ΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΝΕΣ ΤΩΝ «ΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ

 

Ο ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΤΗΣ ΖΟΛΩΤΑ!!!

ΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΝΕΣ

ΤΩΝ «ΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ

 Οἱ «φωτισμένες»:

«Φοιτοῦν σέ «Σχολεῖα θεοτικά»^[1]

ἤ σέ κέντρα ψηλαφητῆς πλάνης^[2]; 

 

Ἀθήνα 17 Ἰουνίου 2015

π. Λεωνίδας Στ. Ἀμοργιανός

Ἐφημέριος ἱ.ναοῦ ἁγ. Μαρίνης

Ἀνθουπόλεως Περιστερίου

 

Ἔχω ἀνά χεῖρας τήν ἀνακοίνωση τῆς 16^ης /3 /2011, τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου καί τήν ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 2361 ἀπό 23/6/1983, οἱ ὁποῖες ἀποδοκιμάζουν τήν «αὐτοανακήρυξιν δῆθεν χαρισματικῶν» καί τίς διδασκαλίες «περί δῆθεν ἀπ᾿ εὐθεῖας διαλόγων» αὐτῶν μέ τά ἱερά Πρόσωπα τῆς Πίστεώς μας, ὅπως τῆς Παναγίας, τοῦ Θεοῦ, τῶν ἁγίων κλπ.

Στήν ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναφέρεται ρητῶς ὅτι «ἡ συμμετοχή ὀρθοδόξων εἰς τάς Ὀργανώσεις αὐτάς (μέ τό ὄνομα) «φωτισμένων» καί Ἀπολυτρωτικῶν Σχολῶν (…) εἶναι ἀσυμβίβαστος πρός τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».  Ἐπιπλέον, ἡ ἐγκύκλιος αὐτή ἐπισημαίνει πρός τούς Σεβ. Μητροπολίτες μας καί τά ἑξῆς σημαντικά:

«…Γνωρίσητε Ἡμῖν κατά πόσον εἰς τήν περιοχήν ὑμῶν ὑφίσταται πρόβλημα «Φωτισμένων»…».

Ἡ ἐγκύκλιος αὐτή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνακοινώθηκε, ὅπως ἀναφέρθηκε, τήν 23/6/1983.  Πέρασαν ἀπό τότε 32 ἔτη καί ἀτυχῶς οὐδένα δραστικό μέτρο, συνοδικῶς, ἐλήφθη ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας.  Ἀντιθέτως οἱ «Σχολές» αὐτές ἰσχυροποιήθηκαν καί ἔχουν τήν μακροχρόνια εὐλογία Ἀρχιερέων καί ἱερέων μας, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἐνδιαφερόμενοι, κραδαίνοντες μάλιστα καί τά ἐπαινετικά ἔγγραφα πρός αὐτούς ἐκ μέρους ἐκκλησιαστικῶν Ἀρχῶν καί ἀνδρῶν, πού βρίσκονται στήν κατοχή τους.

Μέ βάση αὐτά τά ἔγγραφα καί ὡς ὑπεύθυνος στόν τομέα τῶν αἱρέσεων ἀπό τήν Προϊσταμένη μου Ἀρχή, τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Περιστερίου κ. Χρυσόστομο, προέβην σε σχετική ἔρευνα στόν τομέα, ὅπου ἀνήκω, ἀσφαλῶς ὄχι «πέραν τῶν πεδίλων» μου, προκειμένου νά ἀποφύγω ἀτοπήματα ἤ ὀλισθήματα λόγω ἐμπλοκῆς μου σέ ἄλλα πνευματικά πεδία καί κοινοποιῶ τή γραπτή αὐτή ἀναφορά.

Εἶναι γνωστόν ὅτι ἐδῶ καί πολλά ἔτη σέ πολλά ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδας, πιθανόν καί στήν Μητροπολιτική μας περιφέρεια τοῦ Περιστερίου (πού μᾶς ἀφορᾶ κατά κύριο λόγο), δραστηριοποεῖται θρησκευτικός σύλλογος μέ τήν τρέχουσα ἐπωνυμία«Ὀρθόδοξος Χριστιανικός Σύλλογος Σχολῆς Παντανάσσης» ἤ καί «Σχολή Παντανάσσης», μέ τίς ακόλουθες δραστηριότητες:

1)     Διοργανώνει ὡς σῶμα (ὡς «Σχολή Παντανάσσης», ὄχι ἀτομικῶς) θεῖες Λειτουργίες σέ ἀρκετούς ἱερούς ναούς.

2)   Ζητᾶ καί λαμβάνει τίς αἴθουσες ἐκδηλώσεων τῶν Ἱερῶν ναῶν, ὅπου ἐκεῖ τελεῖ ὡς σῶμα τίς δικές του ἐκδηλώσεις, ὅπως διαλέξεις, δεξιώσεις, ἐτήσιους ἀπολογισμούς, κλπ, συχνά δέ μέ σχετικές ἐγκωμιαστικές παρεμβάσεις παρευρισκομένων κληρικῶν ὑπέρ αὐτῶν.

Ἀξιοσημείωτες παράμετροι εἶναι ὅτι οἱ ἐκδηλώσεις αὐτές γίνονται ὡς σῶμα, μέ ρητή μνημόνευση τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης»καί μέ μνημόνευση τοῦ ὀνοματεπώνυμου τῆς ἱδρύτριας αὐτῆς τῆς κινήσεως, Κωνσταντίνας Ζολώτα.

Ἔρευνα τοῦ φαινομένου…

Κατά συνέπεια ἐπειδή ὑφίσταται πιθανότητα νά μοῦ ζητηθεῖ ἀπό τή «Σχολή Παντανάσσης» ἤ κάποιον ἄλλο σχετικό της φορέα παρόμοιες δραστηριότητες στόν ἱερό ναό πού ὑπηρετῶ ἐν Κυρίω καί τήν αἴθουσα τῆς Ἁγίας Μαρίνης, πραγματοποίησα αὐτή τήν ἔρευνα καί συνέλεξα τά ἀκόλουθα κριτικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα θέτω στή διάθεση καί τήν κρίση τῆς προϊσταμένης μου Ἀρχῆς:

1)    Ἡ πνευματική μητέρα τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», τό ὄνομα τῆς ὁποίας κατά παραγγελία μνημονεύεται στούς ἱερούς ναούς εἶναι ἡ κεκοιμημένη Κωνσταντίνα Ζολώτα.

2)     Στή «Σχολή» αὐτή συχνά ψάλλουν στίς αἴθουσες τό «μεγαλυνάριο» τῆς «θεοδόξαστης» αὐτῆς ἱδρύτριας ὡς ἀκολούθως :

Μέγας κήρυκας ἐν τοῖς ἐσχάτοις,

ἔργον ἐδόξασας τῆς Θεοτόκου.

Τά θεῖα ρήματα τῆς οὐρανίου Βασιλείας

μᾶς ἐδίδαξας καί τά εὐφρόσυνα τοῦ Παραδείσου

μᾶς ἐφώτισας, Κωνσταντίνα θεοδόξαστε

Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε

ὑπέρ τοῦ θείου ἔργου σου.[3]

Μέ βάση τά «περίεργα,conflict» αὐτά δρώμενα, πού ἐπισυμβαίνουν στίς μητροπολιτικές περιφέρειες ὅπου τυχόν δραστηριοποιοῦνται οἱ σχετιζόμενοι μέ τήν ἀναφερόμενη «Σχολή», προέβην σέ περαιτέρω ἔρευνα καί διαπίστωσα τά ἀκόλουθα:

Α’). Ἡ ἀναφερθεῖσα μνημονευόμενη κατά παραγγελία τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», ἀπό πολλούς ἱερεῖς μας «πνευματική μητέρα» Κωνσταντίνα Ζολώτα, ἔχει γράψει βιβλία μέ περιεχόμενο θεολογικῶς λίαν ἐπιεικῶς ἄκρως μετέωρο καί «ἐξωφρενικό» (ὅπως θά τό χαρακτήριζε κάποιος εἰδικός ἤ μή), διατυπώνοντας συνοπτικά τήν ἀκόλουθη διδασκαλία:

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΩΝ. ΖΟΛΩΤΑ

1.      Οἱ ἄρχοντες, οἱ ἰθύνοντες τῆς Ἐκκλησίας μας (ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς), ἄφησαν τό ποίμνιο δίχως φροντίδα, ξέπεσαν ἔτσι οἱ ἄνθρωποι καί κατά συνέπεια

2.     Ὁ Θεός καί ἡ Παναγία ἐπέλεξαν τή Ζολώτα, ὡς «Τέκνον τῆς Ὑπακοῆς» νά ὀργανώσει τό Ἔργο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τῆς Παναγίας πρός σωτηρίαν ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος.  Πῶς;

3.    Δημιουργώντας πάντα ἡ Ζολώτα κατ᾿ ἐντολή τῆς Παναγίας «Ἀπολυτρωτικές Σχολές» ἤ «Σχολές τῆς Παντανάσσης», ἤ ἁπλῶς «Σχολές», μέ σκοπό νά συγκεντρώσει γυναικεῖο κόσμο καί νά διδάξει ἐκεῖ τά θεῖα ρήματα, πού παρέδιδε ὁ ἴδιος ὁ Θεός καί ἡ Παναγία στήν Κωνσταντίνα καί τίς μαθήτριές της, νά φυτευθεῖ νέα ἄμπελος, νέα κλήματα καί μέ θαύματα, πού θά γίνονται σ᾿ αὐτές τίς «Σχολές» της καί τόν κόσμο, ὥστε νά ἐπέλθει ἔτσι ἡ σωτηρία ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος!  (Οἱ παραπομπές ντοκουμέντα παρατίθενται ἀκολούθως).

4.     Στίς «Σχολές» αὐτές, πού δημιούργησε ἡ Κ. Ζολώτα κατ᾿ ἐντολή τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία κατέβηκε στή γῆ ἐπί τούτου, τίς ἐπωνόμασε «θεοδίδακτες»[4], «Ἱερά Σχολεῖα»[5], «θεοτικά Σχολεῖα»[6], «ἁγιασμένα»[7], «θεοσωτήρια Σχολεῖα»[8]…  Σ᾿ αὐτά ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἔχει στήσει τόν τρισυπόστατο θρόνο Του[9], ἀπ᾿ ὅπου θά ἐνεργήσει σημεῖα καί τέρατα[10]!

5.      Στίς «Σχολές» αὐτές, ἡ κεντρική τῶν ὁποίων ἑστιάζεται στήν Πλάκα τῶν Ἀθηνῶν, πλησίον τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης, οἱ δέ ὑπόλοιπες ἀλλαχοῦ, κυρίως Ἀττική καί Κορινθία, ἀρχίζουν μέ τήν κανονική Παράκληση πρός τήν Παναγία καί στή συνέχεια ἐμφανίζουν ἀπό τά σακίδιά τους σημειωματάρια ἀπαγγέλοντας, συνήθως μέ ὁμοιοκαταληξία, τίς «γραφές» τους, ὅσα δηλαδή τούς ὑπαγόρευσαν ἱερά πρόσωπα (ἡ Παναγία συνήθως).  Οἱ δραστηριότητες αὐτές λαμβάνουν χώρα ὧρες ἀφυπνίσεως (5^η πρωινή) μέ προσευχή καταγράφοντας αὐτάπού κατέρχονται «ἄνωθεν».  Τελειώνουν μάλιστα τήν ἀνάγνωση τῶν γραπτῶν τους μέ τήν «βαρυσήμαντη» διαβεβαίωση, ὅτι «ἡ μανούλα ἡ Παναγιά» ἤ κάποιο ἄλλο ἱερό πρόσωπο μίλησε, διά τοῦ στόματός τους.  Αὐτά τά δρώμενα, ὅπως ἀντιλαμβάνεται ὁ στοιχειώδης νοῦς, ἀνάγονται μάλλον στή σφαίρα τῆς ψυχιατρικῆς καί ἀπαιτοῦν σχετική ἐνδελεχῆ προσέγγιση γιατί συνεπάγονται δυνητικές ἐξωφρενικές ἐκφυλιστικές παθολογίες.

Καί μέ «ξένες γλῶσσες», ἀλλοῦ…

Σέ μερικές ἄλλες ἐπωνομαζόμενες «τριαδικέςΣχολές», οἱ ὁποῖες βρίσκονται σέ πολλά μέρη τῆς Ἀττικῆς, ξεκομμένες καί μή ἀναγνωριζόμενες ἀπό τούς πιστούς τῆς Κ. Ζολώτα, μιλάει στούς ὀπαδούς τους ὁ ἴδιος ὁ Θεός καί μέ ξένες ἀδιευκρίνιστες «γλῶσσες».  Ἀναφέρονται «ὁράματα», «ἀποκαλύψεις» καί ἄλλες ποικίλες διδαχές ὁλότελα ξεκομμένες ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας[11], πού δίνουν τήν ἐντύπωση παρακρουστικοῦ τύπου ἐπιπολῆς αἱρετικῆς διεργασίας ἀπαιτώντας διαγνωστική προσέγγιση καί δραστική ἀντιμετώπιση.

Ἀκολούθως, καταγράφονται λίγα δειγματοληπτικά ἀποσπάσματα ντοκουμέντα, πάντα αὐτούσια μέ τίς σχετικές παραπομπές, ἀπό τίς διδαχές τῆς πνευματικῆς μητέρας τῶν σημερινῶν μαθητῶν καί μαθητριῶν τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης».  Ἐπιπλέον, ἐπισημαίνονται τυχόν παρατηρήσεις ἤ σχόλια γιά τήν πληρέστερη γνώση τῶν σχετιζόμενων μέ τήν Κ.Ζ. (θά γίνεται ἀπό ἐδῶ πλέον χρήση τοῦ ἀκρωνυμίου αὐτοῦ τῆς Κων. Ζολώτα γιά συντομία) καί τῆς συνοδείας της:

Μιλάει ὁ Θεός καί λέει στήν Κ.Ζ. τά ἑξῆς «βαρυσήμαντα»:

«Τέκνον μου ἀγαπητό, χαῖρε καί πάλιν ἐρῶ χαῖρε, ὅτι σέ προσέλαβα ἐγώ ὁ Ἐπουράνιος Πατήρ καί ἡ Ἀπολύτρια[12] (ἡ Παναγία) τοῦ κόσμου εἰς τό Θεοσωτήριον ἔργον μας πρός ἀναγέννησιν καί ἀνάπλασιν ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος τῆς διεφθαρμένης…»[13].

Πῶς ὅμως θά γίνει ἡ «ἀνάπλασις ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος τῆς διεφθαρμένης»;  Γράφει ἐπ᾿ αὐτοῦ ἡ Κ.Ζ. μέ λόγους ὡς προερχόμενους ἀπό τήν Παναγία:

«…Νά ἀποτελέσητε νέαν κοινωνίαν, μέ νέον πολιτικοθρησκευτικόν σύστημα…, καθ᾿ ὅτι ἡ παλαιά (γενεά) θά φθαρῇ καί θά ἐκλείψῃ ἀπό τήν γῆν, ὡς ἁμαρτωλή καί σαπισμένη…»[14]. 

Χιλιαστικές αἱρέσεις…

Στή συνέχεια παρεισάγει ἡ Κ.Ζ. διακηρύξεις πού θυμίζουν στοιχεῖα τύπου χιλιαστικῆς αἵρεσης, τήν ὁποία ἐπαναλαμβάνει πολλές φορές στά βιβλία της[15], ὡς ἑξῆς:

«…Αὐτά σᾶς ἀναμένουν καλά Μου[16] παιδιά, ἐφ᾿ ὅσον μείνετε πιστά εἰς τά Σχολεῖα Μου…  Κατά τήν ἔλευσιν τῆς Βασιλείας τοῦ Χριστοῦ θά ἐπιτραπῆ νά ζοῦν οἱ ἄνθρωποι ἐπί τῆς γῆς καί δύο καί τρεῖς αἰῶνας…»[17].

Ἄλλες αἱρέσεις πού διδάσκονται ἀπό τήν Κ.Ζ.

ΜΑΡΙΟΛΑΤΡΕΙΑ…

Γράφει: «Ὦ!  χαρά εἰς τόν ἀπομείναντα κόσμον (μετά τόν Ἀρμαγεδώνα), πόσον εὐτυχεῖς θά ζοῦν, πόσον ἁρμονικός καί εὔχαρις θά εἶναι ὁ βίος τους;  πόσο μακρόζωοι θά γίνουν, τότε ὅλοι θά γίνουν Μαριολάτραι[18]…».

-«Αὐτήν θά λατρεύουν»[19]... (Τήν Παναγίαν)

-«Ὦ τιμή καί δόξα καί λατρεία, πού θά προσφέρουν ὅλοι οἱ λαοί καί εἰς τήν Μητέρα τοῦ Χριστοῦ…[20].

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ Κ.Ζ. ΠΕΡΙ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

-Οἱ «φωτισμένες» μέ τή βοήθεια τῆς Παντανάσσης θά συντρίψουν τήν κεφαλήν τοῦ Ὄφεως διά τήν ἀπελευθέρωσιν τῆς ἀνθρωπότητος[21]…

Πῶς ἀκριβῶς θά γίνουν αὐτά;

Αὐτά –Θά γίνουν μέ ἕναν νέο «εὐαγγελισμό» πρός τήν Κ.Ζ., ἔτσι ὅπως τό Ἅγιο Πνεῦμα τό ἀποκάλυψε πρός τήν ἴδια.  Τῆς διαμύνησε:

-«…Ἐπάνω σου θά πέσῃ ὁ εὐώδης κρίνος τῆς Παρθένου θά ἀλλοιωθῇ καί θά εἰσέλθῃ εἰς τήν καρδίαν σου, θά σέ εὐωδιάσῃ, θά σέ λαμποκοπήσῃ ὁ ἀστήρ ἡνωμένος μέ τήν καρδιά σου, δέν θά ὑπάρχει μέρος σκοτεινόν ἐπάνω σου πλέον νά σέ τυραννῇ, θά εἶσαι ἐν ὑγεία καί χαρά παντοτινή διότι θά σέ διοικῇ αὐτός ( ὁ κρίνος- Χριστός) καί θά σέ ὁδηγῇ ἵνα καί πάλιν λάμψῃ τό φῶς εἰς τόν κόσμον, δεθῇ ὁ ἐχθρός καί φανῇ ἡ τελική νίκη καί ὁ μέγας θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας…[22]».

Ὁ στοιχειώδης νοῦς ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ ἐξωφρενικῆς φύσεως καταιγιστική χρήση σωτηριολογικῶν ὅρων γιά τήν Κ.Ζ. μέ συνοδό χρήση τοῦ ὅρου «Ὀρθοδοξία» ἀποσκοπεῖ, ἐκτός ἄλλων, νά ἐπηρεάσει ἀτυχῶς ὑπάρξεις πού, λόγω ἰδιάζουσας ἤ μή ἰδιοσυγκρασίας, ρέπουν σέ τέτοιου εἴδους ἐπιπολῆς «συνάξεις» καί μάλιστα μέ τό πρόσχημα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὥστε νά προβάλλεται ἡ Κ.Ζ. σέ ὀρθόδοξο «βάθρο» ἐπηρεάζοντας ἀστήριχτες, στή γνήσια ὀρθόδοξη Πίστη, ὑπάρξεις.  Αὐτό ἔχει ὡς συνέπεια σχετικά συμβάματα καί παρενέργειες παθολογικού τύπου πού ἀπαιτοῦν ψυχιατρικῆς-πνευματικῆς προσεγγίσεως μέ τήν ἐλπίδα πιθανῆς ἀνάνηψης.

ΤΟ ΝΕΟ «ΙΕΡΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ»…

-Μ᾿ αὐτά «ὁ κόσμος θά βεβαιωθῇ καί θά τρέχῃ εἰς τό Σχολεῖον της (τῆς Κ.Ζ., τό εὑρισκόμενο στήν Πλάκα τῶν Ἀθηνῶν, στό Περιστέρι, τήν Κορινθία καί ἀλλοῦ) ν᾿ ἀκούει καί νά παίρνει τό βιβλίο της μέ πόθον καί μέ τόσην τιμήν, ὥστε οἱ πιστοί θά τό φέρουν πάντα μαζί των ὡς ἐγκόλπιον, καί ὅπου σταθμεύουν θά τό κηρύττουν ὅπως τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον», ἀπό δέ τούς λόγους τοῦ βιβλίου τούτου «θά συντριβῇ ἡ κεφαλή» τοῦ Σατανᾶ![23]

Διερωτᾶται καί ἀπορεῖ ὁ στοιχειώδης νοῦς γιατί:

Α)  -Ὄχι μόνον δέν ἀποδοκιμάζουν, στοιχειωδῶς, οἱ μαθητές καί οἱ μαθήτριες τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», τίς διδασκαλίες αὐτές καί παρόμοιες ἄλλες τῆς πνευματικῆς τους Μητέρας, ἀλλά ὅλοι τους ἀκατάπαυστα τήν τιμοῦν καί ἀναγνωρίζουν!

Β)  -Τό σοβαρότερον και τραγικότερον, ἐπίσκοποι καί οἱ ἱερεῖς μας εὐλογοῦν καί μνημονεύουν στίς ἐκκλησίες τους τή «Σχολή Παντανάσσης» καί τήν πνευματική τους μητέρα, προφανῶς ἐπειδή εἶναι ἀπληροφότητοι (;), γεγονός πού δέν τούς ἀπαλλάσσει ἀλλά τούς ἐνέχει εὐθύνες βαρύνουσες γιατί μέ αὐτή τους τή συμπεριφορά δίνουν τήν ἐντύπωση ὅτι ἐπισκοποῦν ἐπιπολῆς καί ὄχι «ἐν τῷ βάθει» ὑπάρξεις ταγμένες γιά τήν αἰώνια Ζωή καί ὄχι γιά σχολές «ἀποπτωτικές» μέ τή στενή καί εὐρεῖα ἔννοια τοῦ ὅρου αὐτοῦ μέ ἐξωφρενικό περιεχόμενο καί ἀλυτρωτικό αδιέξοδο.

Ἀσύμφορες φαιδρότητες ὡς διδασκαλίες τοῦ Ἁγ. Πνεύματος.

ΧΟΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!’

Μιλάει τό Ἅγιο Πνεῦμα πρός τήν Παναγία καί τῆς λέει:

-«…Τώρα, ἐπιθυμεῖς νά ὑπάγῃς εἰς τόν χορόν τῶν παρθένων, νά χορεύσῃς καί Σύ μαζί των…  Ὦ, εὐγενεστάτη λεπτή κόρη, βάδιζε διά τόν χορόν τῶν παρθένων· ἐγώ θά Σέ ἀκολουθῶ διά νά Σέ ὁδηγῶ νά χορεύῃς… Ἐλθέ ὑψηλοτάτη φίλη εἰς τόν χορόν μας… Ἐλθέ, ὑψηλοτάτη, ν᾿ ἀρχίσῃς Σύ τόν χορόν…[24]

Ἀλλά –κατά τήν Κ.Ζ.- ἡ Παναγία δέν ξέρει χορό! 

-«… Μά θά δύναμαι νά χορεύω, τόσον ὡραῖα, ὅπως χορεύουν αἱ παρθένοι;  διότι δέν γνωρίζω χορόν…»[25].

Παρεμβαίνει τότε ὁ Ἀρχάγγελος καί τῆς λέει:

-«… Ὦ, εὐγενεστάτη, λεπτή κόρη, βάδιζε διά τόν χορόν τῶν παρθένων· ἐγώ θά Σέ ἀκολουθῶ διά νά Σέ ὁδηγῶ νά χορεύῃς…»[26].

Ἐντούτοις, αὐτό τό ἐξωφρενικό «στόρυ» πού ἀδυνατεῖ νά παρακολουθήσει ὁ στοιχειώδης νοῦς χωρίς τουλάχιστον στοιχειῶδες μειδίαμα (πού φεῦ, ἄν παρακολουθεῖ ἀκόμη καί ὁ κλῆρος τότε δυνατόν νά παίρνει χαρακτήρα «σαρδόνιου» γέλωτα πού ἔχει καταστροφικό ἀντίκτυπο στίς ἀστήρικτες ὑπάρξεις) ἔχει καί συνέχεια:

Ἀκολούθως πηγαίνει ἡ Παναγία στόν χορό καί τά καταφέρνει. Ἰδού πῶς τά περιγράφει ἡ Κ.Ζ. στό βιβλίο της, ὅτι μιλᾶ καί περιγράφει αὐτόν τό χορό, πού γίνεται στούς οὐρανούς ἡ ἴδια ἡ Παναγία, ἀπευθυνόμενη στίς «μαθήτριές της», τίς ἀκόλουθες τῆς Κ.Ζ., τίς «φωτισμένες»:

-«…Τέκνα μου ἀγαπητά, ἐνῶ ταῦτα ἔλεγε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ἐχόρευα καί ἔσυρα τά βήματά Μου ἁρμονικά καί ὡραιότερα τῶν παρθένων… Αὗται… βλέπουσαι Ἐμέ χορεύουσαν, κάμνουν τρία βήματα ἐμπρός, τρία πρός τά ὀπίσω, ἀφίνει ἡ μία τήν χεῖρα τῆς ἄλλης, κάμνει ἑκάστη καί ὅλαι μαζί τρεῖς στροφάς, Μέ χειροκροτοῦν, κτυποῦν τρίς τόν δεξιόν πόδα …!!!»[27].

Οὐδέν σχόλιον, γιατί ὁ στοιχειώδης νοῦς φαίνεται νά μένει ἄναυδος μέ αὐτήν τήν ἐξωφρενική τρικυμιώδη ἐγκεφαλική φρασεολογία.

Αὐτά τά δειγματοληπτικά πάντα καταγράφει στά βιβλία της, ὅπως καί ἄλλα..  πολλά ἄλλα συναφή.., ἡ πνευματική Μητέρα τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», τήν ὁποία «Σχολή» καί τήν πνευματική τους μητέρα Κ.Ζ. ἐπισημαίνεται ὅτι φεῦ!! μνημονεύουν στίς παραγγελόμενες λειτουργίες τους μερικοί ἱερεῖς, μή γνωρίζοντας –βεβαίως- περί τίνος πρόκειται, τί εἶναι αὐτές οἱ «Σχολές», διά τῶν ὁποίων θά «σωθεῖ» ὁ κόσμος πού κατακλύζουν ὡς σῶμα καί ἐπισήμως τίς ἐκκλησίες καί τίς αἴθουσες τῶν Ἱερῶν Ναῶν!

Ὁ στοιχειώδης νοῦς ἐδῶ ἐπισημαίνει ὅτι ἡ ὑφιστάμενη καταπτωτική μνημόνευση ἀπαιτεῖ ἐπιτακτική ἐπιβεβαίωση καί παρέμβαση τῶν Ὑπευθύνων γιά τή διασφάλιση τοῦ στοιχειώδους κύρους τῆς Ἐκκλησίας. 

Στή συνάφεια αὐτή επισημαίνεται ὅτι, ὁ νῦν πρόεδρος καί διδάσκαλος τῆς ἀναφερόμενης Σχολῆς κ. Κ .Β. Κολοκυθᾶς, ὅταν ἀπουσιάζει τόν ἀντικαθιστᾶ στήν ἕδρα τῆς Σχολῆς ὁ υἱός του Β. Κολοκυθᾶς.  Ἀπό τούς κύκλους τῶν «φωτισμένων» διαδίδεται εὐρέως ἡ πληροφορία ὅτι ἐντός ὁρισμένου χρονικοῦ διαστήματος, ἑτοιμάζεται ἡ χειροτονία τοῦ κ. Β. Κολοκυθᾶ σέ Μητρόπολη τοῦ λεκανοπεδίου τῆς Ἀττικῆς.  Ἐφόσον ἐπιβεβαιωθεῖ αὐτή ἡ πληροφορία ἀναμένεται καταρράκωση τοῦ στοιχειώδους κύρους τῆς Ἐκκλησίας ἀφοῦ ὁ τελευταῖος θά ἀκολουθεῖ πλέον τήν ἀποπτωτική διεργασία τῆς συνδρομῆς τῆς Κ.Ζ. μέσα στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί θά γίνουν τά «ἔσχατα χείρονα τῶν πρώτων»...

Ἡ ἄνοδος τῆς Κ.Ζ. στούς οὐρανούς, ἐν ζωῆ, καί ἡ λεπτομερής περιγραφή τοῦ Παραδείσου. 

Εἶναι ἀπορίας ἄξιον γιά τό τί «παρανοϊκό» (ὅπως πάλι θά τό χαρακτήριζε κάποιος εἰδικός ἤ μή) διαβάζει κανείς στά βιβλία τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», τά ὁποῖα ἔγραψε ἡ «Ντίνα» ἤ Κ.Ζ., καί εὐλαβοῦνται καί διαβάζουν στίς συναθροίσεις τους οἱ σημερινοί μαθητές τῆς «Σχολῆς»!.  Στοιχεῖα αἱρέσεων, πλάνες, ἀλαζονεία χωρίς ὑπόβαθρο καί φαιδρότητες διαδέχονται ἡ μία τήν ἄλλη.  Ἄν οἱ ἀντικείμενοι τῆς Ἐκκλησίας ἤθελαν νά γελοιοποιήσουν τούς χριστιανούς πού ἀνέχονται ἤ συγκατατίθενται στήν ἀναφερόμενη συνδρομή τῆς Κ.Ζ., θά μποροῦσαν ἄνευ ἰδιαίτερης προσπάθειας νά ἀντλήσουν στοιχεῖα ἀπό τά κείμενα τῆς πνευματικῆς μητρός τῶν «φωτισμένων»[28], γεγονός πού βαρύνει καί τούς Ὑπεύθυνους στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο ἄν δέν ἀντιδράσουν στοιχειωδῶς.

Κυνικός νοῦς θά ἔλεγε ὅτι ὁ Σάμουελ Μπέκετ, ἐκφραστής τοῦ θεάτρου τοῦ παραλόγου, ἄν ἦταν γνώστης τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ. ἵσως νά μήν ἔγραφε τό ἔργο του «περιμένοντας τόν Γκοντώ (τό Θεό)» ἀλλά πιθανόν νά ἄλλαζε τόν τίτλο τοῦ θεατρικοῦ του ἔργου τοῦ παραλόγου μέ τόν τίτλο «περιμένοντας τήν Κ.Ζ.» (ἄν καί πολύ ἀμφίβολο νά χάσει οὐσιώδη χρόνο καί ν’ ἀσχοληθεῖ μέ τέτοιο ἐξωφρενικό σύνδρομο πού δυνατόν νά καταχωρεῖται στά ἀζήτητα).  Κι ἄν τό θέατρο εἶχε θαμῶνες λαό τῆς Κ.Ζ. καί τυχόν κλῆρο (μή γένοιτο) τότε θά μεσουρανοῦσε ἡ συνδρομή τῆς Κ.Ζ.

Γιατί;

Γιατί, ἡ ἄνοδος ἐν ζωῇ, τῆς Κ.Ζ. στούς οὐρανούς[29] περιγράφεται ἀπό τήν ἴδια στά βιβλία της, κυρίως στό τρίτο τεῦχος τῆς σειρᾶς, πού ἔχει τόν τίτλο «Τά Εὐφρόσυνα» (Τοῦ Παραδείσου).

Ἀκολουθεῖ πάντα ἀντικειμενική ἀναφορά σέ χαρακτηριστικά σχετικά σημεῖα τοῦ βιβλίου της ὥστε νά δικαιολογοῦν καί νά ἐπιβεβαιώνουν τά σχόλια πού ἀναφέρονται στά σημεῖα αὐτά πού τά χαρακτηρίζει παθολογία:

-Ὁ Θεός δίνει τήν ἄδεια ν᾿ ἀνέλθει ἐν ζωῇ[30] ἡ Κ.Ζ., νά πατεῖ στήν ἄυλο Νέα Ἱερουσαλήμ[31], καί τό Ἀρνίον, ὁ Χριστός, τήν ἀκολουθεῖ καί βαδίζει πίσω της, προπορευομένου τοῦ ἀρχαγγέλου Ραφαήλ[32]!!!!

-Βλέπει στόν οὐρανό πολυτέλεια[33], βρίσκεται κάτω ἀπό τό θρόνο τοῦ Θεοῦ[34] καί ἀπολαμβάνοντας τά τοῦ Παραδείσου ἀκούει (ἡ Κ.Ζ., πάντα) τόν ἄγγελό της νά τῆς λέει, μεταξύ ἄλλων, ὅτι «ἡ θέλησίς σου εἶναι καί τοῦ Θεοῦ θέλησις»[35], καί τότε ἡ Κ.Ζ. γίνεται ἔξαλλη[36], προφανῶς ἀπό τή χαρά της…

Πάλι κυνικός νοῦς θά τόνιζε ὅτι τέτοιου εἴδους ἑωσφορικοῦ τύπου παραλήρημα θά ἦταν ἀδύνατον νά τό φανταστεῖ κάθε συγγραφέας πού ἀνήκει στό θέατρο τοῦ παραλόγου ἐκτός κι ἄν τόν ἐνέπνεε ὁ Πειράζων.

Κι ἐπειδή ἡ «παθολογική» συνδρομή τῆς Κ.Ζ. κάνει λόγο γιά «πολυτέλεια στόν Οὐρανό», ἡ δέ ἴδια γίνεται ἔξαλλη ἀφοῦ ἡ θέλησίς της «εἶναι καί τοῦ Θεοῦ θέλησις», παραφράζονταςτό ἔργο τοῦ θεμελιωτή τοῦ ρεαλιστικοῦ μυθιστορήματος Μπαλζάκ μέ τίτλο «Εὐγενία Γκραντέ», ὑφίσταται τό ἀκόλουθο σενάριο τοῦ ἔργου:  Ἐπειδή οἱ λέξεις πολυτέλεια καί χρυσός συμβαδίζουν, ὁ πατέρας τῆς «Εὐγενίας Γκραντέ» γεμάτος χρυσό, γινόταν «ἔξαλλος» μέ τή σκέψη ὅτι θά τόν κληρονομήσει ἡ κόρη του Εὐγενία χάνοντας τήν «πολυτέλειά του», γι’ αὐτό ἐπιθυμοῦσε νά τήν ἀποκληρώσει. Ὅταν βίωνε τίς τελευταῖες του στιγμές καί ψυχορραγοῦσε, ἐνῶὁ ἱερέας ἔσκυψε ἐπάνω του νά τόν ἐξομολογήσει, εἶδε τόν μεταλλικό σταυρό τοῦ ἱερέα πού ἔλαμπε στό φῶς τοῦ δωματίου, τόν πέρασε γιά χρυσό καί ρωτώντας ξαναμμένος τόν ἱερέα: -τόν πουλᾶς, τόν πουλᾶς, πόσο τόν πουλᾶς;  Ἔκλινε τό κεφάλι καί ξεψύχησε.  Τελικά, δέν πῆρε τόν ψεύτικο αὐτό σταυρό οὔτε τά ἄλλα χρυσαφικά του στήν ἄλλη ζωή, κι ἄς πιθανόν «βλέπει στόν οὐρανό πολυτέλεια» κι ἄς «ξεπουλάει μέ τό χρυσό θεραπαινίδες καί τήν ὑπόλοιπη τραγική ἀκολουθία ἀνθρώπων πού ἔχουν ἀθάνατη ψυχή» ἀποκληρώνοντάς τους ἀπό τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ... Ἡ ρεαλιστική αὐτή παράφραση δυνατόν νά ἰσχύει ἀπαιτώντας λύση πνευματική μέ συνοδό μετάνοια πού εἶναι δύσκολο ἐγχείρημα μέ τίμημα βαρύ.

Θέλει ἀπαραίτητη ὑπομονή, κουράγιο καί γερά νεῦρα γιά νά παρακολουθήσει κανείς τό ἀναφερόμενο ἐξωφρενικό «στόρυ» γιατί ὑφίσταται καί ἡ ἀκόλουθη λεπτομερής συνέχεια αὐτοῦ τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ. πού λαμβάνει ἀπόχρωση ἐπιεικῶς τραγελαφική:

-Εἶδε ἐπιπλέον ἡ Κ.Ζ. στόν οὐρανό ὅτι τά ροῦχα, πού φοροῦσε ἡ Παναγία εἶχαν «πανωμάνικα»[37], καί ὅταν ἡ μητέρα τοῦ Κυρίου μας ἔπλεκε, ὁ Χριστός-βρέφος τῆς τραβοῦσε τό κουβάρι θέλοντας κι ἐκεῖνο νά «ράψῃ»[38]!

-…Τό ἔνδυμα τῶν ἀγγέλων στόν οὐρανό «ὡμοίαζε μέ φουστανέλλαν ἀραχνοειδῆ[39] καί ἐκεῖ στή Νέα Ἱερουσαλήμ ὑπῆρχαν ἄνθη, δέντρα, πτηνά, δρόμοι, λεωφόροι ἀφάνταστοι, λίμνες, θάλασσες καί ποτάμια[40].

-Εἶδε ὡσαύτως τό Χριστό στόν οὐρανό νά πατᾶ πάνω σ᾿ ἕναν ὄρθιο σταυρό, στηριγμένο σέ θρόνο, φοροῦσε δέ καί κόκκινο παντελόνι[41]!  Τό ἴδιο παντελόνι (κόκκινο!) φοροῦσαν καί οἱ μάρτυρες τῆς πίστεως στόν οὐρανό!

Ὁράματα ἀχαρακτήριστα…, και φαιδρά…

Περιγράφοντας ἡ Κ.Ζ. ὅσα εἶδε στόν Παράδεισο, στόν ὁποῖο ἀνῆλθε ζωντανή (ὅπως ἰσχυρίζεται στά βιβλία της), τονίζει καί τά ἀκόλουθα ἀχαρακτήριστα καί αἰσθητικῶς ἄκρως ἀπαράδεκτα:

-Εἶδε «τήν Μεγαλοπρεπεστάτην Μήτραν τῆς Παρθένου στηριζομένην εἰς τάς χεῖρας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ, ἡ ὁποία φέρει ἀνωθέν της τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ, καί εἰς τό κέντρον τόν ἀκτινοβολοῦντα ἀστέρα, εἶναι ἐν κινήσει, ζωντανή, τήν βλέπω νά κτυπᾶ, ὅπως καί ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου…[42]».

Τί ἄλλο ὅμως-κατά τήν Κ.Ζ. -εἶναι ἄνωθεν τῆς «ζωντανῆς» μήτρας τῆς Παναγίας μας, τήν ὁποία κρατοῦν στά χέρια τους ὁ Πατέρας καί ὁ Υἱός;

-Εἶναι-«ἡ ζωντανή πλουμιστή(!) περιστερά, νά τήν σκέπη μέ τάς ἀνοικτάς πτέρυγάς της καί μέ τά κόκκινα ποδαράκια Της[43]», δηλαδή τό Ἅγιο Πεῦμα!

Γιατί ὅμως ἡ Κ.Ζ. ἔγραψε αὐτά τά πράγματα;  Μᾶς τό λέει ἡ ἴδια: -«… ὅπως ἀκούσουν καί μερικοί ἄνθρωποι τῆς γῆς νά τό γευθοῦν καί νά ἀρχίσουν νά ἀναζωογονοῦνται καί νά κινοῦνται μέ δύναμιν εἰς τήν πνευματικήν ζωήν… ὅπως ἡ μήτρα τῆς Ἀπολυτρίας[44]» (τῆς Παναγίας), τήν ὁποία «φοράει» μάλιστα «ὁ Χριστός»!

«Ἀφοπλιστική» ρήση...

Τί ἐπιπλέον θωρεῖ ἡ Κ.Ζ. καθώς περιφέρεται στόν Παράδεισο;

Βλέπει χορούς καί πανηγύρια ἀπερίγραπτα.  Βλέπει τήν προετοιμασία παρθένων γιά μεγάλο χορό στούς οὐρανούς, ὅτι «εἰς τήν μέσην των φοροῦν… πεποικιλμένην ἀγκράφ[45]».

-Τά φορέματά τους «εἶναι ντεκολτέ, δίχως μανίκια[46]».

-«Αἱ θεραπαινίδες (οἱ ὑπηρέτριες) κρατοῦν εἰς τάς χεῖρας των πελώριον προσόψιον.  Εἰς τό μέσον τῶν ὁποίων παρουσιάζουν τήν τετιμημένην μήτραν τῆς Παναγίας…[47]».

-Οἱ παρθένες «λούζονται εἰς τήν Τρισύλαμπρον Βρύσην»[48], στόν οὐρανό καί στή συνέχεια σκουπίζονται εἰς τά προσόψια, πού φέρουν τήν μήτραν τῆς Παναγίας[49],

-«Ἄνωθεν ἑκάστου θησαυροφυλακίου (ἐκεῖ στόν Παράδεισο) ὑπάρχει μία ὡραία γλάστρα, πεποικιλμένη ὡς ἀπό φῶς κόκκινον εἰς τό σχῆμα τῆς Παρθενικῆς μήτρας[50]».

-Οἱ ὑπηρέτριες τῶν παρθένων στόν οὐρανό «θά χρησιμεύουν καί ὡς διδασκάλισσαι» τοῦ χοροῦ[51] καί ὅλες μαζί χορεύοντας «ἀνέρχονται εἰς τό δωδέκατον πάτωμα» τοῦ μεγάρου τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης (στόν οὐρανό), κλπ.

Ἡ ψυχανάλυση καί μάλιστα μέ πνευματικό πατέρα γνώστη τῆς ψυχολογίας τοῦ βάθους ἀναμένεται νά ρίξει περισσότερο φῶς στό ἀναφερόμενο σύνδρομο παθολογίας τῆς Κ.Ζ. καί τῆς ἀκολουθίας της.

Ἄμετρη ἀλαζονεία…

Εἶναι γραμμένο, ὅτι ὁ Θεός ἀντιτάσσεται στούς ὑπερηφάνους, ἐνῶ στούς ταπεινούς δίδει χάριν (Παροιμ. Γ’ 34)

Στήν συνάφεια αὐτή, ἐνῶ ἡ κατηγορία τῶν ὑπερηφάνων συνήθως διαθέτει καί ἕνα background γνώσης πού φαίνεται νά ὑπολείπεται σαφῶς στήν περίπτωση τοῦ ἐπιπολῆς ἐξωφρενικοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ., σοβαρό στοιχεῖο ἀλαζονείας εἶναι αὐτό πού γράφει ἡ Κ.Ζ. στά βιβλία της, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός μέ τά ἴδια Του τά χέρια ἔρρανε τή Κ.Ζ. μέ λουλούδια τοῦ Παραδείσου, ὅταν τήν εἶδε ἐνώπιόν Του στόν οὐρανό!  Ἐπειδή αὐτή ἡ περιγραφή, ὅπως καί ἄλλες συναφεῖς περιγραφές, πού κάνει πάντα ἡ K.Z. στά βιβλία της φαίνεται ἀπίστευτη, παρατίθεται ἐδῶ ὁλόκληρη τήν περικοπή:

«Τό θεοτικόν Τέκνον (ὁ Ἰησοῦς Χριστός) ἀκροώμενον τῶν λόγων τῆς Μητρός Του μετά προσοχῆς, ὑπακούει καί εὔχαρι ἐναγκαλίζεται καί πάλιν τήν Λατρευτήν Μητέρα Του καί μέ τρία πηδήματα εἰς τήν ποδιά Της τῆς δίδει φίλημα τρίς, θέτει καί πάλιν τήν παρειάν Του εἰς τήν παρειάν Της μέ τό βλέμμα Του γλυκύ καί συμπαθητικό, χαρωπό καί γελαστό πρός τό τέκνον τῆς ταπεινοφροσύνης (πρός τήν Κ.Ζ.), ξεπιάνει τό ζηλευτό χεράκι Του ἀπό τόν λαιμόν τῆς Μητρός Του, τό σηκώνει εἰς ὕψος καί κατόπιν τό ρίπτει, καί ἀπό μακρόθεν εὐλογεῖ τό τέκνον τῆς ὑπακοῆς (τήν Κ.Ζ.) τρίς, ὅπως καί τάς παρθενομαρτύρους, ἐνῶ ἡ Μήτηρ Του Τοῦ παρουσιάζει καί πάλιν τό μικρό πανέρι μέ τά ἄνθη καί τοῦ λέγει: 

Ρῖψε καί εἰς αὐτό (τό τέκνο τῆς ὑπακοῆς, τήν Κ.Ζ.) ἀπό τά ἄνθη μέ τά ὁποῖα ἔρρανες τάς νύμφας, νυμφοστόλισον καί αὐτό, ἵνα ὡς ἄνθος καλλιεργημένον ἀπό Σέ γίνῃ εὐῶδες ἐν Οὐρανοῖς καί ἐπί γῆς».

Τί κάνει, στή συνέχεια, ὁ Χριστός; Το περιγράφει ἡ ἴδια Κ.Ζ.:

-«… Ἐκ τῆς μεγίστης χαρᾶς τό βρέφος (ὁ Χριστός) ὑπακούει καί πάλιν ἀναπηδᾶ τρίς, ἁπλώνει μέ χάρι τό χέρι Του εἰς τό κομψό πανεράκι του, παίρνει ἀπό τά ἀπαστράπτοντα ἄνθη τά ὁποῖα περιέχει, τά ρίπτει εἰς ὕψος, καί ἐκεῖνα ὦ τοῦ θαύματος, βλέπω νά πολλαπλασιάζωνται καί νά κατευθύνωνται πρός ἐμέ, καί πίπτουν ἐπάνω μου μέ τόσον ἄρωμα καί μεγίστην εὐωδίαν…»[52].

Ἡ συνδρομή ἤ τό σύνδρομο τῆς Κ.Ζ. ἔχει ἀκατάσχετη συνέχεια…

…Παίρνοντας θάρρος καί κουράγιο ἡ Κ.Ζ. ἀπό τόν ραντισμό της μέ ἄνθη τοῦ Παραδείσου καί μάλιστα ἀπό τά ἴδια τά χέρια τοῦ Χριστοῦ, παρακαλεῖ τήν Παναγία νά πάρει τό βρέφος-Χριστό στίς ἀγκαλιές της καί νά κατέβουν μαζί στήν Ἀθήνα!

Ποῦ ἀκριβῶς νά κατέβουν;

Νά κατέβουν στήν θρησκευτική «Ἀπολυτρωτική Σχολή Πανταννάσης», τήν ὁποία ἡ Παναγία ἔχει ἱδρύσει, διά τῆς Κ.Ζ.!

Καί τί νά κάνουν ὅταν κατέλθουν στίς αἴθουσες τῶν «Σχολῶν» τῆς Κ.Ζ.; 

Νά «παίξουν» μαζί Μητέρα καί Γιός μπροστά στίς μαθήτριες –τίς «φωτισμένες»! αὐτῆς τῆς Σχολῆς, διά «σημείων» μάλιστα καί «θαυμάτων» ἐκεῖ!

Γιατί νά γίνουν αὐτά;

Γιά νά δεῖ καί νά πεισθεῖ ὁ Χριστός (καί ὁ κόσμος, ὁ κλῆρος κλπ), ὅτι ἡ ἴδια ἡ Παναγία Μητέρα Του διδάσκει σ᾿ αὐτές τίς «Σχολές»!

Κρίνεται ἐκ νέου ἀπαραίτητο νά παρατεθεῖ ὁλόκληρο τό αὐθεντικό αὐτό κείμενο, ντοκουμέντο, γιά τούς εὐνόητους λόγους.

Μιλώντας ἡ Κ.Ζ. ἀπευθυνόμενη στήν Παναγία τῆς λέει τά ἀκόλουθα:

-«… Σύ ἡ μητέρα τοῦ Θεοτικοῦ Βρέφους (τοῦ Χριστοῦ), θά μᾶς προλάβης καί πάλιν πρίν πέσωμεν εἰς ἐξαφανισμόν καί κορέση τήν ἐπιθυμίαν του αὐτός (ὁ Σατανάς), ἀλλά ὡς Ἀπολύτρια μέ τά πλήρη δικαιώματα πού χαίρεις μέσω τοῦ βρέφους Σου καί τοῦ Οὐρανίου Πατρός, τό ταχύτερον θά ἀκούσης καί ἡμῶν τήν κραυγήν τῶν ὁλίγων βρεφῶν ὅπως ἀπαιτήσης ἀπό τό ἐναγκαλιζόμενον Σέ καί ἀσπαζόμενον βρέφος Σου νά κατέλθη εἰς τά Σχολεῖα Σου μαζί Σου εἰς τάς ἀγκάλας Σου, νά ἴδη ὅτι διδασκόμεθα ἀπό Σέ νά χαρῇ καί νά παίξη μαζί Σου ἐμπρός μας μετά σημείων καί θαυμάτων…[53]».

Μετά ἀπό ὅλες αὐτές τίς «ἀποκαλύψεις» καί προτροπές, ἡ Κ.Ζ. ἀπευθυνόμενη πρός τίς ἐπουράνιες δυνάμεις καί ὅλα τά ἱερά Πρόσωπα τῆς Πίστεώς μας, εὐχαριστεῖ, προσκυνεῖ καί λέει:

«Προσκυνῶ καί μεγαλύνω τήν Παγκόσμιον δόξαν Σας, καί Σᾶς εὐχαριστῶ διά τό δωρηθέν ὄνομα πού μοῦ ἐδώσατε τέκνον τῆς ὑπακοῆς καί ταπεινοφροσύνης, καί διά τήν τιμητικήν θέσιν τῶν εὐφροσύνων νά ἀναβιβάζετε τό πνεῦμα μου ἐν Οὐρανοῖς εἰσδύοντες αὐτό εἰς τά ἀπόκρυφα καί τά μυστήρια, ὥστε νά δύνανται νά γίνωνται γνωστά καί ἐπί τῆς γῆς εἰς τά πολλά πιστά τέκνα Σας…[54]».

Καί ὁδεύοντας πρός τό ἀποκορύφωμα τοῦ παρανοϊκοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ. ἀκολουθοῦν οἱ ἀπανωτές ἐκφραστικές ἀπύθμενες παρενέργειες πού συνοδεύουν πάντα τό σύνδρομο παθολογίας τῆς Κ.Ζ.:

«… Τελειώνει τό τέκνον (ἡ Κ.Ζ.) τάς εὐχαριστίας του, καί τάς παρακλήσεις του πρός τήν Μητέρα τοῦ Βρέφους, καί εἰς ἐπισφράγισιν τῶν λόγων του ἡ Κεχαριτωμένη ἐκ τῆς ἀνεκλαλήτου χαρᾶς Της, διατάσσει καί πάλιν τό Βρέφος της (τόν Χριστόν!) νά πάρη ἀπό τό κομψό πανέρι ἄνθη καί νά τά ρίψη εἰς τό τέκνον (τήν Κ.Ζ.) διά νά τό χαροποιήση καί νά τό κάνει νά ἐννοήση ὅτι αἱ αἰτήσεις του (νά χορεύσει μέ τήν Παναγία στή «Σχολή» τῆς Κ.Ζ.!) ἔγιναν δεκταί[55]».

«Τό βρέφος (ὁ Χριστός) ἐκτελεῖ τήν προσταγήν τῆς Μητρός Του καί ραίνει μέ ἄνθη τό τέκνον (τήν Κ.Ζ.), τό ὁποῖον ἔξαλλον ἐκ τῆς χαρᾶς, κλίνει γόνυ τούς προσκυνεῖ τρίς μέ ἑσταυρωμένας χεῖρας φέρον τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ καί λέγει.  Τιμῶ καί προσκυνῶ Σέ μετά τῆς τεκούσης Σε Μητρός Σου ἁγνῆς Παρθένου Μαρίας.

Τότε ἀμέσως σηκώνουν καί οἱ δύο (ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία!) τάς χεῖρας των, τό εὐλογοῦν τρίς καί τοῦ λέγουν.  Βάδιζε ἐλευθέρως ὑπό τάς εὐλογίας Μας, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ, (μέσα εἰς τόν Παράδεισον, στούς Οὐρανούς!), διά νά ἀποκομίσεις ὅλα τά εὐφρόσυνα τῆς Νέας Ἱερουσαλήμ καί τά μυστήρια τοῦ ἀνακτόρου τῆς νύμφης Αἰκατερίνης[56]».

Ἀκόμη λίγα, διά χειρός Κ.Ζ., «ἀνελθούσης» ἤδη στόν τρίτο ὄροφο «τοῦ ἀνακτόρου τῆς νύμφης Αἰκατερίνης» στόν Παράδεισο.

Μιλάει ὁ Ἀρχιστράτηγος Μιχαήλ πρός τήν Κ.Ζ. καί τῆς λέει:

«…Δός καί πάλιν προσκύνημα τρίς, εὐχαρίστησον τάς παρθενομάρτυρας, τούς Ἁγίους Ἀγγέλους πού σέ εὐχαριστοῦν παίζοντες τήν μεγάλην καί θαυμαστήν ὀρχήστραν, ἀλλά καί τό μέγαρον τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης εἰς τό ὁποῖον εὑρίσκεσαι καί ἀποκομίζεις τά εὐφρόσυνά του, ἵνα βαδίσωμεν καί εἰς τόν τέταρτον ὄροφον εἰς τόν ὁποῖον θά ἴδης, θά θαυμάσης καί θά συγγράψης πολλά περίεργα καί ἄξια θαυμασμοῦ διά νά προχωρῇ τό σύγγραμμα (αὐτά πού διαβάζουμε τώρα ἐδῶ καί ἄλλα πολλά!) καί,

…Εἶναι μεγάλη ἀνάγκη νά τυπωθῇ τό ταχύτερον, διότι ἀπ᾿ αὐτό περιμένεται (ἀναμένεται) ὁ φωτισμός, ἡ μετάνοια καί ἡ ἐπιτάχυνσις τῆς Βασιλείας ἐπί τῆς γῆς…[57]».

Εἶναι ἀξιοπρόσεκτον ὅτι, μεταξύ πληθώρας ἄλλων ἐξωφρενικῶν παραμέτρων, γιά πρώτη φορά ἡ Κ.Ζ, εἰσάγει τούς ὅρους 3^ο, 4^οὄροφο, νεωτερίζοντας καί παραβλέποντας ἀντίστοιχους ὅρους τοῦἈποστόλου Παύλου πού ἀναφέρεται σέ οὐρανούς καί μάλιστα 3^ο οὐρανό πού τό σύνδρομο τῆς Κ.Ζ. εἶναι ἀδύνατο ἔστω νά τόν φανταστεῖ χωρίς ἔλεος καί μεταστροφή.

Ὑπάρχει ἀκόμα συνέχεια τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ.:

Καθώς περιφέρεταιστούς οὐρανούς καί ἐνῶ ἀκόμη βρίσκεται στή ζωή, περιγράφει ὅσα βλέπει ἐκεῖ στόν Παράδεισο ἐπισημαίνοντας τά ἀκόλουθα:

«(Οἱ Παρθενομάρτυρες) βαδίζουν πρός τήν αἴθουσαν τῆς ἀναπαύσεως καί τῆς ἀναψυχῆς, ὅπως τούς προσφέρουν οἱ θεράποντες (ὑπηρέτες) τόν οἶνον τῆς εὐφροσύνης καί λαμβάνουν τελείαν εὐδαιμονίαν ὥστε νά δύνανται νά ἀνέλθουν εἰς τό δωδέκατον πάτωμα (ξεπέρασαν τόν Παῦλο!) εἰς ἐξαιρετικήν ἐμφάνισιν εἰς τόν Θεόν, τόν Μονογενῆ Του Υἱόν μετά τοῦ ἐπαναπαυομένου Ἁγίου Πνεύματος οἱ ὁποῖοι κάθονται εἰς τόν θρόνον τόν κατασκευασμένον ὑπό τῶν Ἀγγέλων οἱ ὁποῖοι κρατοῦν εἰς τάς χεῖρας των πολυποίκιλα ὄργανα σάν νά παίζη μεγάλη ὀρχήστρα μουσικῆς καί ἀναμένουν τάς παρθενομάρτυρας νύμφας προπορευομένης τῆς νύμφης Αἰκατερίνης διά τόν μεγαλοπρεπέστατον χορόν ἐνώπιον τῆς Τρισυποστάτου Θεότητος…[58]»!

Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ πλάνη τους;

Φαίνεται ὅτι εἶναι τόσο μεγάλη ἡ πλάνη αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νά πιστεύουν πώς ἀπό τούς λόγους αὐτούς τῆς πνευματικῆς τους μητέρας ἐξαρτᾶται ἡ συντριβή τῆς κεφαλῆς τοῦ Σατανᾶ, ὁ φωτισμός καί ἡ σωτηρία τους; 

Τό τονίζει τό σύγγραμμα τῆς Κ.Ζ.:

«Ἰδού τό μέσον τῆς σωτηρίας μας, τοῦ φωτισμοῦ μας, οἱ σοφοί καί διδακτικοί λόγοι τῆς Παναγίας, τῆς Διδασκαλίσσης μας, τούς ὁποίους μᾶς προσφέρει τήν ὥραν τοῦ μαθήματος εἰς τό Θεοσωτήριον Σχολεῖον Της (τό κεντρικό εἶναι το αναφερόμενο εἰς τήν Πλάκα τῶν Ἀθηνῶν) πρός ἀναγέννησίν μας καί φωτισμόν, ἀποκαλύπτουσα εἰς ἡμᾶς τά εὐφρόσυνα τῆς Νέας Ἱερουσαλήμ…  Διά νά γίνουν ὅμως ὅλα αὐτά, πιστευτά εἰς τούς πολλούς, πρέπει νά τυπωθῇ τό σύγγραμμά Της ἀφοῦ πρῶτον ἐπισφραγίσετε (αἱ οὐράνιαι Δυνάμεις) ὅτι οἱ ζωντανοί λόγοι Της (τῆς Παναγίας διά τοῦ στόματος καί τῆς γραφίδος τῆς Κ.Ζ.) πηγάζουν ἀπό Αὐτήν, ὁπότε πλέον ὅμως ὁ κόσμος θά τρέχῃ νά τό ἀγοράζη (τό «σύγγραμμα» τῆς Κ.Ζ. καί τά ἄλλα), νά τό μελετᾶ καί νά τό ἔχη ὡς μέγα ἐγκόλπιον.  Ἀκόμη δέ, καί διά νά λείψουν τά ἐμπόδια τοῦ ἐχθροῦ ὅστις δέν ἀφήνει νά ἀναλάβουν πρόσωπα πιστά τά ὁποῖα θά τό φέρουν εἰς πέρας καί νά τό τυπώσουν, διότι γνωρίζει καλῶς (ὁ διάβολος) ὅτι ἀπό τό φωτεινόν Σχολεῖον τῆς Ἀπολυτρίας καί τούς ζωντανούς λόγους τοῦ συγγράμματός Της θά συντριβῇ ἡ κεφαλή του…[59]»

Φοβούμενος τώρα ὁ Σατανᾶς «τούς ζωντανούς –αὐτούς – λόγους τοῦ συγγράμματος» τῆς Κ.Ζ., ὅτι ἀπ᾿ αὐτούς θά συντριβεῖ τό κεφάλι του, τί κάνει;

-«Μουγκρίζει καί ἀφρίζει[60]» ὁ τρισκατάρατος!

Oἱ «φωτισμένες» κατατάσσουν ὡς πρώτη ἁγία τους τήν «Μαριολάτρισσαν ὀνόματι Καλλιόπην»!

Γράφουν ἀκριβῶς:

«… Καί ἤδη ἡ πρώτη ἀδαμάντινη καρδία πού ἀπεμακρύνθη ἀπό σᾶς (πού ἔφυγε ἀπό τήν γῆ ἐπειδή πέθανε) ὡς τελοιοποιημένην τήν προσλάβαμε ὡς τό ἀνώτερον κόσμημα καί τήν τοποθετήσαμε εἰς τό κέντρον τοῦ Χρυσοῦ Θρόνου εἶναι ἡ συνάδελφός σας καί συμμαθήτριά σας Καλλιόπη τῆς ὁποίας ἐδώσαμε τίτλον καί φέρει νέον ὄνομα τό ὁποῖον λέγει: Ἰδού ἡ ἀδαμάντινη Καρδία πού τίθεται εἰς τόν Πάνχρυσον Θρόνον τοῦ Νυμφίου ὡς πρώτη καί ἀρχή τῆς κοσμήσεως αὐτοῦ.  Εἶναι ἀξιαγάπητος Μαθήτρια Κόρη καί Πρωτομάρτυς ἐκ τῶν Σχολείων τῆς Ἀπολυτρίας (Παναγίας), εἶναι ἡ Μαριολάτρισσα ὀνόματι Καλλιότη, ἡ ὁποία φέρει τόν πρῶτον καλλωπισμόν τοῦ Πανενδόξου Θρόνου τοῦ Νυμφίου ὡς ἀξιαγάπητος Νύμφη Αὐτοῦ…[61]».

Οὐδέν σχόλιον γιά τίς ἀπροσδιόριστες καί συγχυτικές αὐτές διατυπώσεις.

Οἱ «φωτισμένες» «κουτσομπολεύουν» τήν Παναγία ἰσχυριζόμενες ὅτι οἱ λόγοι αὐτοί εἶναι δικοί Της…

Καί ἐνῶ ἡ Καλλιόπη αὐτή δοξολογεῖται τόσο πολύ ἀπό τίς «φωτισμένες» δίχως κανένα ψόγο, ἀντιθέτως ἡ Παναγία, ἐνῶ ὑμνεῖται καί αὐτή πολύ, ἐν τούτοις, βρίσκουν κάτι νά ποῦν, κάποιον μῶμον, μέ πλάγιο τρόπο εἰς «βάρος» της οἱ «φωτισμένες», ὅτι δῆθεν εἶναι δικοί Της λόγοι, τῆς κατακρίσεώς Της!

Πρός ἀποφυγή κάθε παρεξηγήσεως, παρατίθεται αὐτούσια ἡ σχετική περικοπή ἀπό τό βιβλίο τους.

Μιλάει ἡ Παναγία τονίζοντας:

«Ἀκούσατε, λοιπόν, τήν ἐν τῇ γῇ διαβίωσή Μου, διότι ὡς Μήτηρ Θεοῦ εἶχα μέγα ἐχθρόν, τόν διάβολον…

Ἤθελε πάντοτε νά Μέ πολεμᾶ…, καί τό κατόρθωμά του δέν ἦτο ἄλλο, παρά νά Μέ κρατᾶ εἰς χαμηλόν καί ἀσήμαντον ἐπίπεδον, ἵνα δυσκολεύωνται νά Μέ πλησιάσουν καί οὕτω στεροῦνται τῶν σοφῶν συμβουλῶν Μου.  Δι᾿ αὐτό ἄλλωστε τυραννοῦσε τόν μνηστῆρα Μου Ἰωσήφ εἰς τό ἔργον τοῦ τῆς ξυλουργικῆς, τό ὁποῖον μετά τοῦ Υἱοῦ Μου ἐπαγγέλλετο, ἵνα ζημιούμενοι, δέν προοδεύουν καί ἐν γένει μή ἔχοντες ἐργασίαν διερχόμεθα μετά μεγάλης δυσκολίας, στερούμενοι πολλάκις καί αὐτοῦ τοῦ ἄρτου (ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία!).  Ἀλλά καί αὐτά ἀκόμη τά ἐνδύματά μας ἦσαν πενιχρά.  Τά ὀρφανά (τά παιδιά τοῦ Ἰωσήφ!) ἐβάδιζον κακοενδεδυμένα καί ἀνυπόδητα, ἐνῶ Ἐγώ ἡ ἰδία ἀδυνατοῦσα νά ἐξέλθω, καθ᾿ ὅσον ἐστερούμην πολλῶν ἀπαραιτήτων.  Εἰργαζόμην λοιπόν ἐν τῷ οἴκῳ, φροντίζουσα ὅπως τά πάντα ἐξοικονομῶ διά νά καλύπτω τήν πτωχείαν μας.

Ἐντούτοις, ὁ ἐχθρός (ὁ Σατανᾶς) ὑπεκίνει τά ὀρφανά (τά παιδιά τοῦ Ἰωσήφ ἀπό τήν προηγούμενη σύζυγό του) νά Μέ κατακρίνουν εἰς πολλούς ὡς ἀνόητον καί μωράν, λέγοντα ὅτι Ἐγώ ἔφερα εἰς αὐτά τήν πτωχείαν, ἀπό τόν καιρόν τῆς μνηστείας Μου μετά τοῦ πατρός των.  Ἀποφεύγοντα ἀκόμη καί νά μέ βλέπουν ἔλεγον, ὅτι ἐάν ἤμην καλή θά εἶχα καί Ἐγώ τούς γονεῖς Μου καί δέν θά εὑρισκόμην παντέρημη (ἡ Παναγία!) …».

Καί τό παρανοϊκό σύνδρομο τῶν «φωτισμένων», ἀνάλογο τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ. συνεχίζεται μέ ἀκατάσχετη παρακρουστική, καταστρινιάζουσα φρασεολογία ὡς ἀκολούθως:

«…Ἤκουον αὐτά καί ἐθλιβόμην, διότι πάντα ταῦτα συνέβαλαν ὥστε, ὅταν ἐξηρχόμην τοῦ οἴκου, οἱ γείτονες νά Μέ περιφρονοῦν, ἀποφεύγουσαι καί αὐτόν τόν χαιρετισμόν.  Δι᾿ αὐτό ἄλλωστε πρό τῆς σταυρώσεως τοῦ Υἱοῦ Μου οὐδεμίαν φίλην ἀπέκτησα.  Εἰς τά ὀρφανά τοῦ Ἰωσήφ δέν ὡμίλουν καθόλου, καθ᾿ ὅσον ὅ,τι καί νά ἔλεγα ἀμέσως ὠργίζοντο.  Τόν μνηστῆρα Μου ἐσεβόμην τόσον, ὥστε σπανίως οὗτος ἤκουε τήν φωνήν Μου, μέχρι τοῦ σημείου πού πολλοί νά Μέ θεωροῦν ὡς ἄλαλην…[62].

Αὐτά εἶπε ἡ Παναγία στήν Κ.Ζ., οἱ δέ μαθήτριές της τά κυκλοφόρησαν σέ βιβλίο  233 σελίδων, τό ἔτος 1980.

Ὁ Πειράζων θέλοντας νά προσβάλλει τό περιβάλλον μέσα στό ὁποῖο μεγάλωσε ὁ Χριστός, ἔβαλε στό στόμα τῶν «φωτισμένων» τά λόγια αὐτά, πείθοντάς τις, μάλιστα, ὅτι αὐτές εἶναι ὅπως οἱ «πρόδρομοι τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ ἐπί τῆς γῆς[63]»!

Πῶς ἔφθασαν στό σημεῖο νά γράφουν καί νά πιστεύουν αὐτή τήν συνδρομή τῆς Κ.Ζ. οἱ κατά τά ἄλλα «εὐλαβεῖς καί φιλακόλουθοι ἀδελφοί» μας;

1.    Ἔφθασαν σ᾿ αὐτό τό σημεῖο διότι ἡ πνευματική μητέρα Κ.Ζ.  διατύπωσε ἀπό τήν ἀρχή γραπτῶς, τήν «συμβουλή-ἐντολή» πρός τίς μαθήτριες καί τούς μαθητές της, ὅτι μόνο τίς ἁμαρτίες τους νά ἐξομολογοῦνται στούς πνευματικούς καί ὄχι τήν «χάρη» τους, δηλαδή, τά ὁράματα, τίς διδασκαλίες καί τίς «γραφές» πού λαμβάνουν «ἄνωθεν», κατ᾿ εὐθεῖαν ἀπό τό «στόμα» τῶν ὑπερτάτων ἱερῶν προσώπων τῆς Πίστεώς μας (Θεοῦ, Παναγίας, ἁγίων καί ἄλλων).

Ὁ πνευματικός τους ἔτσι ἐκπεσμός ἦταν ἀναπόφευκτος.

Νά, τό σχετικό ντοκουμέντο, ἔτσι ὅπως δημοσιεύεται στό βιβλίο τους πού ἔχει τόν βαρύγδουπο τίτλο «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός». ΑΘΗΝΑΙ 1961. 

Μιλάει ὁ Θεός πρός τήν Κ.Ζ. καί τῆς λέει (νά γράψει) γιά τίς μαθήτριές της:

«… Ἀφήσατε τάς κρίσεις καί παρεξηγήσεις τίς δικές σας, τάς μωράς συζητήσεις, καί τρέξατε διά καθαράν ἐξομολόγησιν, ὄχι νά λέτε ἀνοησίες διά τήν χάριν μας, ἡ χάρις δέν ἔχει ἀνάγκην νά τήν προβάλετε εἰς τόν Πνευματικόν διά ἐξομολόγησιν, τάς ἁμαρτίας σας νά εἴπετε…[64]».

Συνοψίζοντας τό σοβαρό αὐτό σύμπτωμα τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ., ἡ μνημονευόμενη καταλήγει λέγοντας στή συνοδεία της:  Ὅλες τίς ἁμαρτίες σας νά λέτε στούς ἱερεῖς (νά κάνουν δηλαδή καί «καθαρή» ἐξομολόγηση), ἀλλά «τήν χάριν μας», ὅτι, δηλαδή, ἐπικοινωνοῦμε κατ᾿ εὐθεῖαν μέ τόν Οὐρανό νά μήν τά λέτε, νά μήν τά «προβάλετε».  Δέν πρέπει, διότι αὐτό θά ἦταν ἐγωϊσμός, ὑπερηφάνεια καί καύχηση νά ἀποκαλύπτετε τά τόσο σπουδαῖα χαρίσματα πού σᾶς ἔχει δώσει ὁ Οὐρανός!

Καί οἱ ἀγαθές μαθήτριες τῶν «Σχολῶν» αὐτῶν πέφτουν στήν σατανική παγίδα:  Ἀποκρύπτουν, μέσα στήν ἀφέλειά τους, ἀπό τούς ἱερεῖς μας στήν ἐξομολόγησή τους αὐτά ἀκριβῶς πού πρῶτα θά ἔπρεπε νά ἔλεγαν, ζητώντας καί τίς κατάλληλες συμβουλές γιά τά κατ᾿ ἐξοχήν σοβαρά πνευματικά αὐτά ἀτοπήματα.  Ἀποκρύπτουν οἱ «φωτισμένες» αὐτές ἀπό τούς πνευματικούς, ὅτι ἀνεβαίνουν δῆθεν καί κατεβαίνουν στόν οὐρανό, ὅτι γεμίζουν τετράδια μέ «γραφές» πού δίνει ἡ ἴδια ἡ Παναγία ἤ ὁ Πατήρ χαράματα (5^η πρωινή), ὅταν ξυπνοῦν (κρυφά ἀπ᾿ τούς δικούς τους[65]!) γιά νά καταγράψουν αὐτά, τά ὁποῖα κατεβαίνουν ἀπό «ἄνωθεν» καί ἀπευθύνονται μόνο σέ αὐτές πού ἀπαρτίζουν τούς «φωτισμένους» ἀποδέκτες, φεῦ! τοῦ ἐξωφρενικοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ.

Οἱ «φωτισμένες» κατά τοῦ ἱεροῦ κλήρου…

Ὅσοι ἀπό τούς ἱερεῖς μας ἐνδιαφέρονται νά γνωρίσουν τί γίνεται γύρω τους σχετικά μέ τό θέμα αὐτό καί ἀρνοῦνται αὐτοῦ τοῦ εἴδους τόν «φωτισμό» τῶν πλανεμένων, προκαλοῦν τήν ὀργή τους, τίς ἀπειλές τους καί τή χλεύη τους, προφορικῶς καί γραπτῶς.

Ὁρισμένα σχετικά δεδομένα ἐκτοξευόμενα ἀπό τά βιβλία τους κατά τοῦ ἱεροῦ κλήρου εἶναι τά ἀκόλουθα:

1.    Μιλάει ὁ Θεός, πρός τήν πνευματική μητέρα τῶν «φωτισμένων», καί τῆς λέει ὅτι θά διαλύσει τούς κληρικούς πού ἀντιδροῦν στίς «φωτισμένες!»:

«Ἐγώ ὡς εὐσπλαγχνικός Πατήρ θά τούς εὐσπλαγχνιζόμην καί θά τούς ἐλευθέρωνα ἀπό τά πάθη των… (τούς ἀνθρώπους) χάριν τῆς θερμῆς πίστεως πρός τούς λόγους μου καί τῆς θερμῆς μετανοίας ὁλοκλήρου τοῦ Κλήρου, Ἀρχιερέων, Ἱερέων καί Ἱεροδιακόνων.  Δυστυχῶς ὅμως μετά μεγίστης λύπης μου σοῦ λέγω, πιστό τέκνον μου τούς ἔχει σκληρύνει τόσον τήν καρδίαν των, ὅπου εἶναι ἀδύνατον νά μετανοήσουν ἐξακολουθοῦν νά εἰρωνεύονται τήν χάριν μας…  Αὐτά πού σκέπτονται καί ἐνεργοῦν (οἱ κληρικοί) νά διαλύσουν τά Θεοτικά Σχολεῖα (τίς «Σχολές» τῶν «φωτισμένων» αὐτῶν) ἐντός ὁλίγου θά διαλύσω αὐτούς…[66]»!

2.    Θά εἰσάγει νέα Ἐκκλησία καί νέους παπάδες!:

«Σᾶς γνωστοποιῶ τό ὕψος καί τήν δόξαν πού θά λάβη ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπό τήν Παντάνασσα Κυρία (διά τῶν «φωτισμένων» μαθητριῶν τῶν «Σχολῶν» της) θά τήν ἀναδείξῃ ἀπό τήν νεκρότητα καί τόν ἐνταφιασμόν πού τῆς ἑτοιμάζουν οἱ ἴδιοι οἱ ἰθύνοντες (οἱ κληρικοί)!…».

…καί ἡ συνέχεια:

«…Θά ἐκδιώξη ὁ ἴδιος ὁ Σωτήρ μέ φραγκέλιον σκληρόν, ἀπό ὅλους τούς Ναούς καί θά τούς ἀποδείξῃ ὅτι κακῶς καί παρανόμως κατεῖχον αὐτούς, τούς ἔδωσε ὁ διάβολος τά ἀξιώματα (τῶν ἀρχιερέων καί ἱερέων μας!).

Ὦ! τότε τί χαρμόσυναι ἡμέραι, καινούργιες πού θά ἀνατείλλουν εἰς τήν ἀνακαινιζομένην νέαν Ἐκκλησίαν, μέ τούς νέους Ἱερεῖς καί Ποιμενάρχας πού θά πάρουν τήν Ἱερωσύνην καί τάς Μήτρας ἀπό τάς χεῖρας τοῦ ἀληθινοῦ Ποιμενάρχου Σωτῆρος Χριστοῦ…  Δύει δι᾿ αὐτούς ὁ Ἥλιος καί ἀνατέλλει δι᾿ ἐσᾶς τίς «φωτισμένες» τῶν «Σχολῶν τῆς Παντανάσσης» καί τῆς Κ.Ζ.[67]»!

3.      Οἱ «μεθυσμένοι» παπάδες!

Ὁ χλευασμός στήν προκειμένη περίπτωση κατά τοῦ ἱεροῦ κλήρου εἶναι ἐντελῶς προφανής.  Προχωροῦν δέ ἀκόμη περισσότερον οἱ «φωτισμένες» καί «προφητεύουν», ὅτι ἐπί τῶν ἡμερῶν μας, ΤΩΡΑ, ὄχι μόνο δέν θά ἐμποδίζουν οἱ ἱερεῖς μας τίς «Σχολές» τῶν «φωτισμένων» αὐτῶν νά εἰσέρχονται ὡς τέτοιοι, ὡς ἕνα σῶμα στίς ἐκκλησιές μας ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Θεός «θά φωνάζῃ εἰς τούς ἰθύνοντας (τούς κληρικούς) ν᾿ ἀνοίξουν οἱ ἐκκλησίες, μεθυσμένοι δέ καί ὀργισμένοι ἀπό φόβο καί ἐντροπήν θά ἀνοίξουν ἀναγκαστικῶς διάπλατα τούς Ναούς καί τότε τί χαρά εἰς τά τέκνα Μας (μιλάει ὁ Θεός) τά πιστά, θά τούς αὐξήσω τήν χάριν Μου ὥστε νά καταλάβουν τούς Ναούς καί νά διδάσκουν ὅλο ζωή τά Θεῖα ρήματά Μας…[68]».

Παρενθετικό παραφρασμένο σχόλιο: ἡ ὑποβόσκουσα καί μεθυσμένη ἔπαρση τῆς συνδρομῆς τῆς Ζ.Κ. πού ἀπωθεῖται καί ἀκολούθως τήν προβάλλει στόν ἱερό κλῆρο ἀποκαλώντας τον «μεθυσμένο» γεμάτη ἐπιθετικότητα (ψυχιατρικό φαινόμενο), τήν θωρεῖ ἀκόμη καί ὁ ψυχασθενής καί τήν παραμερίζει...

Ἀφοῦ οἱ «μεθυσμένοι» ἱερεῖς καί Ἀρχιερεῖς θ᾿ ἀνοίξουν ΤΩΡΑ στίς «Σχολές» τῶν «φωτισμένων» νά καταλάβουν τούς ἱερούς μας ναούς, ἐν συνεχεία θά δίδουν εἰς αὐτούς καί τίς αἴθουσες (τά πνευματικά κέντρα) τῶν ἐκκλησιῶν μας, καί αὐτό τό διατυπώνουν ὡς ἀκολούθως μέ σχετική χλεύη καί πάλι εἰς βάρος τῶν «μεθυσμένων» ἱερέων καί ἐπισκόπων μας:

«Μήν ἀνησυχεῖτε καί στενοχωρεῖσθε δι᾿ αἰθούσας μεγάλας πού δέν ἔχετε νά συγκεντρώνεσθε, ἐντός ὁλίγου ὅλαι αἱ μεγάλαι αἴθουσα ικαί οἱ Ναοί δικαί σας θά εἶναι (τῶν «φωτισμένων»!), θά σᾶς παρακαλοῦν νά εἰσέρχεσθε…

Τότε οἱ ἀπομείναντες Ἱερεῖς καί Ἀρχιερεῖς θά ἴδουν πόσον μακράν Ἐμοῦ (τοῦ Θεοῦ) εὑρίσκοντο…[69]».

Ἐντούτοις, ὑφίσταται τό τραγικό αὐτό φαινόμενο σέ διάφορες Μητροπόλεις τοῦ Λεκανοπεδίου Ἀττικῆς καί στήν Κορινθία, φαινόμενο πού ἡ ψυχολογία τοῦ βάθους καλεῖται νά δώσει ἀπάντηση, ἀφοῦ «βαθεῖα ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου κατά πάντα» ὅπως λέει ἡ Βίβλος.

Αὐτοχειροτονήθηκαν καί «παπαδῖνες» οἱ «φωτισμένες»;

Ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία ἄφησε-Συνοδικῶς- ἀσύδοτες αὐτές τίς «Σχολές» τῶν «φωτισμένων», αὐτοχειροτονήθηκαν καί σέ «παπαδῖνες», σέ «ἱέρειες», ὡς ἑξῆς: Μιλάει ὁ Θεός πρός αὐτές καί τούς λέει: 

«Ὁ θρίαμβος τῆς ἀνορθώσεως τῆς ὀρθοδοξίας Μου καί ἡ ἀπολύτρωσις ὄχι μόνον τοῦ Ἔθνους σας ἀλλά καί ὅλων τῶν Ἐθνῶν ἀπό σᾶς ἔρχεται (ἀπό τίς «φωτισμένες»!), σεῖς θά παίρνετε τάς διαταγάς καί ἀποφάσεις Μου, τάς ὁποίας θά ἐκτελῇτε αὐτοστιγμή, σεῖς θά λάβετε τά δικαιώματά Μας (τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τῆς Ἐκκλησίας) ἄν τινῶν ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς καί ὅπου θέλετε νά τάς κρατῆτε νά μήν τούς λύεται ὡς ἀνάξιοι σωτηρίας πού θά εἶναι…[70]»!

Τελικά, τό σύνδρομο τῆς Κ.Ζ. καί τῆς συνοδείας της εἶναι ἐκτός ἐλέγχου καί ἐάν δέν ἀναλάβει ἡ Ἡγεσία καί ὅλος ὁ ἱερός κλῆρος της νά δώσει διαγνωστικά καί θεραπευτικά σωσίβια, τό τέλος τοῦ ὁδοιπορικοῦ αὐτοῦ τῆς παθολογίας καταλήγει στά ἀζήτητα....

ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Πρός τήν ἐκκλησιαστική μας Ἀρχή.

Ὅπως λέει ἡ ἁγία Γραφή, ὁ διάβολος μετασχηματίζεται σέ ἄγγελο φωτός καί δυνατόν νά πλανήσει ἀκόμη καί τούς ἐκλεκτούς.

Γι᾿ αὐτό μεγάλη εὐθύνη βαρύνει τόν διακριτικό πνευματικό πρός τόν ὁποῖο καταφεύγουν οἱ χριστιανοί, πού βρίσκονται κάτω ἀπό τήν ὑπακοή του, ἐκτός ἄν καί αὐτός τάσσεται ὑπέρ τοῦ ἀναφερόμενου «ἐξωφρενικοῦ» συνδρόμου ὁπότε ἵσως ἀπαιτεῖ πετραχήλι σέ ἀδιάφθορο ἱερέα.

Ἡ Ἐκκλησία μας γενικότερα ἔχει τίς εὐθύνες της γιά τήν πνευματική καθοδήγηση τῶν πιστῶν, ἰδιαιτέρως τῶν ὀρθοδόξων ἐκείνων χριστιανῶν πού βρίσκονται καί κινοῦνται μέσα στό Σῶμα Της, καί παρασύρθηκαν σέ ἀσύγγνωστες πλάνες ὅπως σέ αὐτήν γιά τήν ὁποία ἔχετε ἀνά χεῖρας αὐτή τήν ἐρευνητική μελέτη.

Οἱ διδασκαλίες τίς ὁποῖες κατά καιρούς διατυπώνουν οἱ «φωτισμένες» τῶν λεγομένων «Ἀπολυτρωτικῶν Σχολῶν», «Σχολῶν Παντανάσσης», «Σχολῶν τῆς Μητέρας Παναγιᾶς», «Τριαδικῶν Σχολῶν», ἤ ἁπλῶς «Σχολῶν», εἶναι ἐκκλησιαστικῶς ἄκρως ἀπορριπτέες.  Οἱ δέ τρόποι μέ τούς ὁποίους ἐπικοινωνοῦν δῆθεν μέ τό Θεό οἱ ὀνομαζόμενοι «χαρισματικοί», μέ τίς «γραφές» τους σέ τετράδια, μέ «ὁράματα» καί ἄνωθεν ἀποκαλύψεις κτλ, παρά τήν φαινομενική εὐλάβεια, τό φιλακόλουθο φρόνημά τους καί τόν ζῆλο τους, ὁδηγοῦνται, δυστυχῶς, στήν ἀνυπακοή, τίς πλάνες καί τίς αἱρέσεις. Διερωτᾶται τελικά ο στοιχειώδης νοῦς ἄν χρήζει νά ἀσχολεῖται μέ τέτοια ἐντελῶς ἐπιπολῆς σύνδρομα τύπου Κ.Ζ. πού στεροῦνται στοιχειώδους λογικῆς.

Ἐντούτοις, ἐκεῖνοι πού διερωτῶνται γιά τό ΠΩΣ οἱ «Ἀπολυτρωτικές», αὐτές, «Σχολές Παντανάσσης», ἀφέθηκαν ν᾿ ἁλωνίζουν ἀκατήχητες καί ἀσύδοτες στίς ἐκκλησίες μας, ἡ ἀπάντηση δίδεται ἀπό τούς ἴδιους τούς πλανεμένους.  Ἀνασύρουν ἀπό τίς τσάντες τους ἔγγραφα καί ἐπιστολές ἀπό ἐπισκόπους, πατριάρχες καί ἱερεῖς μέ συγχαρητήρια γράμματα καί εὐλογίες τους πρός τήν «Σχολή τῆς Παντανάσσης» καί τήν πνευματική τους μητέρα καί διδασκάλισσα Κ.Ζ. καί ὁ ἀνημέρωτος ἀποδέκτης ὑποχωρεῖ.

Ὅσοι ἀπό τούς κληρικούς μας, διαθέτουν τήν στοιχειώδη λογική ν᾿ ἀντιταχθοῦν πρός τίς διδασκαλίες τους, προκαλοῦν τήν ὀργή καί τό μῖσος τους, πού διατυπώνεται ποικιλοτρόπως.  Βέβαια τέτοιες παρανοϊκές διατυπώσεις ὁ σώφρων ἄνθρωπος τίς παραβλέπει γιατί δέν ἀξίζουν τίποτα ἀφοῦ στεροῦνται λογικῆς.  Γιά ἕναν δέ ἀπ᾿ αὐτούς τούς σώφρονας κληρικούς, τόν ἀείμνηστο, ἄλλοτε ἡγούμενο τῆς ἱερᾶς Μονῆς Πετράκη καί δημιουργό τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου», ἀρχιμ. Χαρ. Βασιλόπουλο ἔγραψαν τά περισσότερα. Ἐπωνύμως καί ἀνωνύμως στράφηκαν ἐναντίων του, ὑβριστικῶς ἀλλά κανείς σοβαρός δέν τίς ἀξιολόγησε.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, σέ ὁμάδες περιγεγραμμένων ὁριοθετημένων αἱρέσεων, εἶναι ἐξαιρετικῶς φιλακόλουθοι ἀλλά ὑπολείπονται οὐσιωδῶς ἀκολουθώντας τό ἀναφερόμενο σύνδρομο παθολογίας τῆς Κ.Ζ., γι’ αὐτό καί χρειάζονται πνευματικῆς βοήθειας ἐκ μέρους τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας μας γιά μεταστροφή.

Ἡ ὅλη διαδικασία μεταστροφῆς δυνατόν νά προχωρήσει κανονικῶς, μέσω τοῦ Γραφείου Ἀντιμετωπίσεως Αἱρέσεων τῆς Ἐκκλησίας μας, διά τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τῶν αἱρέσεων, ἡ ὁποία νά εἰσηγηθεῖ τά ὅσα πρέπει νά γίνουν πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον διά τά καθ᾿ ἑαυτήν.

Ὅλα αὐτά νά περιέλθουν ποιμαντικῶς σέ γνώση τοῦ λαοῦ καί τοῦ ἱεροῦ κλήρου μας, ἰδιαιτέρως τῶν περιφερειῶν Ἀττικῆς καί Κορίνθου, ὅπου ἐνδημεῖ περισσότερο τό σοβαρό αὐτό πνευματικό σύνδρομο παθολογίας, πού ἀναπτύχθηκε ἐδῶ καί πολύ καιρό καί συνεχίζεται ἀκόμη ΕΝΤΟΣ τοῦ Σώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

 

Μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ καί τιμῆς

π. Λεωνίδας  Στ. Ἀμοργιανός. 

 

 

[1] Κωνσταντίνας Εὐθ. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 23, Ἔδκοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου», Ἀθήναι 1961

[2]Ἀρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλοπούλου «Οἱ φωτισμένες ξεσκεπάζονται», Ἐκδόσεις «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἀθήναι, 1989

[3]Κων. Β. Κολοκυθά «Κωνσταντίνα Εὐθ. Ζολώτα Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ» ΑΘΗΝΑ 1999 Β’ ΕΚΔΟΣΗ σελ. 40

[4]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 5,39

[5]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 5,39

[6]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 23

[7]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 121

[8]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 140

[9]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 11, 31

[10]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 137

[11]Εἰδικά γιά τίς «Σχολές» αὐτές ἔχουν γίνει κατά καιρούς στούς ραδιοφωνικούς σταθμούς τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἀθηνῶν πολλές ἀναφορές μέ ἐμπεριστατωμένες ἐκπομπές, ἀπό τόν π. Δανιήλ Γούβαλη, τόν κ. Δημ. Κόκορη κἄ.

[12]Ἐκείνη, πού θά ἀπολυτρώσει τήν ἀνθρωπότητα (παραμεριζομένου, ἔτσι, τοῦ Λυτρωτοῦ).

[13]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός σελ. 7

[14] Τῆς ἰδίας, «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 20.  Ἔκδοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου», Ἀθῆναι, 1984.

[15]Κων. Ζολώτα. «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 70.  Τῆς ἰδίας «Τά Εὐφρόσυνα», βιβλίο Α’ σελ. 8,23,46,123, καί σέ πάρα πολλά ἄλλα σημεῖα.

[16]Μιλάει δῆθεν ἡ Παναγία πρός τίς «φωτισμένες» διά τῆς γραφίδας τῆς Κων. Ζολώτα.

[17]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 24. Ἔκδοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς» 1984

[18]«Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 37

[19]ὅπ. π. σελ. 55

[20]ὅπ. π. σελ. 78

[21]ὅπ. π. σελ. 59

[22]Τά  Εὐφρόσυνα Τεῦχος Α’ σελ. 115

[23]Τά  Εὐφρόσυνα Τεῦχος Α’, σελ. 79, τεῦχος Γ’ σελ. 123

[24]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 68-69. Ἔκδοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς» 1984

[25]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 55. Ἔκδοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς» 1984

[26]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 68

[27]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 72

[28]Τόν τίτλο «φωτισμένες» ἔδωσε σ᾿ αὐτές (γυναῖκες εἶναι οἱ περισσότερες) γύρω στό 1989 ὁ ἄλλοτε ἡγούμενος τῆς Ἱ.Μονῆς Πετράκη καί δημιουργός τῆς ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» π. Χαρ. Βασιλόπουλος, στό βιβλιαράκι του που ἀποτελεῖται ἀπό 58 σελίδες και ἔχει τίτλο «Οἱ φωτισμένες ξεσκεπάζονται».

[29]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 113

[30]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 17

[31]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 21

[32]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 21

[33]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 16

[34]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 18

[35]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 31

[36]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 31

[37]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 35

[38]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 36

[39]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 41,42

[40]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 44

[41]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 73

[42]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 20,27

[43]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 20,27

[44]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 20

[45]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 31

[46]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 43

[47]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 44

[48]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 45

[49]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 46

[50]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 49

[51]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 58

[52]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 98,99

[53]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 101

[54]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 101

[55]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 102

[56]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 102

[57]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 103

[58]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 75

[59]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 123

[60]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 123

[61]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 91

[62]«Σχολεῖα Ἀπολυτρώσεως Ὑπεραγίας Θεοτόκου» Ἀθῆναι, 1980, «ΠΑΡΑΒΟΛΑΙ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ», ὑπό «τῆς Σεβαστῆς Ἡμῶν Διδασκαλίσσης καί ἀγαπητῆς Μητρός Ἀειμνήστου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΕΥΘ. ΖΟΛΩΤΑ», σελ. 19.

[63]«ΠΑΡΑΒΟΛΑΙ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ» σελ. 21

[64]«Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 131

[65]Γράφουν σχετικῶς τά ἑξῆς ἀποκαλυπτικά: «Καί ὅταν ἀκόμη οἱ οἰκεῖοι σας, αἰτία τοῦ ἐχθροῦ (τοῦ Σατανᾶ) σᾶς ἐμποδίζουν τήν ὥραν αὐτήν (τήν 5^ην πρωϊνήν), ἀπό ἀπιστίαν καί ἀσέβειαν, μή ὁμολογῆτε εἰς αὐτούς τοῦτο καί ἐρεθίζονται ἀλλά εἰπῆτε ὅτι ἔπαυσε νά σᾶς ἀρέσει καί δέν θά συχνάζετε πλέον, διά νά καθησυχάζετε οὕτω τήν ὀργήν καί τό μῖσος των, τά ὁποῖα προέρχονται ἐκ τοῦ σατανᾶ.  Ἐφ᾿ ὅσον δέ αὐτός εἶναι κλέπτης τῆς Ἀληθείας, μεταχειρΙσθῆτε καί σεῖς τό ψεῦδος…»! (Κων. Ζολώτα, «Παραβολαί…», σελ. 16

Γράφουν ἐπίσης ἀλλοῦ: «Σᾶς παρακαλῶ δέ, ὅσαι θά σηκώνεσθε τήν 5^ην πρωϊνήν ὥρα γιά προσευχή νά μήν ἐνοχλῆτε τούς ἄλλους, ἄν δέ εἶναι δυνατόν μή τούς μαρτυρῆτε ὅτι σηκώνεσθε γιά προσευχή, ἀλλά ὅτι ἔχετε νά κάνετε ἄλλην ἐργασίαν…».

Καί στή συνέχεια: «Ὅταν ἀκούσετε τούς λόγους Μου καί προσεύχεσθε τήν 5^ην πρωϊνήν ὥραν, θά δίδω ὕπνον βαρύ εἰς τούς οἰκείους σας, ὥστε νά μή αἰσθάνωνται διατί ἀπεμακρύνθητε τῆς κλίνης …, διότι δέν τούς ἔχετε πονηρεύση ὅτι σηκώνεσθε γιά προσευχή…». (Κων. Ζολώτα, «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 5,6.

[66]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 20

[67]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 63-64

[68]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 146

[69]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 99

π.χ Κάθε χρόνο τήν παραμονή τοῦ Πάσχα, ἑπτά ἱερεῖς τελοῦν τό Μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου ὑπέρ τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», κατά παραγγελία τῆς «Σχολῆς».

[70]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 100

ΠΗΓΗ: ΑΚΤΙΝΕΣ

 

"ΕΜΜΕΤΡΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΕΡΟΝΤΑ: ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΟΒΕΡΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΣ"

"Ο Χριστός θα επικρατήσει, την Ελλάδα στην Χείρα Του θέλει να κρατήσει
μόνο πέτρες ο Χριστός δεν έχει ακόμα αναστήσει, εσάς για να προειδοποιήσει"
Εις την Δύναμιν της Άγιας Τριάδος.
Πάρε εσύ αμνέ αμαρτωλέ, αλλά παράλληλα αγαπητέ,
γραφή σωστή, ορθή, στην έμπνευση της, είναι ολοσχερώς δε αυτή,
καθ’ όλα θεϊκή, μόνο η χείρα είναι δανεική, ανθρώπινη, θνητή.

Πρόσεξε εσύ αναγνώστη αυτά που θα διαβάσεις τον κομιστή της γραφής αυτής μην ψάξεις το χρόνο σου θα χάσεις, μόνο τα λόγια αυτά προσεκτικά, να σκύψεις να διαβάσεις,
γιατί θα πεις σε λίγο "Θεέ μου δεν με είχες προειδοποιήσει".............και μετά πικρά θα κλάψεις.

Έρχεται πόλεμος, γενικός, φοβερός και ανθρωποκτονικός
προπομπός αυτού μέγας σεισμός τεκτονικός.
Μην αμφιβάλλεις, θα συμβεί αυτός, θα ναι και καταστροφικός.
Αρχικά θα σας επιτεθεί από ανατολικά ο προαιώνιος εχθρός
Ακούει στο όνομα Αγαρηνός, Τούρκος όμως είναι ευρύτερα γνωστός
Στην ψυχή του βρωμερός, όμοιος, σαν να ήτανε ασβός.
Θριαμβολογεί, μεγάλα σχέδια σατανικά δρομολογεί,
Μα σε λίγο θα αφανισθεί, από προσώπου γης, ο λαός αυτός θα εξαφανιστεί
Ό,τι στους Έλληνες έχει δώσει, με αυτό θα κεραστεί.
Αρχικά θα ξαφνιαστεί, Πως αυτός ο όλεθρος δεν είχε από μένα υπολογισθεί ;
Αυτό μόνο θα προλάβει να σκεφθεί, και ευθύς μετά θα αιματοκυλισθεί.

Γένος ξανθό, γένος κραταιό, στο όνομα Ρώσος ακούει αυτό
Σαν όργανο μου θα κληθεί και μέσω αυτού η Τουρκία θα καταστραφεί.
Θα την σαρώσει, και η Τουρκία θα κοιμηθεί, όπως έχει στρώσει.
Κανείς μετά δεν θα την ξυπνήσει, γιατί την γη, σαν έθνος, για πάντα θα’ χει αποχαιρετήσει.

Τον Έβρο και τα νησιά σας θέλει να πατήσει, ο Χριστός θα την προϋπαντήσει,
για πάντα θέλει να τα κατακτήσει, ίσα που θα τα ακουμπήσει ,
και ο Ρώσος θα την λεηλατήσει .

Στον Έβρο όπου σταθείς μην φοβηθείς, και όταν έρθει να σε ρωτήσει κάποιος να του πεις
«μην φοβηθείς εδώ έχει κατασκηνώσει ο Λυτρωτής». Ανίκητος είμαι Εγώ, στα σύνορα φυλώ, πολύ καιρό τώρα Εγώ, δεν θα αφήσω τον εχθρό, να βλάψει ούτε ένα χωριό.
Ο Χριστός θα επικρατήσει, την Ελλάδα στην Χείρα Του θέλει να κρατήσει
μόνο πέτρες ο Χριστός δεν έχει ακόμα αναστήσει, εσάς για να προειδοποιήσει .
Το λόγο Μου κρατώ, πολύ σας ευλογώ, δεν θα πάθετε κακό, μονό σας παιδαγωγώ.
Δεν είναι όνειρο αυτό, μα πέρα  ως πέρα αληθινό.

Δεν θα σας κρυφτώ, φανερά Εγώ , θα σας βοηθώ .
Δώρα, δώρα, τι σας δίνω τώρα….. ανεκτίμητα κάθε ώρα,
τι λέω μοναχά; με Eμένα εμπρός προχώρα μόνο άρχισε από τώρα.
Πάρτε μέλι, όσπρια, ζυμαρικά και ρύζι δώστε δωρεάν στον φτωχό, και θα δείτε το σακί το αδειανό να πλημμυρίζει, ο Χριστός σας τα χαρίζει, ευλογία τα δωρίζει, εξαιρεί αυτόν που έχει και δεν δωρίζει, ευθύς η πείνα τον θερίζει.
Επικρατεί η άνοια, βαθιά και ολική είναι η παράνοια.
Οι δαίμονες χορεύουν εδώ και εκεί, ο Θεός σας προειδοποιεί.

Δώρα δίνω εγώ μεγάλα. Αμαρτία έχετε πολύ, την ψυχή να κάνετε γυαλί,
Τη θέλω διαφανή, τον παράδεισο μου να κοσμεί, ο Θεός κανέναν και τίποτα δεν λησμονεί.
Όλους εσάς, σας συγχωρεί. Έχει υπομονή, άριστη, πρωτοφανή, εσάς θέλει να διακονεί.

Ο χρόνος σας τελειώνει, Το κερί σας , άρχισε να λιώνει,
Πόσο θα κρατηθεί ; κανείς να μάθει, δεν μπορεί, η μετάνοια σας τον Θεό πληροφορεί.
Τείχος άμυνας, γρήγορα πρέπει να σηκώσετε, εάν θέλετε ,την ψυχή σας να την σώσετε .
Μην απορείτε, Μόνο γρηγορείτε,
Πολλά με τα μάτια σας θα δείτε.
Της Τουρκίας οι απειλές, θάλασσες θα γίνουν αυτές ,
θα την πνίξουν σε όλο της το βεληνεκές .

Μίσος, ψέματα, αμαρτία και αθεΐα των τηλεοπτικών καναλιών η πραγματεία,
σύντομα θα έρθει η τιμωρία, θα πνιγούν στην ίδια τους την αμαρτία,
μάχαιρα στον λαό μου έδωσαν, την ψυχή τους ,στο διάβολο παρέδωσαν.
Το έκαναν συνειδητά, πειθήνια όργανα του σατανά. Θα κραυγάζουν, Ωσαννά
Η ώρα η παραπάνω , δεν θα αργήσει, ο κομιστής έχει εντολή 

anargyros61.blogspot.gr

Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού Η ΑΓΑΠΗ

Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού Πρόλογος ΛΟΓΟΣ για την αγάπη είναι πάντοτε επίκαιρος. Ιδιαίτερα στην εγωκεντρική εποχή μας, που πέτρωσαν οι καρδιές και χάθηκαν τα ειλικρινή αισθήματα, και που λόγια πολλά χωρίς αντίκρυσμα ζωής, στείρα ιδεολογήματα και νοσηροί συναισθηματισμοί διεκδικούν τη θέση της αγάπης. Σε τούτο το ύψιστο αγαθό μπορούν να μας χειραγωγήσουν με ασφάλεια οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, γιατί αυτοί με τη ζωή και το λόγο τους φανερώνουν τη σαρκωμένη Αγάπη, που είναι ό ίδιος ό Θεός- «ο Θεός αγάπη εστί» (Α' Ιω. 4,16). Ο όσιος Μάξιμος ο ομολογητής υπήρξε ο διαπρεπέστερος θεολόγος του 7ου αι. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 580 και πήρε επιμελημένη παιδεία. Διετέλεσε αρχιγραμματέας του αυτοκράτορα Ηρακλείου, μα σύντομα εγκατέλειψε τη θέση του και, σε ηλικία 34 περίπου χρόνων, έγινε μοναχός. Αφού ασκήθηκε σκληρά στη μοναστική παλαίστρα, αφοσιώθηκε, από το 633 μέχρι το τέλος της ζωής του, στον αγώνα κατά του μονοθελητισμού - αίρεση που δίδασκε πως ο Χριστός έχει μόνο μια θέληση, τη θεία, σε αντίθεση με την ορθόδοξη διδασκαλία, σύμφωνα με την οποία ο Χριστός ως Θεάνθρωπος έχει δύο θελήσεις, τη θεία και την ανθρώπινη. Αν και απλός μοναχός ο όσιος Μάξιμος, κατώρθωσε με τη δυναμική του παρουσία να κατευθύνει τον ορθόδοξο θεολογικό αγώνα για μια περίπου εικοσιπενταετία. Αυτό του στοίχισε συλλήψεις, κακοποιήσεις, διαπομπεύσεις, εξορίες. Για να σταματήσει να μιλάει και να γράφει, του έκοψαν τη γλώσσα και το δεξί χέρι. Τελικά, τον Αύγουστο του 662, κλεισμένος σε φρούριο του Καυκάσου, υπέκυψε στις ταλαιπωρίες και τα γηρατειά. Από τα σπουδαία θεολογικά έργα που μας κληροδότησε, παρουσιάζουμε στις επόμενες σελίδες, σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοση, μερικά από τα τετρακόσια "Κεφάλαια περί αγάπης", που έγραψε μετά από αίτηση του πρεσβυτέρου Ελπιδίου. Τα προσφέρουμε στον σημερινό αναγνώστη, πιστεύοντας πως μέσα σ' αυτά θα βρει το μέτρο της αληθινής αγάπης προς το Θεό, τον πλησίον και τον εαυτό του. Αρκεί να μελετηθούν όπως ο όσιος Μάξιμος συμβούλευε τον Ελπίδιο: "Σε πα­ρακαλώ να τα διαβάζεις με προσοχή, γιατί τα νοήματά τους είναι συμπυκνωμένα, και, παρόλο που η διατύπωσή τους φαίνεται απλή, χρειάζονται μεγάλη εξέταση και εμβάθυνση. Ίσως μέσα σ' αυτά ανακαλύψεις κάτι χρήσιμο για την ψυχή σου. Και θ' ανακαλύψει σίγουρα, με τη χάρη του Θεού, εκείνος που διαβάζει με απλότητα, με φόβο Θεού και αγάπη". ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ Η αγάπη ΑΓΑΠΗ είναι μια αγαθή διάθεση της ψυχής, που κάνει τον άνθρωπο να μην προτιμάει τίποτε άλλο περισσότερο από το να γνωρίσει το Θεό. Είναι αδύνατον όμως ν' αποκτήσει σταθερά μέσα του αυτή την αγάπη, όποιος έχει εμπαθή προσκόλληση σε κάτι από τα γήινα. Μην πεις ότι και μόνο η πίστη μου στο Χριστό μπορεί να με σώσει. Αυτό είναι αδύνατον, αν δεν αποκτήσεις και την έμπρακτη αγάπη. Η απλή πίστη, που δεν συνοδεύεται με έργα αγάπης, τίποτε δεν ωφελεί, αφού και τα δαιμόνια πιστεύουν και τρέμουν. Όπως η μνήμη της φωτιάς δεν ζεσταίνει το σώμα, έτσι και η πίστη χωρίς αγάπη δεν φωτίζει την ψυχή με τη γνώση του Θεού. Εκείνο που αγαπάει κανείς, σ' αυτό και είναι προσηλωμένος, και, για να μην το στερηθεί, καταφρονεί όλα όσα τον αποσπούν απ' αυτό. Έτσι κι εκείνος που αγαπάει το Θεό, καλλιεργεί την καθαρή προσευχή και διώχνει από μέσα του κάθε πάθος που τον εμποδίζει απ' αυτήν. 4Ο νους που ενώνεται με το Θεό και παραμένει μαζί του με την προσευχή και την αγάπη, αυτός γίνεται σοφός, αγαθός, δυνατός, φιλάνθρωπος, σπλαχνικός, μακρόθυμος. Μ' ένα λόγο, έχει πάνω του όλα τα θεία γνωρίσματα. Όταν όμως απομακρύνεται από το Θεό και προσκολλάται στα γήινα, ή γίνεται σαν κτήνος, καθώς κυλιέται στις ηδονές, ή γίνεται σαν θηρίο, καθώς φιλονικεί με τους ανθρώπους για πράγματα υλικά. Εκείνος που φοβάται το Θεό, έχει πάντοτε σύντροφό του την ταπεινοφροσύνη. Και η ταπεινοφροσύνη τον οδηγεί στην αγάπη και την ευχαριστία του Θεού. Σκέφτεται δηλαδή την προηγούμενη ζωή του, τα διάφορα αμαρτήματα και τους πειρασμούς του, και πώς απ' όλα αυτά τον γλύτωσε ο Κύριος και τον μετέφερε από τη ζωή των παθών στον κατά Θεόν βίο. Με τέτοιες σκέψεις λοιπόν αποκτάει και την αγάπη προς το Θεό, τον ευεργέτη και κυβερνήτη της ζωής του, τον οποίο αδιάλειπτα ευχαριστεί με πολλή ταπεινοφροσύνη. Εκείνος που αγαπάει το Θεό, ζει αγγελικό βίο πάνω στη γη. Νηστεύει και αγρυπνεί, ψάλλει και προσεύχεται, και για κάθε άνθρωπο σκέφτεται πάντοτε το καλό. Η αγάπη προς το Θεό παρακινεί όποιον την έχει να καταφρονεί κάθε πρόσκαιρη ηδονή και κάθε κόπο και λύπη. Ας σε πείσουν γι' αυτό όλοι οι άγιοι, οι οποίοι τόσα έπαθαν για το Χριστό. Η ανέκφραστη ειρήνη που έχουν οι άγιοι άγγελοι οφείλεται σ' αυτά τα δύο: στην αγάπη προς το Θεό και στην αγάπη αναμεταξύ τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τους αγίους όλων των αιώνων. Πολύ καλά λοιπόν έχει λεχθεί από το Σωτήρα μας, ότι σ' αυτές τις δύο εντολές συνοψίζονται όλος ο νόμος και η διδασκαλία των Προφητών (Ματθ. 22, 40). Όποιος αγαπάει το Θεό δεν είναι δυνατόν να μην αγαπήσει και κάθε άνθρωπο σαν τον εαυτό του. Και όσους ακόμα είναι υπόδουλοι στα πάθη τους, κι αυτούς τους αγαπάει σαν τον εαυτό του, και χαίρεται με αμέτρητη και ανείπωτη χαρά όταν τους βλέπει να διορθώνονται. «Όποιος με αγαπάει», λέει ο Κύριος, «θα τηρήσει τις εντολές μου» (Ιω. 14, 23). «Και η δική μου εντολή είναι να αγαπάτε ο ένας τον άλλο» (Ιω. 15,12). Εκείνος λοιπόν που δεν αγαπάει τον πλησίον του, αθετεί την εντολή του Κυρίου. Και όποιος αθετεί την εντολή του Κυρίου, ούτε τον Κύριο είναι δυνατόν ν' αγαπήσει. Μην καταφρονήσεις την εντολή της αγάπης γιατί μ' αυτή θα γίνεις παιδί του Θεού, ενώ παραβαίνοντάς την θα γίνεις παιδί της γέεννας. Για τις εξής πέντε αιτίες οι άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο: -  Για το Θεό, όπως ο ενάρετος τους αγαπάει όλους, και όπως κάποιος αγαπάει τον ενάρετο, έστω κι αν ο ίδιος δεν έγινε ακόμα ενάρετος. -  Για φυσικούς λόγους, όπως οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, και αντιστρόφως. -  Από κενοδοξία, όπως αγαπάει κάποιος αυτόν που τον δοξάζει. -  Από φιλαργυρία, όπως εκείνος που αγαπά­ει τον πλούσιο γιατί του δίνει χρήματα. -  Από φιληδονία, όπως εκείνος που αγαπάει ένα πρόσωπο γιατί του ικανοποιεί τη γαστριμαργία ή τη σαρκική του επιθυμία. Απ' αυτές λοιπόν τις αιτίες, η πρώτη είναι αξιέπαινη, η δεύτερη ούτε επαινετή ούτε αξιοκατάκριτη, ενώ οι υπόλοιπες είναι εμπαθείς. Σε όλες μας τις πράξεις ο Θεός εξετάζει το σκοπό για τον οποίο τις εκτελούμε. αν δηλαδή τις κάνουμε γι' Αυτόν ή για κάτι άλλο. Όταν λοιπόν θέλουμε να κάνουμε ένα καλό, ας μην έχουμε σκοπό ν' αρέσουμε στους ανθρώπους, αλλά μόνο στο Θεό. Σ' Αυτόν ν' αποβλέπουμε και όλα να τα κάνουμε για τη δική Του δόξα. Διαφορετικά, θα κουραζόμαστε χωρίς να κερδίζουμε τίποτα. Έργο αγάπης είναι η ολόψυχη ευεργεσία προς τον πλησίον μας, η μακροθυμία και η υπομονή που δείχνουμε απέναντί του, καθώς επίσης και η φρόνιμη και συνετή χρησιμοποίηση των πραγμάτων. Η διάθεση της αγάπης δεν φανερώνεται μόνο με την παροχή χρημάτων, αλλά πολύ περισσότερο με τη μετάδοση πνευματικού λόγου και με τη σωματική διακονία. Εκείνος που αγαπάει το Χριστό, Τον μιμείται όσο μπορεί. Ο Χριστός, για παράδειγμα, -  δεν έπαυσε να ευεργετεί τους ανθρώπους. -  έδειχνε μακροθυμία, όταν του συμπεριφέρονταν με αχαριστία και Τον βλαστημούσαν. -  υπέμεινε όταν Τον χτυπούσαν και Τον θανάτωναν, χωρίς καθόλου να σκέφτεται για κανέναν το κακό που Του έκανε. Αυτά τα τρία έργα είναι εκφραστικά της αγάπης προς τον πλησίον. Χωρίς αυτά, απατάται εκείνος που λέει ότι αγαπάει το Χριστό ή ότι θα κερδίσει τη βασιλεία Του. Γιατί ο Κύριος μας βεβαιώνει: «Δεν θα μπει στη βασιλεία των ουρανών εκείνος που μου λέει "Κύριε, Κύριε", αλλά εκείνος που κάνει το θέλημα του Πατέρα μου» (Ματθ. 7, 21). Και πάλι: «Όποιος με αγαπάει θα τηρήσει τις εντολές μου» (Ιω. 14,15). «Εγώ σας λέω», είπε ο Κύριος, «αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευεργετείτε όσους σας μισούν, προσεύχεστε για όσους σας βλάπτουν» (Ματθ. 5, 44). Γιατί έδωσε αυτές τις εντολές; Για να σε ελευθερώσει από το μίσος, τη λύπη, την οργή και τη μνησικακία και να σε αξιώσει ν' αποκτήσεις την τέλεια αγάπη. Αυτή είναι αδύνατον να την έχει όποιος δεν αγαπάει εξίσου όλους τους ανθρώπους, όπως και ο Θεός τους αγαπάει όλους εξίσου. Όποιος έχει την τέλεια αγάπη, δεν κάνει διακρίσεις στους ανθρώπους. Ξέρει πως όλοι μας έχουμε την ίδια ανθρώπινη φύση, και γι' αυτό ανεξαίρετα τους αγαπάει όλους το ίδιο. Τους εναρέτους τους αγαπάει ως φίλους, ενώ τους κακούς τους αγαπάει ως εχθρούς και τους ευεργετεί και μακροθυμεί και υπομένει, αν τον βλάψουν, χωρίς να υπολογίζει καθόλου το κακό που του γίνεται. Αντίθετα, αν το καλέσει η περίσταση, πάσχει για χάρη τους, για να τους κάνει κι αυτούς φίλους, αν είναι δυνατόν. Κι αν αυτό δεν το κατορθώσει, δεν αλλάζει τη διάθεσή του, αλλά συνεχίζει να τους αγαπάει όλους εξίσου. Αγωνίσου, όσο μπορείς, ν' αγαπήσεις κάθε άνθρωπο. Αν αυτό δεν μπορείς να το κάνεις ακόμα, τουλάχιστον μη μισήσεις κανέναν. Αλλά ούτε αυτό θα μπορέσεις να το πετύχεις, αν δεν καταφρονήσεις τα πράγματα του κόσμου. Αυτά που διώχνουν την αγάπη από τον άνθρωπο είναι τα εξής: η προσβολή, η ζημία, η συκοφαντία σε θέματα πίστεως ή διαγωγής, τα ξυλοκοπήματα, οι πληγές και τα παρόμοια, που συμβαίνουν είτε στον ίδιο είτε σε κάποιον συγγενή ή φίλο του. Εκείνος λοιπόν που για κάτι απ' αυτά διώχνει την αγάπη, δεν έμαθε ακόμα ποιος είναι ο σκοπός των εντολών του Χριστού. Όλος ο σκοπός των εντολών του Σωτήρος είναι να ελευθερώσουν το νου από την ακράτεια και το μίσος, και να τον οδηγήσουν στην αγάπη Αυτού και του πλησίον. Από αυτή τη διπλή αγάπη γεννιέται το φως της έμπρακτης πνευματικής γνώσεως. Αν «η αγάπη είναι η εκπλήρωση του νόμου του Θεού» (Ρωμ. 13,10), εκείνος που έχει μνησικακία για τον αδελφό και κάνει δόλια σχέδια εναντίον του και τον καταριέται και χαίρεται για κάθε του πτώση, αυτός δεν παραβαίνει άραγε τις εντολές του Θεού και δεν είναι άξιος για την αιώνια κόλαση; Αν «η αγάπη δεν κάνει κακό στον πλησίον» (Ρωμ. 13, 10), εκείνος που φθονεί τον αδελφό και λυπάται για την προκοπή του και με ειρωνείες προσπαθεί να κηλιδώσει την υπόληψή του ή τον επιβουλεύεται με κάποια κακοήθεια, αυτός ο άνθρωπος δεν αποξενώνει άραγε τον εαυτό του από την αγάπη και δεν τον κάνει ένοχο για την αιώνια κρίση; Ο Χριστός δεν θέλει να έχεις εναντίον κανενός ανθρώπου μίσος ή λύπη ή οργή ή μνησικακία οποιασδήποτε μορφής και για οποιοδήποτε πρόσκαιρο πράγμα. Κι αυτό το διακηρύσσουν παντού τα τέσσερα Ευαγγέλια. Όποιος βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του προς οποιονδήποτε άνθρωπο και για οποιοδήποτε σφάλμα του, αυτός δεν αγαπάει καθόλου το Θεό. Γιατί η αγάπη προς το Θεό δεν ανέχεται καθόλου το μίσος κατά του πλησίον. Μην πεις, «Δεν μισώ τον αδελφό μου», τη στιγμή που δεν θέλεις να τον θυμάσαι. Άκουσε τι λέει ο προφήτης Μωυσής. «Μην μισήσεις τον αδελφό σου με τη σκέψη σου. Να τον ελέγξεις όμως, για να μην έχεις την αμαρτία που θα είχες, αν αδιαφορούσες για τη διόρθωσή του» (Λευιτ. 19,17). Η λύπη είναι στενά συνδεδεμένη με τη μνησικακία. Όταν λοιπόν ο νους σκέφτεται το πρόσωπο του αδελφού και αισθάνεται λύπη, είναι φανερό ότι του κρατάει κακία. «Οι δρόμοι όμως των μνησικάκων οδηγούν στον πνευματικό θάνατο» (Παρ. 12, 28), γιατί «ο κάθε μνησίκακος είναι παραβάτης του νόμου» (Παρ. 21, 24). Την ώρα της ειρήνης σου μη θυμάσαι εκείνα που σου είπε ο αδελφός τον καιρό που σε στενοχώρησε - είτε σε σένα κατά πρόσωπο τα είπε, είτε σε άλλον και μετά τα άκουσες - για να μην πέσεις στο πάθος της μνησικακίας. Όταν συνομιλείς με άλλους, πρόσεχε μήπως εξαιτίας της λύπης που διατηρείς ακόμα κρυμμένη μέσα σου, νοθεύσεις τους επαίνους σου για τον αδελφό, αναμειγνύοντας ασυναίσθητα στα λόγια σου την κατηγορία. Χρησιμοποίησε στις συνομιλίες σου αγνό έπαινο για τον αδελφό, και να προσεύχεσαι γι' αυτόν ειλικρινά, σαν να προσεύχεσαι για τον εαυτό σου. Έτσι, πολύ σύντομα θα ελευθερωθείς από το ολέθριο μίσος. Μη θίξεις τον αδελφό σου με υπονοούμενα, μην τυχόν σου ανταποδώσει κι εκείνος τα ίδια και χάσετε έτσι και οι δυο σας την αγάπη. Αν ο αδελφός έσφαλε, υπόδειξέ του το σφάλμα με παρρησία και αγάπη για να διαλύσεις έτσι την αιτία της στενοχώριας και ν' απαλλαγείτε από την ταραχή και τη λύπη. Βλαστήμησε κάποιος; Μη μισήσεις αυτόν, αλλά τη βλασφημία και το δαίμονα που τον έκανε να βλαστημήσει. Αν όμως μισείς αυτόν που βλαστήμησε, μίσησες άνθρωπο και έτσι αθέτησες την εντολή της αγάπης. Ό,τι έκανε εκείνος με το λόγο, το κάνεις εσύ με το έργο. Αν τώρα τηρείς την εντολή, δείξε την αγάπη σου και όσο μπορείς βοήθησέ τον ν' απαλλαγεί από το κακό. Δεν μπορεί μια λογική ψυχή, που τρέφει μίσος εναντίον κάποιου ανθρώπου, να ειρηνεύσει με το Θεό, ο οποίος έχει δώσει τις εντολές. Γιατί εκεί μας λέει: «Αν δεν συγχωρείτε τα σφάλματα των συνανθρώπων σας, ούτε ο Πατέρας σας ο ουράνιος θα συγχωρήσει τα δικά σας σφάλματα» (Ματθ. 6,15). Αν θέλεις να μην ξεπέσεις από την αγάπη του Θεού, ούτε τον αδελφό σου ν' αφήσεις να κοιμηθεί λυπημένο μαζί σου ούτε και συ να κοιμηθείς λυπημένος μαζί του. Πήγαινε, συμφιλιώσου με τον αδελφό σου, και τότε έλα πρόσφερε στο Χριστό το δώρο της αγάπης σου με καθαρή συνείδηση και θερμή προσευχή. Εξέτασε τη συνείδησή σου με κάθε ακρίβεια, μήπως εξαιτίας σου δεν συμφιλιώθηκε ο αδελφός μαζί σου. Τη συνείδηση, που γνωρίζει τις κρυφές σου σκέψεις, μην την καταφρονείς, γιατί έτσι θα σου γίνεται εμπόδιο την ώρα της προσευχής και θα σε κατηγορεί την ώρα του θανάτου σου. Μην αφήσεις τ' αυτιά σου ν' ακούνε τα λόγια όποιου καταλαλεί, ούτε και τα δικά σου λόγια να φτάνουν στ' αυτιά του φιλοκατήγορου, μιλώντας ή ακούγοντας με ευχαρίστηση κατά του πλησίον σου, για να μη χάσεις τη θεία αγάπη και βρεθείς απόκληρος της αιώνιας ζωής. Μη νομίζεις ότι σε αγαπούν εκείνοι που σου μεταφέρουν λόγια, τα οποία σου προξενούν λύπη και μίσος εναντίον του αδελφού, ακόμα κι αν σου φαίνονται ότι λένε αλήθεια. Αυτούς να τους αποστρέφεσαι σαν θανατηφόρα φίδια, ώστε κι εκείνους να σταματήσεις να κατηγορούν και τη δική σου ψυχή ν' απαλλάξεις από την κακία. Τον αδελφό, που τον είχες μέχρι χθες πνευματικό και ενάρετο, μην τον κρίνεις σήμερα ως κακό και πονηρό, επειδή ο διάβολος σ' έβαλε να τον μισήσεις. Εσύ, με την αγάπη που μακροθυμεί, έχοντας στο νου σου τα χθεσινά καλά του, διώξε το σημερινό μίσος της ψυχής. Εκείνον που μέχρι χθες επαινούσες ως καλό και τον εγκωμίαζες ως ενάρετο, μην τον κακολογήσεις σήμερα, επειδή τον μίσησες, έχοντας ως πρόσχημα τον δικό του άσχημο λόγο. Εσύ συνέχισε να τον επαινείς, ακόμα κι αν κυριαρχείσαι από τη λύπη. Μ' αυτόν τον τρόπο εύκολα θα επανέλθεις στη σωτήρια αγάπη. Όταν μας δουν οι δαίμονες να καταφρονούμε τα πράγματα του κόσμου, με σκοπό να μη μισήσουμε για χάρη τους τους ανθρώπους και ξεπέσουμε έτσι από την αγάπη, τότε ξεσηκώνουν εναντίον μας συκοφαντίες, ώστε μην υποφέροντας τη λύπη να μας αναγκάσουν να μισήσουμε τους συκοφάντες. Δεν υπάρχει βαρύτερος πόνος της ψυχής από τη συκοφαντία, είτε στην πίστη συκοφαντείται κάποιος είτε στη διαγωγή. Και κανείς δεν μπορεί να μένει αδιάφορος όταν συκοφαντείται, παρά μόνο εκείνος που στρέφει τα μάτια του στο Θεό, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να μας λυτρώσει από τον κίνδυνο και να φανερώσει στους ανθρώπους την αλήθεια και να παρηγορήσει την ψυχή με την ελπίδα. Όσο εσύ προσεύχεσαι μ' όλη σου την ψυχή για εκείνον που σε συκοφάντησε, τόσο και ο Θεός πληροφορεί για την αθωότητά σου όσους σκανδαλίστηκαν εξαιτίας της συκοφαντίας. Γνήσιος φίλος είναι εκείνος που, στον καιρό του πειρασμού, συμμερίζεται αθόρυβα και ατάραχα τις θλίψεις, τις ανάγκες και τις συμφορές του πλησίον, σαν να είναι δικές του. Μόνο εκείνοι, που τηρούν πιστά τις εντολές του Θεού και γνωρίζουν καλά το βάθος των θείων κριμάτων, δεν εγκαταλείπουν τους φίλους τους, όταν αυτοί δοκιμάζονται με παραχώρηση του Θεού. Όσοι όμως περιφρονούν τις εντολές του Θεού και αγνοούν το βαθύτερο νόημα των δοκιμασιών που ο Θεός επιτρέπει, αυτοί, όταν μεν ο φίλος ευημερεί, απολαμβάνουν μαζί του, ενώ όταν ταλαιπωρείται από τους πειρασμούς, τον εγκαταλείπουν. Κάποτε μάλιστα συμβαίνει να συμμαχούν και με τους εχθρούς του. Οι φίλοι του Χριστού αγαπούν ειλικρινά όλους τους ανθρώπους, δεν αγαπιούνται όμως απ' όλους. Οι φίλοι του κόσμου ούτε αγαπούν όλους, ούτε αγαπιούνται απ' όλους. Και οι μεν φίλοι του Χριστού διατηρούν την αγάπη συνεχώς μέχρι τέλους της ζωής τους, ενώ οι φίλοι του κόσμου την διατηρούν μέχρις ότου συγκρουσθούν μεταξύ τους για πράγματα του κόσμου. Δεν έχει ακόμα τέλεια αγάπη ούτε βαθειά γνώση της θείας πρόνοιας, εκείνος που σε καιρό πειρασμού δεν κάνει υπομονή για όσα λυπηρά του συμβαίνουν, αλλά αποκόβεται από την αγάπη των πνευματικών αδελφών. Μην βιάζεσαι να καταστρέψεις το δεσμό της πνευματικής αγάπης, γιατί δεν έχει μείνει άλλη οδός σωτηρίας για τους ανθρώπους. Φιλαυτία είναι η εμπαθής και παράλογη αγάπη προς το σώμα μας, την οποία αντιμάχεται η αγάπη και η εγκράτεια. Εκείνος που έχει τη φιλαυτία, είναι φανερό ότι έχει όλα τα πάθη. Αρχή όλων των παθών είναι η φιλαυτία, και τέλος η υπερηφάνεια. Εκείνος που την ξερίζωσε, έκοψε μαζί της και όλα τα πάθη. Μην είσαι αυτάρεσκος και δεν θα γίνεις μισάδελφος. Μην είσαι φίλαυτος και θα γίνεις φιλόθεος. Κάθε άνθρωπο πρέπει να τον αγαπάμε με την ψυχή μας. Όμως μόνο στο Θεό να έχουμε την ελπίδα μας, κι Αυτόν μ' όλη μας τη δύναμη να λατρεύουμε. Γιατί όσο μας συντηρεί Εκείνος, και οι φίλοι μας φροντίζουν και οι εχθροί δεν μπορούν να μας βλάψουν. Όταν όμως Εκείνος μας εγκαταλείψει, και οι φίλοι όλοι μας αποστρέφονται και οι εχθροί αποκτούν δύναμη εναντίον μας. Αν εκείνος που έχει όλα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, δεν έχει όμως αγάπη, τίποτα δεν ωφελείται -όπως λέει ο θείος Απόστολος (Α' Κορ. 13, 2)-, άραγε πόση προθυμία και ζήλο οφείλουμε να δείξουμε για να την αποκτήσουμε; Το θυμικό μέρος της ψυχής* χαλιναγώγησέ το με την αγάπη, το επιθυμητικό καταμάρανέ το με την εγκράτεια, και το λογιστικό φτέρωσέ το με την προσευχή. Έτσι το φως του νου δεν θα θαμπωθεί ποτέ. Να καταπονείς το σώμα σου με νηστεία και αγρυπνία, και να καταγίνεσαι ακούραστα με την ψαλμωδία και την προσευχή. Τότε, θα έρθει σε σένα ο αγιασμός της σωφροσύνης και θα σου φέρει την αγάπη. Μη μολύνεις το σώμα σου με αισχρές πράξεις και μη λερώνεις την ψυχή σου με πονηρές σκέψεις. Τότε η ειρήνη του Θεού θα έρθει μέσα σου και θα σου φέρει την αγάπη. Πολλοί βέβαια έχουν πει πολλά για την αγάπη. Αν όμως την αναζητήσεις θα τη βρεις μόνο στους μαθητές του Χριστού, γιατί μόνο αυτοί είχαν για δάσκαλό τους στην αγάπη, την αληθινή Αγάπη, το Χριστό, και έλεγαν: «Αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και να γνωρίζω όλα τα μυστήρια, κι αν έχω όλη τη γνώση, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δεν ωφελούμαι» (Α' Κορ. 13, 2). Εκείνος λοιπόν που απέκτησε την αγάπη, απέκτησε τον ίδιο το Θεό, γιατί «ο Θεός είναι αγάπη» (Α' Ιω. 4,16). Σ' Αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες. Αμήν Σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία, η ψυχή αποτελείται από τα εξής τρία μέρη: α) Το θυμικό (συναίσθημα), του οποίου αμαρτήματα είναι το μίσος, ο φθόνος, η ασπλαχνία κ.τ.ό. β) Το επιθυμητικό (βούληση), του οποίου αμαρτήματα είναι η φιλαργυρία, η γαστριμαργία και όλα τα σαρκικά πάθη. γ) Το λογιστικό (νους), του οποίου αμαρτήματα είναι η απιστία, η αίρεση, η βλασφημία, η υπερηφάνεια κ.τ.ό. Η υγεία της ψυχής εξαρτάται από την αρμονία στη σχέση και λειτουργία των τριών αυτών μερών της.  Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ "Η ΑΓΑΠΗ" Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2009

Αληθώς Ανέστη

 

 ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ Ιωάννης Α', αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ο Χρυσόστομος, όπως επονομάστηκε για την απαράμιλλη ευγλωττία του, είναι η εξοχότερη εκκλησιαστική μορφή όλης της οικουμένης από τη μεταποστολική εποχή μέχρι σήμερα.

Γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Συρίας γύρω στα 350. Παιδαγωγήθηκε άριστα από την ενάρετη μητέρα του Ανθούσα και μορφώθηκε άρτια από τους έγκριτους δασκάλους του φιλόσοφο Ανδραγάθιο και ρήτορα Λιβάνιο. Μετά τη φοίτησή του στη Θεολογική Σχολή της Αντιόχειας, έζησε ασκητικά για οκτώ χρόνια. Το 381 χειροτονήθηκε διάκονος από τον άγιο Μελέτιο Αντιοχείας, τον ομολογητή, και πέντε χρόνια αργότερα πρεσβύτερος από τον άγιο Φλαβιανό Αντιοχείας.

Ύστερ' από δεκαεξάχρονη εκκλησιαστική δράση στη γενέτειρά του, κλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της οποίας διαδέχθηκε το 398, παρά τη θέλησή του, τον άγιο Νεκτάριο.

Σύντομα, συγκροτώντας επιτελείο εκλεκτών συνεργατών (Πρόκλος, Ηρακλείδης, Κασσιανός, Ολυμπιάς κ.ά.), επιδόθηκε με φλογερό ζήλο σ' ένα πολύπλευρο έργο, εκκλησιαστικό και φιλανθρωπικό - κήρυγμα, διδαχή, ανάπτυξη της ιεραποστολής, αναμόρφωση της λατρευτικής ζωής, ηθική εξύψωση του κλήρου, διοργάνωση της κοινωνικής πρόνοιας.

Τόσο η ανακαινιστική δραστηριότητά του όσο και το "χρυσό στόμα" του έκαναν το λαό να τον αγαπήσει με πάθος και να γεμίζει ασφυκτικά τους ναούς, για ν' ακούσει τα συναρπαστικά κηρύγματά του. Η ελεγκτική γλώσσα του, όμως, που δεν χαριζόταν ούτε στο παλάτι, δημιούργησε πολλούς εχθρούς. Αυτοί συνασπίστηκαν εναντίον του και, με κύριο μοχλό τη ματαιόδοξη αυτοκράτειρα Ευδοξία, πέτυχαν την εκτόπισή του το 404. Πέθανε εξόριστος το 407 στα Κόμανα του Πόντου. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν. αμήν».

Από την πλουσιότατη συγγραφική παραγωγή του ιερού Χρυσοστόμου ξεχωρίζουν οι υπέροχες ομιλίες του, στις οποίες αναλύει με σαφήνεια και πειστικότητα ζητήματα ηθικά, κοινωνικά, ερμηνευτικά, δογματικά.

Λαμπρά δείγματα της εκπληκτικής ρητορείας του κορυφαίου ιεράρχη είναι και τα ακόλουθα αποσπάσματα από διάφορες ομιλίες του, όπου, με επιχειρηματολογία αμάχητη, απαντά πειστικά σ' όσους αμφισβητούν την ανάσταση του Χριστού, για να διακηρύξει στο τέλος θριαμβευτικά ότι «αληθώς ανέστη» ο Κύ­ριος!

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

Αληθώς  Ανέστη

Η ΠΛΑΝΗ πάντα αυτοκαταστρέφεται και, χωρίς να το θέλει, στηρίζει σε όλα την αλήθεια. Πρόσεξε: Έπρεπε ν' αποδειχθεί ότι ο Χριστός πέθανε και τάφηκε και αναστήθηκε. Ε, λοιπόν, όλα αυτά τα κατοχυρώνουν οι ίδιοι οι εχθροί! Εφόσον έφραξαν με το βράχο και σφράγισαν και φρούρησαν τον τάφο, δεν ήταν δυνατό να γίνει καμιά κλοπή. Αφού όμως, μολονότι δεν έγινε κλοπή, ο τάφος βρέθηκε άδειος, είναι ολοφάνερο και αναντίρρητο πως ο Χριστός αναστήθηκε. Είδες πώς, και μη θέλοντας, στηρίζουν την αλήθεια;

Αλλά και πότε θα Τον έκλεβαν οι μαθητές; Το Σάββατο; Μα αφού δεν επιτρεπόταν από το νόμο ούτε να κυκλοφορήσουν. Κι αν υποθέσουμε ότι θα παραβίαζαν το νόμο του Θεού, πώς θα τολμούσαν αυτοί, οι τόσο δειλοί, να βγουν έξω απ' το σπίτι; Και με ποιο θάρρος θα ριψοκινδύνευαν για ένα νεκρό; Προσμένοντας ποιαν ανταπόδοση; Ποιαν αμοιβή;

Και στ' αλήθεια, που στηρίζονταν; Στη δεινότητα του λόγου τους; Αλλά ήταν απ' όλους αμαθέστεροι. Στα πολλά τους πλούτη; Αλλά δεν είχαν ούτε ραβδί ούτε υποδήματα. Μήπως στην ένδοξη καταγωγή τους; Αλλά ήταν οι ασημότεροι του κόσμου. Μήπως στο πλήθος τους; Αλλά δεν ξεπερνούσαν τους έντεκα, που κι αυτοί σκόρπισαν.

Αν ο κορυφαίος τους φοβήθηκε το λόγο μιας υπηρετριούλας, κι αν όλοι οι άλλοι, όταν είδαν το Διδάσκαλό τους δεμένο, σκόρπισαν και διαλύθηκαν, πώς θα τους περνούσε καν από το νου να τρέξουν στα πέρατα της οικουμένης και να φυτέψουν πλαστό κήρυγμα αναστάσεως; Αφού φοβήθηκαν τη γυναικεία απειλή και τη θέα μόνο των δεσμών, πώς θα μπορούσαν να τα βάλουν με βασιλιάδες και άρχοντες και λαούς, όπου ξίφη και τηγάνια και καμίνια και μύριοι θάνατοι κάθε μέρα, αν δεν είχαν απολαύσει και οικειωθεί τη δύναμη και την έλξη του Αναστημένου;

Αλλά σ' αυτά πρέπει να επανέλθουμε. Ας ξαναρωτήσουμε τώρα τους Εβραίους: Πώς έκλεψαν, ανόητοι, το σώμα του Χριστού οι μαθητές; Επειδή η αλήθεια είναι λαμπρή και ολοφάνερη, το εβραϊκό ψέμα δεν μπορεί ούτε σαν σκιά να σταθεί. Πώς θα το έκλεβαν; Πέστε μου! Μήπως δεν ήταν σφραγισμένος ο τάφος; Δεν τον έζωναν τόσοι φρουροί και στρατιώτες και Ιουδαίοι, που υποψιάζονταν και αγρυπνούσαν και πρόσεχαν;

Μα και για ποιο λόγο θα το έκλεβαν; Για να πλάσουν το δόγμα της Αναστάσεως; Και πώς τους ήρθε να πλάσουν κάτι τέτοιο αυτοί, οι δειλοί; Και πώς κύλησαν τον ασφαλισμένο βράχο; Πώς ξέφυγαν από τόσους άγρυπνους και άγριους φρουρούς;

Πρόσεξε όμως πώς, με όσα κάνουν οι Εβραίοι, πιάνονται πάντα στα ίδια τους τα δίχτυα. Να, αν δεν πήγαιναν στον Πιλάτο κι αν δεν ζητούσαν την κουστωδία, πιο εύκολα θα μπορούσαν να λένε τέτοια ψέματα, οι αδιάντροποι. Μα τώρα όχι. (Υπήρχε η κουστωδία. Κανείς δεν μπορούσε να γλυτώσει από την άγρυπνη προσοχή της κι από τα ξίφη της). Κι έπειτα, γιατί να μην κλέψουν το σώμα νωρίτερα; Ασφαλώς, αν είχαν σκοπό να κάνουν κάτι τέτοιο, θα το έκαναν όταν δεν υπήρχε ακόμα φρουρά στον τάφο, τότε που ήταν και ακίνδυνο και σίγουρο, δηλαδή την πρώτη νύχτα - γιατί το Σάββατο πήγαν οι Εβραίοι στον Πιλάτο και ζήτησαν την κουστωδία και φρούρησαν τον τάφο, ενώ την πρώτη νύχτα δεν ήταν κανένας εκεί. Και, βέβαια, δεν τους έμελε που τα έκαναν αυτά σε μέρα Σαββάτου, παρά την απαγόρευση του μωσαϊκού νόμου. Βλέπετε, μόνο ένα πράγμα είχαν στο νου τους, το πώς με κάθε πανουργία θα πετύχουν το σκοπό τους. Αυτό όμως ήταν δείγμα τόσο έσχατης μωρίας όσο και συνταρακτικού φόβου. Γιατί, άραγε, Τον φοβούνταν νεκρό εκείνοι, που Τον έπιασαν ζωντανό; Αλλά η πέτρα και η σφραγίδα και η φρουρά, που δεν μπόρεσαν να Τον κρατήσουν, τοποθετήθηκαν, για να μάθουν οι Εβραίοι ότι με τη θέλησή Του έπαθε όσα έπαθε. Με όλα αυτά ένα μόνο επιτυγχάνεται, να γίνει δημόσια γνωστή η ταφή, κι έτσι να πιστέψουν οι άνθρωποι στην Ανάσταση.

Και τί γύρευαν στο έδαφος τα σουδάρια, τα ποτισμένα με τη σμύρνα, που βρήκαν, τυλιγμένα μάλιστα, ο Πέτρος και οι άλλοι απόστολοι; Είχε πάει πρώτη η Μαγδαληνή Μαρία. Κι όταν γύρισε και διηγήθηκε τα θαυμαστά γεγονότα στους αποστόλους, εκείνοι, χωρίς καθυστέρηση, τρέχουν αμέσως στο μνημείο και βλέπουν κάτω τα οθόνια. Αυτό ήταν σημείο Αναστάσεως. Γιατί αν ήθελαν κάποιοι να Τον κλέψουν, δεν θα Τον έκλεβαν βέβαια γυμνό. Αυτό θα ήταν όχι μόνο ατιμωτικό, άλλα και ανόητο. Δεν θα κοίταζαν να ξεκολλήσουν τα σουδάρια, να τα τυλίξουν με επιμέλεια και να τα βάλουν τακτοποιημένα σ' ένα μέρος. Αλλά τί θα έκαναν; Θ' άρπαζαν όπως-όπως το σώμα και θα 'φευγαν γρήγορα.

Γι' αυτό, άλλωστε, πρωτύτερα ο ευαγγελιστής Ιωάννης είπε, ότι τον έθαψαν με πολλή σμύρνα, που κολλάει τα οθόνια πάνω στο σώμα, όπως το μολύβι στα μέταλλα, και δεν ήταν καθόλου εύκολο να ξεκολλήσουν. ώστε, όταν ακούσεις ότι τα σουδάρια βρέθηκαν μόνα τους, να μην πιστέψεις εκείνους που λένε ότι Τον έκλεψαν. Θα πρέπει να ήταν βέβαια πολύ ηλίθιος ο κλέφτης, για να σπαταλήσει σ' ένα περιττό πράγμα τόση προσπάθεια. Για ποιο σκοπό θ' άφηνε τα σουδάρια; Και πώς ήταν δυνατό να ξεφύγει την ώρα που θα έκανε αυτή τη δουλειά; Γιατί ασφαλώς θα ξόδευε πολύ χρόνο, και ήταν φυσικό, καθυστερώντας, να συλληφθεί επ' αυτοφώρω.

Αλλά και τα οθόνια γιατί κείτονται χωριστά από το σουδάριο, τυλιγμένο μάλιστα; Για να βεβαιωθείς, ότι δεν ήταν έργο βιαστικών ούτε ανήσυχων κλεφτών το να τοποθετήσουν χωριστά εκείνα και χωριστά τούτο τυλιγμένο. Κι από δω λοιπόν αποδεικνύεται απίθανη η κλοπή. Άλλωστε, και οι ίδιοι οι Εβραίοι τα σκέφτηκαν όλα τούτα, και γι' αυτό έδωσαν χρήματα στους φρουρούς λέγοντας: "Πείτε εσείς πως Τον έκλεψαν, κι εμείς θα τα κανονίσουμε με τον ηγεμόνα".

Υποστηρίζοντας πως οι μαθητές Τον έκλεψαν, επικυρώνουν και μ' αυτό πάλι την Ανάσταση, γιατί έτσι ομολογούν, πάντως, ότι το σώμα δεν ήταν εκεί. Όταν όμως αυτοί οι ίδιοι βεβαιώνουν ότι το σώμα δεν ήταν εκεί, ενώ από την άλλη μεριά η κλοπή αποδεικνύεται αναλήθευτη και απίθανη από τη σχολαστική φρούρηση και τις σφραγίδες του τάφου και τα οθόνια και το σουδάριο και τη δειλία των μαθητών, αναμφισβήτητα προβάλλει κι από τα δικά τους τα λόγια η απόδειξη της Αναστάσεως.

Ρωτάνε όμως πολλοί: Γιατί, μόλις αναστήθηκε, να μη φανερωθεί αμέσως στους Ιουδαίους; Αυτός ο λόγος είναι περιττός. Αν υπήρχε ελπίδα να τους ελκύσει στην πίστη, δεν θ' αμελούσε να φανερωθεί σε όλους.

Το ότι δεν υπήρχε όμως τέτοια ελπίδα, το απέδειξε η ανάσταση του Λαζάρου: Αν και ήταν ήδη τέσσερις μέρες νεκρός και είχε αρχίσει να μυρίζει και να σαπίζει, τον ανέστησε μπροστά στα μάτια όλων. Ωστόσο, όχι μόνο δεν πίστεψαν, άλλα κι εξαγριώθηκαν εναντίον του Χριστού τόσο, που ήθελαν να σκοτώσουν και Αυτόν και το Λάζαρο.

Αφού λοιπόν, όταν ανέστησε άλλον, όχι μόνο δεν πίστεψαν, αλλά κι εξαγριώθηκαν εναντίον Του, αν τους φανερωνόταν όταν αναστήθηκε ο ίδιος, δεν θα εξαγριώνονταν πολύ περισσότερο, τυφλωμένοι από το μίσος και την απιστία τους;

Αλλά για ν' αφοπλίσει τον άπιστο από κάθε αμφιβολία, όχι μόνο σαράντα ολόκληρες μέρες εμφανιζόταν στους μαθητές Του, κι έτρωγε μάλιστα μαζί τους, αλλά παρουσιάστηκε και σε πάνω από πεντακόσιους αδελφούς, δηλαδή σε πλήθος ολόκληρο. Στο Θωμά μάλιστα, που δυσπιστούσε, έδειξε τα σημάδια από τα καρφιά και το τραύμα από τη λόγχη.

Και γιατί, λένε, να μην κάνει μετά την Ανάστασή Του μεγάλα κι εντυπωσιακά θαύματα, αλλά μόνο έφαγε και ήπιε; Γιατί η ίδια η Ανάσταση ήταν το μέγιστο θαύμα, και η πιο ισχυρή απόδειξη της Αναστάσεως ήταν ότι έφαγε και ήπιε.

Μα, για σκέψου, αν οι απόστολοι δεν έβλεπαν το Χριστό αναστημένο, πώς τους ήρθε να φανταστούν ότι θα κυριέψουν την οικουμένη; Μήπως τρελάθηκαν, ώστε να νομίζουν ότι θα κατόρθωναν κάτι τέτοιο;

Αν όμως ήταν στα λογικά τους, όπως έδειξαν και τα πράγματα, πώς, χωρίς αξιόπιστα τεκμήρια από τους ουρανούς και χωρίς θεία δύναμη, πώς, πες μου, θ' αποφάσιζαν να βγουν σε τόσους πολέμους, να τα βάλουν με στεριές και θάλασσες και, δώδεκα όλοι κι όλοι, ν' αγωνιστούν με τόση γενναιότητα, για να μεταβάλουν όλης της οικουμένης τα έθνη, που ήταν τόσα χρόνια νεκρωμένα από την αμαρτία;

Κι αν ακόμα ήταν ένδοξοι και πλούσιοι και δυνατοί και μορφωμένοι, ούτε τότε θα ήταν λογικό να ξεσηκωθούν για τόσο μεγαλεπήβολα σχέδια, αλλά θα είχε επιτέλους κάποιο λόγο η προσδοκία τους. Αυτοί όμως είχαν περάσει τη ζωή τους άλλοι στις λίμνες, άλλοι κατασκευάζοντας σκηνές και άλλοι στα τελωνεία. Απ' αυτά τα επαγγέλματα δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα πιο άσχετο και με τη φιλοσοφία και με το να πείσεις κάποιον να σκέφτεται ανώτερα, όταν μάλιστα δεν έχεις να του επιδείξεις ανάλογο προηγούμενο. Πολύ περισσότερο που οι απόστολοι όχι μόνο δεν είχαν ανάλογα παραδείγματα από το παρελθόν ότι θα επικρατήσουν, αλλ' απεναντίας είχαν παραδείγματα, και μάλιστα πρόσφατα, ότι δεν θα επικρατήσουν.

Πολλοί είχαν επιχειρήσει τον καιρό εκείνο να επιβάλουν καινούργιες διδασκαλίες, αλλ' απέτυχαν. Και όχι με δώδεκα ανθρώπους, μα με πολλούς. Ο Θευδάς κι ο Ιούδας, π.χ., έχοντας πλήθη ανθρώπων, χάθηκαν μαζί με τους οπαδούς τους*.

Ο φόβος εκείνος θα ήταν αρκετός για να τους δι­δάξει. Αλλ' ας υποθέσουμε ότι περίμεναν να κυριαρχήσουν. Με ποιες ελπίδες θα έμπαιναν σε τέτοιους κινδύνους, αν δεν ατένιζαν τα μελλοντικά αγαθά; Τί κέρδος προσδοκούσαν, με το να οδηγήσουν όλους σ' έναν που πέθανε και δεν αναστήθηκε, καθώς ισχυρίζονται οι εχθροί; Αν τώρα άνθρωποι, που πίστεψαν στη βασιλεία των ουρανών και στ' αμέτρητα αγαθά, δύσκολα δέχονται να κινδυνέψουν, πώς εκείνοι θα υπέμεναν τα πάνδεινα μάταια, ή μάλλον για κακό τους; Γιατί αν δεν έγινε η Ανάσταση κι αν ο Χριστός δεν ανέβηκε στον ουρανό, τότε, προσπαθώντας να τα πλάσουν όλ' αυτά και να πείσουν τους άλλους, έμελλαν οπωσδήποτε να προκαλέσουν την οργή του Θεού και να περιμένουν μύριους κεραυνούς από τον ουρανό.

Άλλωστε, κι αν ακόμα είχαν μεγάλη προθυμία όσο ζούσε ο Χριστός, αυτή θα έσβηνε μόλις Εκείνος πέθανε. Αν δεν Τον έβλεπαν αναστημένο, τί θα ήταν ικανό να τους βγάλει σ' εκείνο τον πόλεμο; Αν δεν είχε αναστηθεί, όχι μόνο δεν θα ριψοκινδύνευαν γι' Αυτόν, μα θα Τον θεωρούσαν απατεώνα. Γιατί τους είχε βεβαιώσει ότι θ' αναστηθεί ύστερ' από τρεις ημέρες και τους είχε υποσχεθεί τη βασιλεία των ουρανών. Τους είχε πει ακόμα ότι θα λάβουν το Άγιο Πνεύμα, θα κυριαρχήσουν στην οικουμένη και τόσα άλλα υπερφυσικά και ουράνια. Όσο κι αν Τον πίστευαν ζωντανό, πεθαμένο δεν θα Τον υπάκουαν φυσικά, αν δεν Τον έβλεπαν αναστημένο.

Και με το δίκιο τους, γιατί θα έλεγαν: "Βεβαίωσε ότι σε τρεις ημέρες θ' αναστηθεί, και δεν αναστήθηκε. Υποσχέθηκε να μας στείλει Πνεύμα Άγιο, και δεν Το έστειλε. Πώς λοιπόν να Τον πιστέψουμε για τα μελλοντικά, αφού διαψεύδονται τα τωρινά;".

Αλλά για πες μου, σε παρακαλώ, για ποιο λόγο, χωρίς ν' αναστηθεί, διαλαλούσαν πως αναστήθηκε; Γιατί, λέει, τον αγαπούσαν. Μα το λογικό θα ήταν να τον μισούν τώρα, επειδή τους εξαπάτησε και τους πρόδωσε. Ενώ τους ξεμυάλισε με χίλιες δυο ελπίδες και τους χώρισε απ' τα σπίτια τους κι απ' τους γονείς τους κι απ' όλα, ενώ επιπλέον ξεσήκωσε και ολόκληρο το ιουδαϊκό έθνος εναντίον τους, ύστερα τους πρόδωσε. Κι αν μεν ήταν από αδυναμία, θα Τον συγχωρούσαν. Τώρα όμως ήταν σωστό κακούργημα: Έπρεπε να τους είχε πει την αλήθεια και όχι να τους υποσχεθεί τον ουρανό, αφού ήταν θνητός.

Ώστε λοιπόν ήταν φυσικό να κάνουν το εντελώς αντίθετο: Να κηρύσσουν την απάτη και να Τον λένε απατεώνα και μάγο! Έτσι θα γλύτωναν κι από τους κινδύνους κι από τους πολέμους των αντιπάλων. Όλοι ξέρουν, ότι οι Ιουδαίοι αναγκάστηκαν να δωροδοκήσουν τους στρατιώτες, για να πουν ότι έκλεψαν το σώμα. Αν λοιπόν πήγαιναν οι ίδιοι οι μαθητές κι έλεγαν; "Εμείς το κλέψαμε, δεν αναστήθηκε", πόσες τιμές δεν θ' απολάμβαναν; Ώστε ήταν στο χέρι τους και να τιμηθούν και να στεφανωθούν! Ε, λοιπόν, δεν αναρωτιέσαι, γιατί ν' ανταλλάξουν όλ' αυτά με τις ατιμίες και τους κινδύνους, αν δεν ήταν μια θεία δύναμη που τους βεβαίωνε, δυνατότερη απ' όλ' αυτά τα γήινα αγαθά;

Κι αν, με όσα είπαμε ως τώρα, δεν σε πείσαμε, σκέψου και τούτο: Έστω ότι δεν είχε γίνει η Ανάσταση. Κι αν ακόμα οι απόστολοι ήταν αποφασισμένοι να διδάξουν τον κόσμο, για κανένα λόγο δεν θα κήρυσσαν στ' όνομά Του. Γιατί είναι γνωστό, πως όλοι μας δεν θέλουμε ούτε τα ονόματα ν' ακούσουμε όσων μας εξαπάτησαν. Άλλωστε, γιατί θα χρησιμοποιούσαν τ' όνομά Του; Ελπίζοντας να επικρατήσουν μ' αυτό; Μα θα έπρεπε να περιμένουν το αντίθετο, γιατί, κι αν έμελλαν να κυριαρχήσουν, θα χάνονταν, φέρνοντας στη μέση το όνομα ενός απατεώνα.

Ας θυμηθούμε πως η αγάπη των μαθητών στο Διδάσκαλο, ενώ ζούσε ακόμα, μαραινόταν σιγά-σιγά από το φόβο του επικείμενου μαρτυρίου. Όταν τους μίλησε για τα δεινά που θ' ακολουθούσαν και το σταυρό, πάγωσαν από το φόβο τους κι έσβησαν τελείως. Ένας μάλιστα δεν ήθελε ούτε καν να Τον ακο­λουθήσει στην Ιουδαία, επειδή άκουσε για κινδύνους και για θανάτους. Αν μαζί με το Χριστό φοβόταν το θάνατο, χωρίς Αυτόν και τους άλλους μαθητές, δηλαδή μόνος του, πώς θ' αποτολμούσε;

Ύστερα, πίστευαν πως θα πεθάνει μεν, αλλά και πως θ' αναστηθεί. Κι όμως, υπέφεραν τόσο. Αν δεν Τον έβλεπαν αναστημένο, πώς δεν θα εξαφανίζονταν και δεν θα ζητούσαν ν' ανοίξει η γη να τους καταπιεί, από την απελπισία τους για την απάτη κι από τη φρίκη για όσα τους περίμεναν; Θ' αντιμετώπιζαν τώρα την κατακραυγή για την αδιαντροπιά τους. Τί θα είχαν να πουν; Το πάθος το ήξερε όλο ο κόσμος: Τον κρέμασαν σε ψηλό ικρίωμα, μέρα μεσημέρι, μέσα στην πρωτεύουσα και στην πιο μεγάλη γιορτή, τότε που κανένας δεν ήταν δυνατό ν' απουσιάζει.

Την Ανάσταση όμως δεν την είδε κανείς από τους άλλους. Κι αυτό δεν ήταν μικρό εμπόδιο για να τους πείσουν. Πώς λοιπόν θα μπορούσαν να βεβαιώσουν στεριά και θάλασσα για την Ανάσταση; Και γιατί, πες μου, αφού σώνει και καλά ήθελαν να το κάνουν αυτό, δεν εγκατέλειπαν την Ιουδαία αμέσως, να πάνε στις ξένες χώρες; Αλλά δεν θαυμάζεις που έπεισαν πολλούς και μέσα στην Ιουδαία;

Είχαν την τόλμη να παρουσιάσουν τα τεκμήρια της Αναστάσεως στους ίδιους τους φονιάδες, σ' εκείνους που Τον σταύρωσαν και Τον έθαψαν, στην ίδια την πόλη όπου αποτολμήθηκε το φοβερό κακούργημα. Ώστε και όλοι οι έξω ν' αποστομωθούν. Γιατί όταν οι σταυρωτές γίνονται πιστοί, τότε και η παρανομία της σταυρώσεως βεβαιώνεται και η απόδειξη της Αναστάσεως λάμπει.

Για να πιστεύουν τα πλήθη, σημαίνει πως οι μαθητές έκαναν θαύματα. Αν όμως δεν αναστήθηκε και έμεινε νεκρός, πώς οι απόστολοι θαυματουργούσαν στ' όνομά Του; Πώς πάλι, αν δεν έκαναν θαύματα, έπειθαν; Και αν μεν έκαναν -και βέβαια έκαναν- είχαν Θεού δύναμη. Αν όμως δεν έκαναν, και μολαταύτα κυριαρχούσαν παντού, αυτό θα ήταν θαύμα ακόμα πιο αξιοθαύμαστο. Θα ήταν το μέγιστο θαύμα, αν χωρίς θαύματα διέσχιζαν και κυρίευαν την οικουμένη δώδεκα φτωχοί κι αγράμματοι άνθρωποι.

Ασφαλώς, ούτε με τα πλούτη ούτε με τη σοφία τους επικράτησαν οι ψαράδες. Ώστε, και χωρίς να θέλουν, κηρύσσουν, ότι μέσα τους ενεργούσε η θεία δύναμη της Αναστάσεως. Γιατί είναι τελείως αδύνατο, ανθρώπινη δύναμη να κατορθώσει ποτέ τέτοια εκπληκτικά πράγματα.

Προσέξτε με πολύ εδώ, γιατί αυτά είναι αναμφισβήτητες αποδείξεις της Αναστάσεως. Γι' αυτό και θα επαναλάβω πάλι: Αν δεν αναστήθηκε, πώς έγιναν αργότερα στ' όνομά Του μεγαλύτερα θαύματα; Κανείς, βέβαια, δεν κάνει μετά το θάνατό του μεγαλύτερα θαύματα απ' όσα όταν ζούσε. Ενώ εδώ, μετά το θάνατο του Χριστού, γίνονται θαύματα μεγαλύτερα και ως προς τον τρόπο και ως προς τη φύση: Ως προς τη φύση ήταν μεγαλύτερα, γιατί ποτέ η σκιά του Χριστού δεν θαυματούργησε. Ενώ οι σκιές των αποστόλων έκαναν πολλά θαύματα. Ως προς τον τρόπο πάλι ήταν μεγαλύτερα, επειδή τότε μεν ο ίδιος ο Κύριος πρόσταζε και θαυματουργούσε, μετά τη Σταύρωση όμως και την Ανάστασή Του, οι δούλοι Του, επικαλούμενοι απλά το σεβάσμιο και άγιο όνομά Του, μεγαλύτερα και εκπληκτικότερα επιτελούσαν. Έτσι δοξαζόταν κι ακτινοβολούσε πιο πολύ η δύναμή Του.

Γι' αυτό οι άγιοι Πατέρες όρισαν να διαβάζονται, αμέσως μετά το Σταυρό και την Ανάστασή Του, οι «Πράξεις», που περιγράφουν τα θαύματα των αποστόλων και κατεξοχήν επικυρώνουν την Ανάσταση, για να έχουμε σαφή και αναμφισβήτητη της Αναστάσεως την απόδειξη: Δεν Τον είδες αναστημένο με τα μάτια του σώματος; Αλλά Τον βλέπεις με τα μάτια της πίστεως. Δεν Τον είδες ούτε με τα μάτια τούτα; Θα Τον δεις με τα θαύματα εκείνα. Των θαυμάτων η επίδειξη σε χειραγωγεί στης Αναστάσεως την απόδειξη.

Θέλεις όμως να δεις και τώρα θαύματα; Θα σου δείξω. Και μάλιστα πιο μεγάλα από τα προηγούμενα: Όχι έναν νεκρό ν' ανασταίνεται, όχι έναν τυφλό να ξαναβλέπει, αλλά τη γη ολόκληρη να εγκαταλείπει το σκοτάδι της πλάνης.

Μέγιστη απόδειξη της Αναστάσεως είναι ότι ο σφαγμένος Χριστός έδειξε μετά το θάνατο τόση δύναμη, ώστε έπεισε τους ζωντανούς να περιφρονήσουν και πατρίδα και σπίτι και φίλους και συγγενείς και την ίδια τη ζωή τους για χάρη Του, και να προτιμήσουν μαστιγώσεις και κινδύνους και θάνατο. Αυτά δεν είναι κατορθώματα νεκρού κλεισμένου στον τάφο, αλλ' αναστημένου και ζωντανού.

Πρόσεξε, παρακαλώ: Οι απόστολοι, όταν μεν ζούσε ο Διδάσκαλος, από το φόβο τους Τον πρόδωσαν κι εξαφανίστηκαν όλοι. Ο Πέτρος μάλιστα Τον αρνήθηκε με όρκο τρεις φορές. Όταν όμως πέθανε ο Χριστός, αυτός που Τον αρνήθηκε τρεις φορές και πανικοβλήθηκε μπροστά σε μιαν υπηρετριούλα, τόσο απότομα άλλαξε, ώστε ν' αψηφήσει ολόκληρο λαό, και μες στη μέση του Ιουδαϊκού όχλου να διακηρύξει πως ο σταυρωμένος και θαμμένος Ιησούς αναστήθηκε την τρίτη μέρα και ανέβηκε στα ουράνια. Και τα κήρυξε όλ' αυτά χωρίς να υπολογίσει τη φοβερή μανία των εχθρών και τις συνέπειες.

Πού βρήκε αυτό το θάρρος; Πού αλλού; Στην Ανάσταση! Τον είδε και συνομίλησε μαζί Του και άκουσε για τα μελλοντικά αγαθά, κι έτσι πήρε δύναμη να πεθάνει γι' Αυτόν και να σταυρωθεί με το κεφάλι προς τα κάτω.

Μα το πιο σπουδαίο είναι πως όχι μόνο ο Πέτρος και ο Παύλος και οι άλλοι απόστολοι, αλλά και ο Ιγνάτιος, που ούτε Τον είδε ποτέ ούτε απόλαυσε τη συντροφιά Του, έδειξε τόσο ζήλο για χάρη Του, ώστε Του πρόσφερε θυσία την ίδια τη ζωή του.

Και μόνο ο Ιγνάτιος και οι απόστολοι; Και γυναίκες καταφρονούν το θάνατο, που, πριν αναστηθεί ο Χριστός, ήταν φοβερός κι αποτρόπαιος ακόμα και σε άνδρες, και μάλιστα αγίους.

Ποιος τους έπεισε όλους αυτούς να περιφρονήσουν την παρούσα ζωή; Φυσικά, δεν είναι κατόρθωμα ανθρώπινης δυνάμεως το να πεισθούν τόσες μυριάδες, όχι μόνο ανδρών, αλλά και γυναικών και παρθένων και μικρών παιδιών, να πεισθούν, λέω, να θυσιάσουν την παρούσα ζωή, να τα βάλουν με θηρία, να περιγελάσουν τη φωτιά, να καταπατήσουν κάθε είδος τιμωρίας και να ποθήσουν μόνο τη μέλλουσα ζωή!

Και ποιος, παρακαλώ, τα κατόρθωσε όλ' αυτά; Ένας νεκρός; Αλλά τόσοι νεκροί υπήρξαν, και κανένας τους δεν έκανε τέτοια πράγματα. Μήπως ήταν μάγος και αγύρτης; Πλήθος μάγοι και αγύρτες και πλάνοι πέρασαν, αλλά ξεχάστηκαν όλοι, χωρίς ν' αφήσουν το παραμικρό ίχνος. μαζί με τη ζωή τους έσβησαν κι οι μαγγανείες τους. Η φήμη όμως κι η δόξα κι οι πιστοί του Χριστού κάθε μέρα αυξάνουν κι απλώνονται σ' όλη την οικουμένη.

Οι άπιστοι φρίττουν και οι πιστοί διακηρύττουν:

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!

*  Οι σχετικές πληροφορίες αντλούνται από το λόγο του έντιμου Φαρισαίου Γαμαλιήλ στο μεγάλο συνέδριο του Ισραήλ: "Πριν από λίγο καιρό ξεσηκώθηκε ο Θευδάς κι έκανε τον σπουδαίο, και πήγαν μαζί του περίπου τετρακόσιοι άντρες. Αυτός σκοτώθηκε, όλοι οι οπαδοί του διαλύθηκαν και το κίνημά του έσβησε. Ύστερα ξεσηκώθηκε ο Ιούδας ο Γαλιλαίος και παρέσυρε στην επανάστασή του λαό πολύ. Κι εκείνος χάθηκε κι οι οπαδοί του όλοι διασκορπίστηκαν" (βλ. Πράξ. 5:36-37).

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
"ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ"
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ  

Τὸ φῶς τῆς ἐσταυρωμένης Ἀγάπης

       

   Μεγάλη Παρασκευή. Πένθος βα­θὺ καὶ ἱερὸ στὶς ἐκκλησίες. Καθὼς ἀ­­­τενίζουμε σιωπηλοὶ τὸν ἐσταυρωμένο Κύριο, τὸν Βασιλέα τῆς ­δόξης, ὑψωμένο στὸν Τίμιο Σταυρό Του μὲ ἁ­­­­πλωμένα τὰ ἄχραντα χέρια Του, ­ἔρχεται στὸ νοῦ μας μιὰ λέξη μοναδική: «ΑΓΑΠΗ».
   Ναί! Εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος ἡ ­μεγάλη μας Ἀγάπη. Ποὺ μᾶς τὴν ἀπέδειξε καὶ τὴν ὑπέγραψε «βαφαῖς ἐρυθραῖς», μὲ τὸ πορ­φυρένιο πάντιμο Αἷμα Του πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ Του. Καὶ τὴν ἀκτινοβόλησε μὲ μοναδικὴ λάμψη.
   Αὐτὴ ἡ ἀγάπη εἶναι ποὺ ἔκαμε τὸν Κύριο νὰ ὑπακούει ἀπόλυτα στὸ θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατέρα Του. Νὰ ἀφήνει τὰ οὐράνια σκηνώματα καὶ νὰ ἔρχεται νὰ ζήσει ἀνάμεσά μας, νὰ περπατήσει στὴ μολυσμένη γῆ μας, νὰ ἀναστραφεῖ μὲ μᾶς τοὺς ἀποστατημένους καὶ ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους. Καὶ μὲ τὴ γλυκύφθογγο καὶ φωτιστικὴ διδασκαλία Του, μὲ τὰ ἀναρίθμητα θαύματά Του καὶ προπαντὸς μὲ τὸ πανάγιο παράδειγμα τῆς ἀναμαρτήτου ἀναστροφῆς Του νὰ μᾶς ἀνοίγει δρόμους ἐλευθερίας καὶ σωτηρίας παρέχοντας τὸν ἑαυτό Του πρότυπο γιὰ μᾶς.
   Καὶ τώρα, στὸ τέλος τῆς ἐπιγείου ζωῆς Του, ὁ Κύριος καλεῖται, ἐπειδὴ σφόδρα μᾶς ἀγαπᾶ, νὰ ὑπακούσει στὸ θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατέρα Του καὶ νὰ πιεῖ τὸ κατάπικρο ποτήριο τοῦ θανάτου καὶ μάλιστα τοῦ θανάτου τοῦ Σταυροῦ. Δηλαδὴ καταδέχεται νὰ πεθάνει μὲ θάνατο μαρτυρικὸ καὶ ὀδυνηρό, θάνατο ποὺ προοριζόταν γιὰ τοὺς μεγαλύτερους ἐγκληματίες, καὶ νὰ καρφωθεῖ πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ. Καὶ ὁ Κύριος, ἐπειδὴ μᾶς ἀγαπᾶ, δέχεται ἀδιαμαρτύρητα καὶ μὲ χαρὰ νὰ πεθάνει «ὑπὲρ ἡμῶν» καὶ «ἀντὶ ἡ­­­­μῶν». Ἐκεῖνος ὁ Ὁποῖος «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ. β΄ 22), καταδέχθηκε νὰ λογισθεῖ καὶ νὰ τιμωρηθεῖ ὡς ἁμαρτωλὸς καὶ νὰ σηκώ­σει ἐπάνω Του τὴν ἐνοχὴ τῆς ἁμαρτίας ὅλου τοῦ κόσμου. Καὶ γιὰ τὴν ἐνοχὴ αὐτὴ δοκιμάζει ὡς ἄνθρωπος – γιὰ χάρη μας – τὶς δραματικὲς ἐκεῖνες ὧρες τῆς Σταυρώ­σεώς Του τὴν ἐγκατάλειψη ἀπὸ τὸν οὐ­ράνιο Πατέρα του, γεγονὸς ποὺ ­ἀποτελεῖ τὴν ἀποκορύφωση τῆς ὀδύνης Του. Πα­ρὰ ταῦτα ὁ ἐσταυρωμένος Κύριος ἀδιαμαρτύρητα παραδίδει τὸ πνεῦμα Του στὸν Θεὸ Πατέρα μὲ τὴ γεμάτη ἀφοσίωση καὶ ἀγάπη πρὸς Αὐτὸν φράση: «Πάτερ, εἰς χεῖ­ράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου» (Λουκ. κγ΄ [23] 46). Ἀπὸ ἀγάπη λοιπὸν ὁ Κύριος πρὸς ἐμᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς θυσιάζεται στὸ Σταυρό, γιὰ νὰ μᾶς σώσει.
   Ἡ ἀγάπη ὅμως τοῦ ἐσταυρωμένου Κυ­ρίου φανερώνεται στὸ Γολγοθᾶ καὶ μὲ ἄλ­λες πτυχές. Ἐνῶ «πάσχει καὶ ὀδυνᾶται», ξεχνᾶ τοὺς πόνους Του καὶ εὐεργετεῖ τοὺς γύρω Του παρευρισκομένους μὲ σωτήρια εὐεργετήματα.
   Πόση ἀγάπη δὲν δείχνει πρὸς τὸν «ἐκ δεξιῶν» Του συσταυρωμένο ληστή, ποὺ συντετριμμένος Τὸν ἱκετεύει: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. κγ΄ [23] 42). Ὁ Κύριος δέχεται τὴ μετάνοιά του καὶ μὲ στοργὴ μοναδικὴ τὸν ἁρπάζει ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ διαβόλου καὶ τὸν διαβεβαιώνει: «Σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ» (Λουκ. κγ΄ [23] 43). Ἀλήθεια σ’ τὸ λέω! Πίστεψέ το, σήμερα ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ πεθάνουμε, θὰ εἶσαι μαζί μου στὸν Παράδεισο.
   Πόση ἀκόμη ἀγάπη δὲν δείχνει ὁ Ἐ­­­σταυ­ρωμένος πρὸς τοὺς θεομάχους σταυ­ρωτές Του μὲ τὴ ­συγχωρητικότητά Του; Σὲ ὥρα ποὺ ὁ πυρετὸς τὸν ­κατακαίει καὶ φρικτὰ ὑποφέρει, καὶ κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ ἀκούγονται βλασφημίες καὶ ὕ­­βρεις, ὁ Κύριος Ἰησοῦς λησμονεῖ καὶ πάλι τὸν ἑαυτό Του. Ὑψώνει τὸ βλέμμα Του πρὸς τὸν Οὐρανὸ καὶ ἀφήνει φωνὴ ἐλέους καὶ οἰκτιρμῶν γιὰ τοὺς ἐχθρούς Του. Προσεύχεται θερμὰ γι’ αὐτοὺς καὶ παρακαλεῖ τὸν οὐράνιο Πατέρα Του λέγοντας: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποι­οῦσι» (Λουκ. κγ΄ [23] 34). Πατέρα μου οὐράνιε, ἄφησε, διάγραψε ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἄσπλαχνους θεοκτόνους ἐχθρούς μου τὸ φοβερό τους ἔγκλημα. Μὴν τοὺς τὸ ὑπολογίσεις! Συγχώρησέ τους. Τί ἔκ­ρηξη ἀφάτου φιλανθρωπίας καὶ ἀνεξικακίας δὲν κρύβει ἡ προσευχὴ αὐτὴ τοῦ Κυρίου! Μιὰ προσευχὴ εὐεργετική, ποὺ ἀγκαλιάζει ὅλους τοὺς ἐχθρούς Του ὅλων τῶν αἰώνων.
   Καὶ τέλος, πόση δὲν εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ ἐσταυρωμένου Κυρίου καὶ πρὸς τὴν Παν­αγία Μητέρα Του! Ἐκεῖνος ποὺ νομο­θέτησε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν τιμὴ πρὸς τοὺς γονεῖς θέλει νὰ ἀσφαλίσει σὲ χέρια ἱερὰ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο.­ Στρέφεται πρὸς τὴν θρηνωδοῦσα ­πανάχραντο ­Μητέρα Του, ποὺ ἔστεκε ὄρθια στὴ βάση τοῦ Σταυροῦ Του, καὶ τῆς λέει: «Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου» (Ἰω. ιθ΄ [19] 26). Καὶ στρέφεται στὸν Ἰωάννη, ποὺ παρέστεκε δίπλα της, καὶ τοῦ λέει: «Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου» (Ἰω. ιθ΄ [19] 27). Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ὥρα δὲν θὰ εἶναι πλέον μόνη της ἡ πανάχραντη Κόρη τῆς Ναζαρέτ. Ὁ ἁγνότατος μαθητὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος θὰ τὴ φροντίζει μὲ ἀπέραν­το σεβασμὸ καὶ θὰ μαθητεύει κοντά της, στὴν ἀποθησαυρισμένη ἱερὴ ἐμπειρία της ποὺ εἶχε ἀπὸ τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της.
   Μεγάλη Παρασκευή. Ὅσοι θέλουμε νὰ ἀγα­πᾶμε εἰλικρινὰ τὸν ἐσταυρωμένο Κύριο ἂς Τὸν προσκυνήσουμε ἐφέτος μὲ συναισθήματα βαθύτερης εὐγνωμοσύνης ἀπὸ ἄλλοτε, γιὰ τὴ λύτρωση ποὺ μᾶς χάρισε ἡ μέχρι Σταυροῦ καὶ θανάτου ἀγάπη Του. Καὶ ἂς ἀνταποκριθοῦμε στὴ θεία Του ἀγάπη ἀκολουθώντας μὲ συνέπεια τὰ δικά Του ἴχνη (Α΄ Πέτρ. β΄ 21), ἀκτινοβολώντας γύρω μας τὸ φῶς τῆς δικῆς Του ἀγάπης. Μιὰ τέτοια στάση ζωῆς θὰ εὐφραίνει τὸν Ἐσταυρωμένο.

Κατηγορία Πνευματική ζωή

Άφησε τα πράγματα στο Θεό ( Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος )

          

Θέλεις να μάθεις τη σημασία της αρετής; Τα εξής παραγγέλλει ο Θεός στους ανθρώπους: «Κανείς από σας ας μη διατηρεί στην καρδιά του κακία για τον αδελφό του» και «κανείς ας μη συλλογίζεται την κακίαν του άλλου».
Βλέπεις; Δεν λέει μόνο, συγχώρεσε το κακό του άλλου, αλλά μην το έχεις ούτε στη σκέψη σου, μη το συλλογίζεσαι, άφησε όλη την οργή, εξαφάνισε την πληγή. Νομίζεις, βεβαίως, ότι με την εκδικητικότητα τιμωρείς εκείνον που σε έβλαψε. Γιατί εσύ ο ίδιος σαν άλλο δήμιο εγκατέστησες μέσα σου το θυμό και καταξεσκίζεις τα ίδια σου τα σπλάχνα.
Έχεις αδικηθεί πολύ και στερήθηκες πολλά εξαιτίας κάποιου, κακολογήθηκες και ζημιώθηκες σε πολλά σοβαρά θέματά σου και γι αυτό θέλεις να δεις να τιμωρείται ο αδελφός σου; Και εδώ πάλι σου είναι χρήσιμο να τον συγχωρήσεις.
Γιατί, εάν θελήσεις, εσύ ο ίδιος να εκδικηθείς και να επιτεθείς εναντίον του είτε με τα λόγια σου, είτε με κάποια ενέργειά σου, η με την κατάρα σου, ο Θεός όχι μόνο δεν θα επέμβει κατ αυτού -εφόσον εσύ ανέλαβες την τιμωρία του- αλλά επιπλέον θα σε τιμωρήσει ως θεομάχο.
Άφησε τα πράγματα στο Θεό. Αυτός θα τα τακτοποιήσει πολύ καλύτερα απ’ ότι εσύ θέλεις. Σε σένα έδωσε μόνο την εντολή να προσεύχεσαι για τον άνθρωπο που σε λύπησε…
Εμάλωσες με κάποιον και κρατάς μέσα σου κακία,. Μην προσέλθεις στη Θεία Κοινωνία!
Θέλεις να προσέλθεις; Συμφιλιώσου πρώτα και τότε να έλθεις να εγγίσεις τα Άχραντα Μυστήρια!
Αυτά δεν τα λέγω εγώ, αλλά ο ίδιος ο Κύριος. Αυτός για να σε συμφιλιώσει με τον Πατέρα, δεν αρνήθηκε ούτε να σφαγιασθεί, ούτε το αίμα Του να χύσει. Και συ, για να συμφιλιωθείς με τον συνάνθρωπό σου, ούτε μια λέξη δεν καταδέχεσαι να βγάλεις από το στόμα σου; Και διστάζεις να τρέξεις πρώτος;
Άκουσε τι λέει για όσους κρατούν τη στάση αυτή: «Αν προσφέρεις το δώρο σου στο θυσιαστήριο και εκεί θυμηθείς ότι ο αδελφός σου έχει κάτι εναντίον σου… πήγαινε πρώτα να συμφιλιωθείς με τον αδερφό σου».
Αν έβλεπες ένα μέλος του σώματός σου αποκομμένο, δεν θα έκανες τα πάντα για να το ενώσεις με το σώμα σου; Αυτό κάνε και για τους αδελφούς σου. Όταν τους δεις να έχουν αποκοπεί από την αγάπη σου, τρέξε γρήγορα και περιμάζεψέ τους. Μην περιμένεις εκείνους να έλθουν, σπεύσε εσύ πρώτος, για να λάβεις τα βραβεία!
Ένα μόνο εχθρό διαταχθήκαμε να έχουμε, τον διάβολο. Με αυτόν να μη συμφιλιωθείς ποτέ, προς τον αδελφό σου όμως ποτέ να μην έχεις βαριά καρδιά.
Κι αν ακόμη συμβεί κάποια μικροψυχία, ας είναι παροδική, ας μην υπερβαίνει το διάστημα της ημέρας. «Η δύση του ηλίου να μη σας προφθάσει οργισμένους», λέει ο Απόστολος.
«… Άφες ημείν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών».
Βλέπεις; Ο Θεός εσέ τον ίδιο έκανε κριτή της συγχωρήσεως των αμαρτημάτων σου.
Αν συγχωρήσεις λίγα, λίγα θα σου συγχωρηθούν.
Αν συγχωρήσεις πολλά, θα σου συγχωρηθούν πολλά. Αν τα συγχωρήσείς με ειλικρίνεια και με όλη σου την καρδιά, με τον ίδιο τρόπο θα συγχωρήσει και τα δικά σου ο Θεός.
Αν, μετά τη συγχώρηση, κάνεις και φίλο σου τον εχθρό σου, έτσι θα διάκειται και ο Θεός απέναντί σου.
Ποίας, λοιπόν, τιμωρίας δεν είναι άξιος εκείνος, που ενώ πρόκειται να κερδίσει δέκα χιλιάδες τάλαντα, εάν χάσει εκατό μόνο δηνάρια, ούτε και τα λίγα και μικρά δεν συγχωρεί, αλλά στρέφει εναντίον σου τα ίδια τα λόγια της προσευχής;
Γιατί όταν λες στο Θεό «συγχώρεσέ μας όπως και εμείς συγχωρούμε τους εχθρούς μας» και κατόπιν εσύ δεν συγχωρείς, για τίποτε άλλο δεν παρακαλείς το Θεό, παρά να σε στερήσει από κάθε απολογία και συγγνώμη…
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Πηγές:agapienxristou.blogspot.ca-  artoklasia.blogspot.ca

Αυτές είναι οι Δέκα Εντολές του Κυρίου

 

Οι εντολές αυτές είναι:
1 "Εγώ ειμι Κύριος ο Θεός σου. Ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλήν εμού".

2 "Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα. Ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς".

3 "Ου λήψει το όνομα Κυρίου τού Θεού σου επί ματαίω ου γάρ μη καθαρίση Κύριος ο Θεός σου τον λαμβάνοντα το όνομα αυτού επί ματαίω".

4 "Μνήσθητι την ημέρα των σαββάτων αγιάζειν αυτήν. Εξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου. Τη δε ημέρα τή εβδόμη σάββατα Κυρίω τώ Θεώ σου, ου ποιήσεις εν αυτή πάν έργον".

5 "Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα εύ σοι γένηται, και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γής της αγαθής, ής Κύριος ο Θεός σου δίδωσί σοι".

6 "Ου μοιχεύσεις".

7 "Ου κλέψεις".

8 "Ου φονεύσεις".

9 "Ου ψευδομαρτυρήσεις κατά τού πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή".

10 "Ουκ επιθυμήσεις...όσα τώ πλησίον σου εστί"

Απόδοση στην νεοελληνική:
1 "Εγώ είμαι ο Κύριος ο θεός σου. Δεν θα υπάρχουν για σένα άλλοι θεοί εκτός από μένα".

2 "Δεν θα κατασκευάσεις για σένα είδωλα και κανενός είδους ομοίωμα. Δεν θα τα προσκυνάς ούτε θα τα λατρεύεις".

3 "Δεν θα προφέρεις καταχρηστικά το όνομα του Κυρίου, του θεού σου. Εγώ ο Κύριος δεν θ' αθωώσω κανέναν που προφέρει το όνομα μου καταχρηστικά."

4 "Να θυμάσαι την ημέρα του Σαββάτου, για να την ξεχωρίζεις και να την αφιερώνεις στον Κύριο. Έξι μέρες θα εργάζεσαι και θα κάνεις όλες τις εργασίες σου. Αλλά η έβδομη μέρα είναι μέρα ανάπαυσης, αφιερωμένη σ' εμένα, τον Κύριο το θεό σου."

5 "Να τιμάς τον πατέρα σου και τη μητέρα σου για να ζήσεις πολλά χρόνια στη χώρα που εγώ ο Κύριος, ο θεός σου, θα σου δώσω."

6 "Δεν θα φονεύσεις."

7 "Δεν θα μοιχεύσεις."

8 "Δεν θα κλέψεις."

9 "Δεν θα καταθέσεις ψεύτικη μαρτυρία ενάντια στο συνάνθρωπο σου."

10 "Δεν θα επιθυμήσεις τίποτε απ' ό,τι ανήκει στο συνάνθρωπο σου"

Ο Ιησούς Χριστός εξήρε ως τη μέγιστη και την πρώτη των εντολών, την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον (Ματθ. 22,36—40), με μια διπλή κατεύθυνση που θυμίζει τον Δεκάλογο: οι 4 πρώτες εντολές αφορούν καθήκοντα απέναντι στον Θεό, ενώ οι 6 άλλες αναφέρονται σε επιταγές που αφορούν τον συνάνθρωπο.

- See more at: http://perivolipanagias.blogspot.gr/2015/01/blog-post_133.html#sthash.bLrsaSxS.dpuf