματα:  «θρησκεία» (ΠΣ σ. 19,  25),   «ο  κόσμος   της   θρησκείας»    ( ΠΣ σ. 23 ),   «θρησκευτικές παραδόσεις» ( ΠΣ  σ, 23 ), « θρησκευτικό  φαινόμενο στην  πολυμορφία  του» (ΠΣ σ.25 ), «οι θρησκείες του Κόσμου»  (ΟΔ. ΕΚΠ 97-99).

Πρόκειται για ένα πολυθρησκευτικό μόρφωμα, το οποίο στηρίζεται στην τεχνητή - επιφανειακή σύγκλιση του Χριστιανισμού με τις θρησκείες, με βάση τα τυπικά ετερόκλητα χαρακτηριστικά τους, οδηγεί σε εσφαλμένα επιστημονικά συμπεράσματα, δημιουργεί σύγχυση στους μαθητές, τους οδηγεί στον συγκρητισμό, είναι ασύμβατο με την πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η δε διδασκαλία του καταργεί τον χριστοκεντρικό προσανατολισμό του  ΜτΘ  και τον κάνει ανθρωποκεντρικό – συγκρητιστικό.

Οι συντάκτες του ΠΣ 2014 αυθαίρετα συνέταξαν το ΠΣ, χωρίς να ερωτηθούν  ούτε   η  Ορθόδοξη   Εκκλησία,  ούτε   τα  αρμόδια  Θεολογικά Τμήματα των Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης με όλους τους ειδικούς επιστήμονές τους ούτε βεβαίως η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ).

Ισχυρίζονται ότι το μεγαλύτερο μέρος των προσφερόμενων γνώσεων και πληροφοριών, αφορά στον Χριστιανισμό, ενώ το πρόβλημα έγκειται στην ομογενοποιημένη - ταυτόχρονη μείξη και διδασκαλία, σχεδόν σε κάθε ενότητα και σε κάθε διδακτική ώρα, πέντε - έξι διαφορετικών θρησκευμάτων με ετερόκλητα χαρακτηριστικά. Ισχυρίζονται, πως υπάρχουν «τρεις κύκλοι» στο ΠΣ που αφορούν στην παράδοση της Ορθόδοξης Χριστιανικής  Εκκλησίας  τη γνωριμία με τις μεγάλες χριστιανικές παραδόσεις και τέλος τα μεγάλα θρησκεύματα (ΠΣ, σ. 17), ενώ δεν υπάρχουν τρία χωριστά σύνολα πληροφοριών, αλλά κυρίως συνυπάρχουν από κοινού σε ένα συνονθύλευμα, ετερόκλητες πληροφορίες  και από τους «τρείς κύκλους».

Ισχυρίζονται ότι με το ΠΣ δεν επιδιώκουν την «τυπική θρησκειολογική ενημέρωση», ούτε τον «σχετικισμό ή ακόμη χειρότερα τον συγκρητισμό» (ΠΣ σ. 13), ενώ για την αποφυγή τους δεν λαμβάνουν στοιχειώδη «μέτρα ασφάλειας», αλλά και ούτε μπορούν να λάβουν, εξαιτίας της πολυθρησκειακής  δομής  του.  Να   σημειωθεί  ότι   απευθύνονται   σε   μικρά παιδιά που δεν έχουν ακόμη αναπτύξει τις απαιτούμενες πνευματικές ικανότητες για να επεξεργαστούν τα σχετικά ζητήματα, τα οποίο παρουσιάζονται ισότιμα, ως «ποικιλία θρησκευτικών προσανατολισμών» (ΟΔ. ΕΚΠ. Σ. 86).

Αντιθέτως, με το ισχύον Αναλυτικό Πρόγραμμα (ΦΕΚ 406/5-5-1998 Υπουργική απόφαση Γ2/2289/26-3-1998) και όλα τα παλαιότερα Αναλυτικά Προγράμματα, η διδασκαλία των θρησκειών γίνεται στη Β΄ Λυκείου, σε χωριστές από τον Χριστιανισμό ενότητες. Επειδή, μάλιστα, το πρόβλημα του συμφυρμού των στοιχείων των θρησκειών είναι ορατό, γι’ αυτό λαμβάνονται μέτρα, ώστε να αποφευχθεί. Τα μέτρα αφορούν στην διακριτή διδασκαλία κάθε θρησκείας καθώς και στο πνευματικό και αντιληπτικό επίπεδο των μαθητών.

Το νέο ΠΣ, προκειμένου να καθιερωθεί η εφαρμογή του, χρησιμοποιεί δύο όπλα: α) την παραπλάνηση και β) τις σύγχρονες μορφές και μεθόδους διδασκαλίας. Αναφορικά με την παραπλάνηση, οι συντάκτες, ενώ διαβεβαιώνουν τη «θεμελίωση της ορθόδοξης χριστιανικής μαρτυρίας στη σχολική εκπαίδευση σε ένα υψηλότερο πνευματικό και θεολογικό επίπεδο» (ΠΣ σ. 17). εντέχνως την αλλοιώνουν, δηλ, ουσιαστικά την καταργούν. Αναφορικά με το δεύτερο όπλο, οι σύγχρονες μέθοδοι διδασκαλίας είναι δυνατόν να εφαρμοστούν στο ισχύον ΜτΘ, χωρίς αυτό να απολέσει την ορθόδοξη ταυτότητά του.

Με το ΠΣ στηρίζουν δήθεν, ως διατείνονται, «το δικαίωμα όλων των παιδιών για Θρησκευτική εκπαίδευση» (ΠΣ σ. 11), ενώ η  ελληνική  Πολιτεία  παρέχει ήδη σε όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά τη δυνατότητα να μορφωθούν και να παρακολουθήσουν όλα τα μαθήματα που προβλέπονται στις βαθμίδες της εκπαίδευσης,  μεταξύ αυτών και τα θρησκευτικά.

Με το νέο Πρόγραμμα επίσης, ενώ οι ίδιοι συνέταξαν το ισχύον ΑΠΣ (ΦΕΚ τ.Β΄ αρ. 303/13-03-03) και ήταν υπεύθυνοι για τη συγγραφή των βιβλίων και αναγνωρίζουν τη λειτουργικότητά τους (ΠΣ, (σ. 10-11), έρχονται και τα καταργούν.

Το νέο ΠΣ συσκοτίζει την αντίληψη των μικρών μαθητών για το ποιος είναι ο Θεός που σώζει τον άνθρωπο, καθώς και ποια είναι η αληθινή κοινωνία μαζί Του επειδή η ξεκάθαρη απάντηση θεωρείται «ομολογιακή εμμονή,  κατηχητισμός, φανατισμός ή μισαλλοδοξία» (ΠΣ σ. 11,13).

Σ’ αυτή     τη   λογική    κινούνται    όλες  οι  Θ.Ε.  Για  παράδειγμα,  στη  Γ΄ Δημοτικού, τα παιδιά διδάσκονται ότι η Σαρία είναι «Νόμος του Θεού στην ανθρωπότητα» (ΠΣ σ. 111-112), εξετάζουν την απεικόνιση του Θεού στο Χριστιανισμό, στον Ιουδαϊσμό, το Ισλάμ και τις Ανατολικές θρησκείες, που είναι οι «άλλες θρησκευτικές παραδόσεις»  (ΠΣ σ. 120-121). Το ΠΣ, με βάση την ιδεολογία του, (πολυθρησκευτικότητα), αποκρύπτει έντεχνα την θεμελιώδη αλήθεια της χριστιανικής Πίστεως, πως ο Χριστός είναι ο μόνος Θεάνθρωπος και Σωτήρας του κόσμου. Κατά περίπτωση, είτε την αποσιωπά (ΠΣ σ. 40), είτε αν χρειάζεται, αναφέρεται μεν στη Θεϊκή Του φύση, αποσιωπά δε την μοναδικότητά της, ενώ επιστρατεύει άσχετες μ’ αυτήν πληροφορίες, είτε αντί της θεϊκής, τονίζει την ανθρώπινη φύση Του (Π.Σ. σ. 45), είτε μειώνει την εικόνα που αποκομίζουν οι μαθητές για τη Θεότητά Του, εμφανίζοντάς Τον ως δάσκαλό μεταξύ των φιλοσόφων δασκάλων των Θρησκειών (ΠΣ σ. 63-69). είτε τονίζει δευτερεύουσες έννοιες του θέματος, για να αποσιωπήσει εκείνες που παραπέμπουν στην μοναδικότητα της εν Χριστώ    σωτηρίας    (ΠΣ σ. 46-47,  78-79),  είτε  αφήνει vα  εννοηθεί    το ενδεχόμενο, να ανέδειξαν τον Χριστό οι μεσσιανικές προσδοκίες (ΠΣ σ. 123-124), σύμφωνα με γνωστή θεωρία. Στο ΠΣ έχει χαθεί ο προσανατολισμός οπότε βασιλεύει η απόλυτη σύγχυση.

Λόγω της συνεξέτασης του Χριστιανισμού με τις Θρησκείες, στρεβλώνονται θέματα προκειμένου να συνδυαστούν: π.χ. το Ορθόδοξο Βάπτισμα ως αντίστοιχο των τελετών ενηλικίωσης των Εβραίων και των Μουσουλμάνων (ΠΣ σ. 57). Οι Χριστιανοί άγιοι με τα ιερά πρόσωπα θρησκειών, ως να μην είναι η αγιότητα καρπός του Αγίου Πνεύματος, αλλά ανθρώπινη κατάκτηση (ΠΣ σ. 61). Η Αγία Γραφή με τα ιερά βιβλία των θρησκειών, δηλ. η αλήθεια του Θεού μαζί με τις μαγείες, τους μύθους, τις δεισιδαιμονίες (ΠΣ σ. 62, 70-71). Η  μετάνοια, η νηστεία, η άσκηση της Σαρακοστής, συνδυάζονται με τη νηστεία, το διαλογισμό, τη γιόγκα στις Θρησκείες (ΠΣ σ. 72-73). Σε άλλη Θ.Ε., το ΠΣ αναφέρεται στους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι αντιμετώπισαν τα προβλήματα των αιρέσεων (ΠΣ σ. 109-110), και ως γνωστόν, καταδίκασαν τις ειδωλολατρικές αντιλήψεις και λατρείες, ενώ σε άλλες το ΠΣ τις συνδυάζει με τις ορθόδοξες.

Στο ΠΣ έχει εγκαταλειφθεί, σε ικανό βαθμό, η ιστορική σειρά των γεγονότων, έτσι ώστε να μην γνωρίζουν οι μαθητές λ.χ. αν προηγήθηκε χρονολογικά ο προφήτης Μωυσής ή ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Σοβαρά δε θεολογικά σφάλματα το καθιστούν ακατάλληλο για Ορθοδόξους μαθητές, ως ότι η μουσουλμανική σαρία είναι ο νόμος του Θεού. Υπάρχουν σ’ αυτό σημαντικά σφάλματα ως και παιδαγωγικά τοιαύτα (Ευαγ. Πονηρός Δ/ρ Θ.Μ.Φ., Σχολικός Σύμβουλος Πειραιώς Α’ Αθηνών - Κυκλάδων).

Εν όψει όλων των προεκτιθεμένων, καθίσταται πλέον ή σαφές ότι και το αναθεωρημένο Πρόγραμμα Σπουδών έτους 2014 για το μάθημα των Θρησκευτικών στην Α/Βάθμια και Β/Βάθμια Εκπαίδευση, ως πολυθρησκευτικό που είναι, ευρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με το ισχύον στην Ελλάδα, ως άνω, νομικό καθεστώς. Τούτο δε διότι, ενώ το άρθρ. 16 παρ. 2 του Συντάγματος απαιτεί την ανάπτυξη της Ορθόδοξης ως άνω συνείδησης των μαθητών, με το εν λόγω Πρόγραμμα Σπουδών, σε συνδυασμό με τον αναθεωρημένο Οδηγό Εκπαιδευτικού (2014), οδηγεί στην πλήρη αποδόμηση και εκθεμελίωση τελικά της Ορθόδοξης θρησκευτικής συνείδησής τους.

Η μετατροπή του υφιστάμενου αμιγώς Ορθοδόξου Χριστιανικού μαθήματος των Θρησκευτικών σε ένα συγκρητιστικό και πολτοποιημένο θρησκευτικό μόρφωμα, έχει καταδικασθεί από ολόκληρο το πλήρωμα της Ορθόδοξης Ελληνικής Εκκλησίας, με επικεφαλής τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο, ως και από σύμπασα την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους -που χαρακτήρισε το μη ορθόδοξο μάθημα των Θρησκευτικών ως «φυλακή»- από την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (Π.Ε.Θ), την ΚΔ’ Συνδιάσκεψη των Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Μητροπόλεων, από λίαν υψηλού επιπέδου διεθνή και πανελλήνια Επιστημονικά Συνέδρια και Ημερίδες, από υψηλής Πνευματικότητας ηγουμένους του Αγίου Όρους, ως ο μ. ηγούμενος της Ι. Μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους Γεώργιος Καψάνης, ο οποίος σε κείμενο του χαρακτήρισε το τεθέν υπόψην του, πολυθρησκειακό πιλοτικό Πρόγραμμα Σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών, οδηγό προς την πολυθρησκεία, «ευαγγέλιο» πλάνης και πλήγμα δαιμονικό κατά του Ορθόδοξου Ελληνικού λαού (Περιοδικό «Ο Σωτήρ» τευχ. Σεπτεμβρίου 2013, σελ. 373-374). Επίσης ο προηγούμενος της Ιεράς Μονής Ιβήρων Βασίλειος Γοντικάκης, κατά τον οποίο η Ορθόδοξη Πίστη μας προδίδεται από ένα πολυθρησκευτικό κατασκεύασμα (Περιοδικό «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» της Π.Ε.Θ. τεύχος 2, Απριλίου – Ιουνίου 2012). Ωσαύτως, από έγκριτους και ειδήμονες Επιστήμονες, από πλήθος εγκύρων δημοσιευμάτων και ραδιοφωνικών εκπομπών, έχει σαφώς αποδοκιμασθεί η μετατροπή του ορθοδόξου  μαθήματος των Θρησκευτικών σε πολυθρησκευτικό.

Να προστεθεί τέλος ότι την επιχειρηθείσαν και στην Κύπρο μετατροπή του εκεί διδασκομένου Ορθοδόξου Χριστιανικού μαθήματος των Θρησκευτικών σε πολυθρησκευτικό αποδοκίμασε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος και γενικώς, ο κλήρος και ο Ορθόδοξος λαός της Κύπρου.

Τέλος, η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος με την πρόσφατη απόφασή της, της 9ης Μαρτίου 2016 ετάχθη υπέρ της διδασκαλίας του τρέχοντος Ορθοδόξου μαθήματος των Θρησκευτικών με τη δική του μεθοδολογία, χωρίς την από κοινού σύγχρονη διδασκαλία του με άλλα θρησκεύματα, δεχθείσα παράλληλα όπως μερικά θρησκειολογικά κεφάλαια εισαχθούν σε κάθε βιβλίο των Θρησκευτικών και όχι σε κάθε μάθημα, επικυρώνοντας έτσι  την προηγηθείσα επί του θέματος απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος της 13ης Ιανουαρίου 2016.

3) Αναφορικά με το τρίτο των υποβληθέντων αιτημάτων, εάν δηλαδή, με βάση το ισχύον στην Ελλάδα νομικό καθεστώς, η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει λόγο και δικαίωμα ως προς τον καθορισμό της ύλης του μαθήματος των Θρησκευτικών, πρέπει να λεχθούν τα εξής:

Σύμφωνα με το δεύτερο άρθρο του νόμου 590/1977, Περί του Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος, «Η Εκκλησία της Ελλάδος συνεργάζεται μετά της Πολιτείας, προκειμένου περί θεμάτων γενικού ενδιαφέροντος, ως τα της Χριστιανικής αγωγής της νεότητος» κ.ά. Περαιτέρω κατά το άρθρο 9 του ιδίου νόμου «Η Δ.Ι.Σ.  (Διαρκής Ιερά Σύνοδος), ως διαρκές διοικητικόν όργανον της Εκκλησίας, ασκεί τας κάτωθι αρμοδιότητας... ε) Παρακολουθεί το δογματικόν περιεχόμενον των δια τα σχολεία της Στοιχειώδους και Μέσης Εκπαιδεύσεως προοριζομένων διδακτικών βιβλίων του μαθήματος των Θρησκευτικών». Στο ίδιο δε άρθρο, υπό το στοιχείο ζ΄, ορίζεται ότι η Δ.Ι.Σ. μεριμνά περί του κατά Χριστόν βίου του Ορθοδόξου πληρώματος δια των ενδεικτικώς εκεί αναφερομένων μέσων, ως και «δια παντός άλλου προσφόρου, κατά την κρίσιν Αυτής, μέσου», ενώ ορίζεται στο τελευταίο εδάφιο του ιδίου άρθρου ότι «Εις περίπτωσιν διαταράξεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας δι’ ετεροδιδασκαλίας ή άλλης επεμβάσεως εις βάρος αυτής, η Δ.Ι.Σ. ζητεί την επέμβασιν των Αρμοδίων Αρχών...». Αποτελεί δε ετεροδιδασκαλία η νόθευση της Ορθοδόξου Πίστεως κατά το μάλλον και ήττον και με οποιονδήποτε τρόπο (βλ. Γ. Κρίππα όπ.π. κάτω σελ. 146).

Πρέπει δε να λεχθεί ενταύθα ότι οι προπαρατεθείσες διατάξεις του Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος (ν. 590/1977) – ως και ο ως άνω ν. 1566/1985 – δεν είναι δυνατόν να καταργηθούν, διότι αποτελούν στην πράξη εφαρμογή του άρθρου 16 § 2 του Συντάγματος. Αυτό έχει δεχθεί και η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με την οποία, δεν είναι δυνατή η κατάργηση νόμου, εκδοθέντος προς εφαρμογήν συνταγματικής διατάξεως και συνεπώς θα εξακολουθεί να ισχύει ο αντισυνταγματικώς καταργηθείς νόμος (ΣτΕ 2056/2001 Διοικ. Δίκη, σελ. 87 επ., Γ. Κρίππα «Το Ατομικό Δικαίωμα της Θρησκευτικής Ελευθερίας της Εκκλησίας να καθορίζει η ίδια την ύλη του μαθήματος των Θρησκευτικών» στο περιοδικό ΚΟΙΝΩΝΙΑ της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων, έτος 2013, τεύχος 3, σ. 145 εξ. και ειδικότερα στις σελ. 146 και 156, υποσημ. 4, ως και ιδίου Νομοθετικό κενό συνταγματικώς ανεπίτρεπτο και εντεύθεν υποχρεώσεις της κρατικής διοικήσεως, ως και εις Καλλιαντέρη-Τουτζιαράκη, Η αρχή της νομιμότητος εις Επιθ. Δημ. Δικ. 2001, σελ. 28).

Εν όψει όλων αυτών, προκύπτει σαφώς ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, είναι, με βάση την ελληνική νομοθεσία (άρθρο 3 § 1 του Συντάγματος), φορέας του ατομικού δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας και ότι το δικαίωμά της αυτό παραβιάζεται στην περίπτωση που η Πολιτεία αποφασίσει να διδάσκονται ως ύλη του μαθήματος των Θρησκευτικών στις σχολικές μονάδες κείμενα, που η Εκκλησία τα θεωρεί ασυμβίβαστα, κατά το μάλλον και ήττον, προς τις αρχές της διδασκαλίας της, όπως η διδασκαλία της ειδικότερα καθορίζεται και κατοχυρώνεται στις και με τις προπαρατιθέμενες διατάξεις του άρθρου 3 του Συντάγματος, της Εκκλησίας της Ελλάδος δικαιουμένης να ζητήσει την ικανοποίηση του δικαιώματός της τούτου από την Ελληνική Δικαιοσύνη και αν χρειασθεί και από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, (βλ. σχετ. ειδικότερα και αναλυτικώς εις Γ. Κρίππα, ενθ. ανωτ., σελ. 145 επομ. 148, 149, ως και πλούσια αυτόθι διεθνή βιβλιογραφία και ad hoc απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας, μετά σχετικών επίσης υποσημειώσεων εις σελ. 149-156. Βλ., ωσαύτως, εις Χρ. Σγουρίτσα Συνταγματικό Δικ., τόμος Β΄, τεύχος Α΄, σελ. 12, ως και εις το άρθρο «Περί τα Θρησκευτικά» του Αρχιμ. Κων. Ραμιώτη πτυχ. Θεολογίας – τ. Δικαστού, εις Ορθόδοξο Τύπο της 9.10.2015).

Μετά από αυτά προκύπτει ότι, με βάση την Ελληνική Νομοθεσία, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος έχει τον κύριο και αποφασιστικό λόγο και δικαίωμα άμα για τον καθορισμό της ύλης του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Οι γνωμοδοτούντες

1.    Βασίλειος Ευτ. Νικόπουλος, Επίτ. Πρόεδρος Αρείου Πάγου, Διδάκτωρ Νομικής

2.    Ιωάννης Β. Σακελλαρίου, Επίτ. Πρόεδρος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους

3.    Δημήτριος Λινός, Επίτ. Εισαγγελέας Αρείου Πάγου

4.    Αθανάσιος Γ. Κρητικός, Επίτ. Αντιπρόεδρος Αρείου Πάγου

5.    Ανδρέας Γ. Τσόλιας, Επίτ. Αρεοπαγίτης

6.    Γεώργιος Η. Κρίππας, Διδάκτωρ Πολ. Επιστημών – Συνταγματολόγος

7.    Κωνσταντίνος Β. Χιώλος, Διδάκτωρ Νομικής, Επίτ. Δικηγόρος

8.    Αθανάσιος Θ. Νικολαΐδης, Επίτ. Πρόεδρος Εφετών

9.    Παντελής Ν. Μαραγκούλας,  Επίτ. Πρόεδρος Εφετών

10.  Απόστολος Φ. Βλάχος, Επίτ. Πρόεδρος Εφετών

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΘ

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com

8  ΑΠΡΙΛΙΟΥ  2016

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ «Ε.ΣΥ. – ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ»

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ «Ε.ΣΥ. – ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ»

 

Ἀριθμ. Πρωτ. 1118

Ἐν Ἀθήναις τῇ 7ῃ Μαρτίου 2016

 

Πρός

τήν Ἱεράν Ἀρχιεπισκοπήν Ἀθηνῶν καί τάς Ἱεράς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

 

ΘΕΜΑ: «Περί τῆς Ε.ΣΥ.- Ἑλλήνων Συνέλευσις»

 

Ἐκ Συνοδικῆς Ἀποφάσεως, ληφθείσης ἐν τῇ Συνεδρίᾳ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, τῆς 3ης μηνός Μαρτίου ἐ.ἔ., καί κατόπιν σχετικῆς Γνωμοδοτήσεως τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τῶν Αἱρέσεων, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος, ἐν τῇ ῥηθείσῃ Συνεδρίᾳ Αὐτῆς, ἀπεφάσισεν ὅπως ἐνημερώσῃ ὑμᾶς ὅτι, ἐπειδή κατά καιρούς ἐμφανίζονται ὀργανώσεις ἤ κινήματα ἀμφιλεγομένου χαρακτῆρος, μέ ἔντονον ἐθνικιστικόν, ἀντιεκκλησιαστικόν ἤ ἀρχαιολατρικόν χαρακτῆρα καί ρατσιστικόν λόγον, ὡς ἡ ὀργάνωσις «Ε.ΣΥ.- Ἑλλήνων Συνέλευσις», προτρέπονται οἱ Σεβασμιώτατοι Ἱεράρχαι, οἱ Κληρικοί καί τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα ὅπως ἀπέχουν ἀπό ἐκδηλώσεις τοιούτων ὀργανώσεων καί μή ἐνθαρρύνουν ἤ ὑποστηρίζουν παρομοίας πρωτοβουλίας.

 

Ἐντολῇ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς

 † Ὁ Μεθώνης Κλήμης

Αναδημοσίευση από την Ι.Μ.Γλυφάδας

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com

8  ΑΠΡΙΛΙΟΥ  2016